ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ, ਸਾਧਿਆਂ, ਯਮਾਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ: "ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਦੁਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਨੀਲਰੁਦ੍ਰ, ਕਦਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ—ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਰੰਭ ਹੋ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼, ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਰਖਿਆ ਕਰਤਾ, ਨੇਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਵਾਕ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਵਾਕ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯੋਗ ਦੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਵਸਦੇ ਹੋ; ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾ, ਉੱਚਤਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਮਾਨਯੋਗ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ, ਤੇਜ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਉੱਚਤਮ ਉੱਚਤਮ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉੱਚਤਮ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੂਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਚਿਹਰੇ, ਮੱਥੇ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਵਰਨਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸਰੂਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਸ਼ੁਭ, ਅਤੇ ਪੀੜਾ-ਰਹਿਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ, ਅਤੇ ਛਬੀਸਵੇਂ ਤੱਤ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਦਿ-ਕਰਤਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਪਰ-ਦਾਦਾ, ਵਰ-ਦਾਤਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਅਤੇ ਸਵਯੰਭੂ ਹੋ। ਵੇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਕੰਮ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦੈਤਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੋ। ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ, ਸ਼ੰਭੂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੁੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਤੇਰੇ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਸਭ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਤੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਵਡਿਆਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੱਥ ਹੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀਓ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਾਰਜ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਾਯਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਰਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਰਮਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਉਪੇਂਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਨੇ ਖੇਡਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਵੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਛੇ-ਮੁਖੀ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ੁਭ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ—ਮੁਕੁਟ, ਬਾਜੂਬੰਦ, ਕੁੰਨ, ਸੋਹਣੇ ਕੰਗਣ। ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਜ਼ੇਬ, ਲੁਕਵੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਕਸਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਥ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ। ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਟਾਂ, ਕਮਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਜੂਬੰਦ। ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਤਿਲਕ—ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋ। ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੂਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ; ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਮਲ-ਗੁੱਚਾ ਵਾਂਗ। ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਮਾਂਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲਾਈਆਂ। ਗੰਗਾ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਈਸ਼ਾਨ, ਸਕੰਦੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਉਸ ਨੇ ਸਕੰਦੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਸੁੰਘਿਆ, ਅਤੇ踊 danced ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!" ਉਹ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਬਚਾ, ਦੁਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ踊 danced ਕਰਿਆ। ਉਸ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ踊 danced ਕੀਤਾ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਇਕ ਪਲ踊 danced ਕਰੇ। ਸਾਰੇ ਨਾਗ踊 danced ਕਰੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਹੇਠ ਦੇਵਤੇ踊 danced ਕਰੇ; ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਸਕੰਦੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਮਾਂਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਰ ਗਾਇਨ ਕਰੇ;踊 danced ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਣਪਤੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਸ਼ਣਮੁਖ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਆਵਾਸ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ; ਭਵਾ, ਜੋ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਬਦਲ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਗਰੂਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ," ਹੋਰ ਨੇ ਅਫਸੋਸ ਕੀਤਾ, "ਅਸੀਂ ਅਭਾਗੇ ਹਾਂ।" ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਭਾਗਵਾਨ ਹਨ," ਹੋਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ," ਤੇ ਹੋਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੇਡ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਸ-ਅਨਾਸ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।