ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਿਹੜੇ ਦੈਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਨ। ਇਸ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਅਟੱਲਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਪੱਤਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ। ਅਤੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵੀ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਜਿਹੜੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਭੋਗ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ। ਐਸਾ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ, ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਗ੍ਰੰਥ ਰਚਿਆ ਜੋ ਮੋਹ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਤਰਕ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਮੋਹਕ ਗ੍ਰੰਥ ਸਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਸਨ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵਰਣ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ ਦੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਨਰਕ ਇਥੇ ਹੀ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਆਧਾਰਿਤ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" ਉਸ ਮੋਹਕ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਾਦੂਗਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜਾਦੂ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ। ਇਤਨਾ ਤੱਕ ਕਿ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ, ਉਸ ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਭਟਕ ਗਏ। ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਤਵ ਕਰਵਾਏ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਅੱਜ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨਮਾਨੀ ਅਤੇ ਨੀਚ ਵਰਤਾਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ, ਸਾਥੀ, ਸਭ ਕੁਝ—ਇਹ ਸਿਰਫ ਪਤੀ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਜੇ ਔਰਤ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਜਗਤਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਚੇਤਵਾਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਵਰਗ ਪਾ ਕੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜ਼ਾਦ ਵਰਤਾਰਾ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਿ਷्णੂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ। ਵਿ਷्णੂ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਭਟਕਾਵਾ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵੇਦਿਕ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਧਰਮ ਉਥੇ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਜਦ ਵਿ਷्णੂ ਨੇ ਐਸਾ ਕੂਮਤ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤਿਆਗ ਦਿਤੀ, ਜਦ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਮਾੜਾ ਵਰਤਾਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ਰਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਦਾ, ਅਨੰਤ, ਅਵ੍ਯਕਤ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਪਾਵਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਸਾਧਿਆ, ਯਮ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਵੀ ਪਰਮ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ। "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹੋ, ਸ਼ੰਕਰ, ਦੁੱਖ ਨਾਸ਼ਕ, ਰੁਦ੍ਰ, ਨੀਲਰੁਦ੍ਰ, ਕਦਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਰੰਭ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਹੀਣ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਘਾਰਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਰਖਿਆਕਾਰ, ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਾਰ, ਵਰਨਣਯੋਗ ਅਤੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੋਖ ਲਈ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਯੋਗ ਦੇ ਅਚਰਜ ਰਾਹੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋ, ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚਾ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚਾਈ, ਤੇਜ ਦਾ ਪਿੰਡ, ਉੱਚਤਮ ਉੱਚਤਮ, ਅਤੇ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਉਹ ਸਭ ਤੋ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਾਡੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਚਿਹਰੇ, ਸਿਰ, ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਸਲ ਰਾਹ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।