ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਰਥ ਯੁੱਧ ਲਈ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲ ਉਸ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗਾਈ, ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਥ ਦੇ ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਫਿਰ, ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਬਲ-ਰਾਜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਅਗਲੇ ਪਲ, ਬਲ-ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਰਥ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰਾਇਆ। ਉੱਥੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਸਥਿਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਉੱਤਮੋ!" ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬੁਧਿਮਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਜੀਵ-ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਉੱਤਮ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੀਵ-ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਹੁਣ ਜੀਵ-ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਸੁਣੋ: ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਨੂੰ ਅਪਣਾਏਗਾ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਹ ਜੀਵ-ਸਥਿਤੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਐਲਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੀਵ-ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਚਾਹੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੂਰੀ ਨਿਯਮ-ਪਾਲਨਾ ਵਿੱਚ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਏਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਜੀਵ-ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਰਵੋਚ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਅਪਣਾਓ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਜੈ ਹੋਵੇ" ਕਿਹਾ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਜੀਵ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੀਵ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਜੀਵ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਵਰਤ ਦੁਆਰਾ ਜੀਵ-ਸਥਿਤੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਨਯਕਾ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਾਲਿਸ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵ ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਹੀ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ, ਦਿਵਿਆ ਕਾਰਜ ਲਈ, "ਮੈਂ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ!" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ, ਕੇਕ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਲੱਡੂਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਕੀਤੀ, "ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।" ਉਸ ਪਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਨਯਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ, ਦੇਵ-ਦਲ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸਿਧ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੰਦੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਨੰਦੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਆਕਰਮਣ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ, ਬਲ ਤੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲ ਪਏ। ਉਹ, ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਚਲਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ-ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉੱਤਮ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਲੋਟਸ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰ-ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾ-ਭਿਆਨਕ, ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਮ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਗਰੁੜ, ਅਜਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਲਿਆ। ਸਿਧ, ਗੰਧਰਵ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੇਵ-ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਜੈ ਹੋਵੇ!" ਕਹਿ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਮ, ਅਗਨੀ, ਕੁਬੇਰ, ਵਾਯੂ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਭਵ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ, ਰਥ ਦੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਬਲ-ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਣ-ਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਤ੍ਰਯੰਬਕਾ, ਮਹਾਨ ਸਮਾਂ, ਮਹਾ-ਦੇਵਾ ਵਾਂਗ, ਅਤਿ-ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਮ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਕੰਦਾ ਵੀ, ਸਿਧ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਿਆ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਣ, ਮਹਾ-ਦੇਵ, ਵਿਨਯਕਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ, ਯੁੱਧ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।