ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬੁਧਿਮਾਨ ਨਾਰਦ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਰਮਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਹੈ।" ਉਹ ਉਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਓਧੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਉਹ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਵ੍ਰਧਵਜ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਛੂਹਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਦੇਖੋ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਗਹਣਿਆਂ—ਮੁਕੁਟ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੁੰਡਲ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪੈਜਬੰਦ ਹਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਕਸੇ ਹੋਏ ਬੇਲਟ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਥ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੋਈ ਹੈ। "ਇচ্ছਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲਾਂ, ਕਮਲ-ਰੰਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਮੋਤੀ-ਮਾਲਾ ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿਲਕਾਂ ਨਾਲ—ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।" "ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੂਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲਾਈਆਂ ਹਨ।" "ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਵਾਹਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।" ਈਸ਼ਾਨ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਵੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। "ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲੈ ਕੇ, ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!' ਉਹ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਖ-ਨਾਸਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।" ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਗਣ-ਪਤੀ ਵੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਨੱਚੀ। ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਵੀ ਨੱਚੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ, ਗਣਾਂ ਨੇ ਸਕੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਨੱਚਣ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਣ-ਪਤੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਨੰਦੀ, ਛੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਅਤੇ ਭਵਾ, ਜੋ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਬਾਦਲ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ; ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚਿੰਤਾ ਸੀ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ," ਹੋਰ ਨੇ ਅਫਸੋਸ ਕੀਤਾ, "ਅਸੀਂ ਅਭਾਗੇ ਹਾਂ।" ਕੁਝ ਦੇਵ-ਪਤੀ ਆਖਦੇ, "ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਮੁਖੀ ਭਾਗਵਾਨ ਹਨ," ਹੋਰ ਆਖਦੇ, "ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ," ਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕੁੰਭੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾ ਚੀਲਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਗਏ; ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਸ਼ਯਪ, ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅਹਾ, ਇਹ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ!" ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੁਵਾਰ-ਜਨ ਆਖਦੇ, "ਅਭਾਗੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ," ਤੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, "ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਆਖਦੇ। ਫਿਰ, ਕਪਰਦੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੰਦੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਮਾਲਾ, ਗਦਾ, ਕੁੰਡਲ, ਕੰਗਣ ਅਤੇ ਮਸਲ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਚਲ ਪਏ। ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਭੋਦਰ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੇ ਵੀ, ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਨੰਦੀ, ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਬਲਦ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਬਲਦ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਆਪਣੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਪਤੀ ਭਵਾ, ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਛਤ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਸੁਭ ਗੰਢੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਛਤ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਤਰਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਗਣ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਸ਼ੁਭ ਡੰਗਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਵਿਦਯੁਤ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਉਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਗਣ-ਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰ ਦਿੰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਭਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਗਈ, ਐਸੇ ਹੀ ਵਿਦਯੁਤ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦੀ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਭੇਟਾਂ ਵਰਖਾਈਆਂ; ਇਸ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਸੱਚੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਭਵਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਆਈ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਲਦ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਗੋਲ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨੋ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਨੰਦੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਲਦ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਉਪੇਂਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਗਣ-ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, "ਤੁਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋ—ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉੱਤਮ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਕੂਸ਼ਮਾਂਡ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ—ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹਚਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ—ਨਮਸਕਾਰ।" "ਵਿਦਯੁਤ-ਧਾਰੀ, ਗਰਜਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਦਯੁਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਦਯੁਤ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵਿਦਯੁਤ-ਧਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ, ਨੰਦੀ, ਸਕੰਦ, ਪਾਰਵਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਣ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਜੀਵ, ਸ਼ੁਭਤਾ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।