ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਦੇਸ਼ ਹੋਇਆ: "ਤੁਰੰਤ ਜਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਵਸੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ। ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੇਦਿਕ ਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਕਰਤੱਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਸ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਚੇਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭੀ ਤਿਆਗ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ ਉਸ ਮਾਇਆਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਥੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਸੰਸਾਰੀ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਅੱਜ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਚਾਲ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ, ਸਾਥੀ, ਸਾਰੇ ਲਈ—ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਔਰਤ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਬੈਠੇ ਪਰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਲੋਕੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਲਈ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਕਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਚਲੀ ਗਈ। ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਭੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਧੀ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਉਸ ਮਾਇਆਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੋਹਣਾ ਵੇਦਿਕ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਐਸਾ ਵਿਧਰਮ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਮਾਦੇਵੀ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰੀ ਕੀਤੀ: "ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਨਾਰਾਯਣ, ਸ਼ਰਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਦਾ, ਅਨੰਤ, ਅਵਿਅਕਤ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਸਾਧਯ, ਯਮ, ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। "ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਨੀਲਰੁਦ੍ਰ, ਕਦਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਪੂਜਨਯ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਆਦਿ ਹੈਂ, ਅੰਤਹੀਨ ਹੈਂ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਸੰਹਾਰਕ, ਵਿਸ਼ਵਗੁਰੂ, ਰਖਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਵਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਾਰ, ਬੋਲਣ ਯੋਗ, ਤੇ ਬੋਲ ਤੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਵਾਸਤੇ, ਯੋਗੀ ਯੋਗ ਦੇ ਅਚਰਜ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚਾ, ਪਰਮ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਤੱਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ, ਤੇਜ ਦਾ ਪਿੰਡ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਮੂੰਹ, ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈਂ, ਅਵਰਣਯ, ਸਰਵਜ੍ਯ, ਨਿਰਦੁਖ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਅਨੇਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇ। ਤੂੰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪ੍ਰਲਯ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਤੇ ਛੱਬੀਵੀਂ ਤੱਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੁਢਲਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਪਰਦਾਦਾ, ਵਰਦਾਨ ਦਾਤਾ, ਸਭ ਦੀ ਆਸਥਾਨ, ਤੇ ਸਵੈਯੰਭੂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਤੱਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਹਰੇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਦੈਤ, ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ, ਚਲਤ ਤੇ ਅਚਲਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਕੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਐਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰੀ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸੋਮਾ, ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਾਰਜ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ।