ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਜੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਜਲਾ, ਛੇਦ ਕੇ, ਖਤਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਵਾਨਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਨਾਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਅਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਮਾਤਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਾਰੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਪਿੰਦਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਦੇ ਕੋਲ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗਏ। ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ?" ਉਸ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, "ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਯਜਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵ ਜਾਂ ਭੂਤ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੇ। ਪਾਪ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਜੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਟੱਲਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਪਰ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦਾ ਪੱਤਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਗੀ ਹਨ। ਹੁਣ, ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਨਗਰ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।" ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ। ਤਦ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁਰਸ਼ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਜਾਦੂਗਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਇਕ ਨਵਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਉਸ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਇਹ ਮੋਹਮਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ, ਨਾ ਜਾਤੀ ਸੀ, ਨਾ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਨਰਕ ਇਥੇ ਹੀ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ। ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ੍ਰੁਤੀ ਅਧਾਰਿਤ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਜਾਦੂਗਰ, ਜੋ ਮੋਹਮਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚੇਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਾਰਦ ਵੀ, ਉਸ ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਥੇ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਉਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈਆਂ, ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅੱਜ ਵੀ, ਉਸ ਨਾਰਦ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਥਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨੀਚਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤਾਅ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਔਰਤ ਲਈ, ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਸਾਕ, ਮਿੱਤਰ, ਸਾਥੀ, ਸਬੰਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਔਰਤ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਪਰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕਰਮ ਮੰਨਦੀਆਂ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਜ਼ਾਦ ਵਰਤਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ—ਦੀ ਮੋਹਮਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੋਹਮਈ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮੋਹ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਹ ਮੋਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੋਹਣਾ ਵੇਦਕ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਨੇ ਐਸਾ ਕਪਟ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੁਰਾ ਵਰਤਾਅ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ: "ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ਰਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਦੀਵੀ, ਅਨੰਤ, ਅਵਿਆਕਤ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।