ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਵਾਰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਝ ਨਾਰੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਚਸਤ੍ਰ ਨਾਰੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੂਜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਤਾ, ਅਜ਼ਾਦ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਗਾੜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿ਷्णੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਵਿ਷्णੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ। ਵਿ਷ਣੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਰਮ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਭਰਮ ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਕੋਈ ਧਰਮ ਦਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਵੈਦਿਕ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਧਰਮ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵਿ਷ਣੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਨਵਾਂ ਮਤ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਵੀ ਖੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੰਦ ਚਾਲਾਂ ਦਾ ਵਧੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਮਾਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋੱਤਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ਰਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਨਿਤ, ਅਨੰਤ, ਅਪਰਗਟ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਦੱਸ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰ ਜਲ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਉਚਾਰਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਸਾਧਿਆ, ਯਮ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਵੀ ਪਰਮਪਿਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ। “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਸਕ, ਨੀਲਰੁਦ੍ਰ, ਕਦਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਸਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੋਵੇਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਸੰਹਾਰਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ, ਨੇਤਾ, ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਰਦਾਤਾ, ਬਾਣੀ ਦਾ ਸਾਰ, ਉਚਾਰਣਯੋਗ, ਤੇ ਸ਼ਬਦ-ਅਰਥ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੋਖ ਲਈ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਯੋਗ ਦੇ ਅਚਰਜ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿਚ ਵਿਹੜੇ ਹੋ। ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾ, ਪਰਮ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਤੱਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।” “ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਜਗਤ-ਗੁਰੂ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਕਸ਼ਮ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਚਿਹਰੇ, ਮੱਥੇ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਅਵਰਨਣਯੋਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗੇ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪ੍ਰਲੈ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇਜੀਲੇ, ਤੇ ਛੱਬੀਵੀਂ ਤੱਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਿਕਰਤਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹ, ਵਰਦਾਤਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੇ ਸਵੈ-ਜੰਮੇ ਹੋ।” “ਵੇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਤੱਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸੁਰ, ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ, ਚਲਤ-ਅਚਲਤ ਸਭ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ। ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸ਼ੰਭੂ! ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਦੀਆਂ ਪਰ ਉਹੀ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।” “ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤੇ ਵਿ਷ਣੂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸੋਮਾ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਾਰਜ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਵਿ਷ਣੂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਰਮਤਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਪਿੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਦੇਖੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।” “ਦੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੁਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ—ਮੁਕੁਟ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਗਣ। ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਜੇਬ, ਲੁਕਾਏ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕਮਰਬੰਦ, ਬਹੁਤ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ। ਕਲਪ-ਵૃਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ, ਕਮਲ-ਰੰਗੀ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ। ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਤਿਲਕ ਨਾਲ—ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖੋ।” “ਕੇਸਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਦਨ ਲਾਗੇ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਰਾਖ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ-ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ। ਦੇਖੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਜਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ, ਜੋ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗਣ ਲਈ ਲਾਈਆਂ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਲੀਲਾ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਵਾਪਰੀ।