ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਸਮਾਨੀ ਔਰਤਾਂ, ਗਾਂਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਦੁਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੂਆਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਜਹਿੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘੋੜੇ ਵੀ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਅਲੱਗ ਥਾਵਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁਆਰਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਭਵ ਸੀ। ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਉਥੇ ਭਗਤ ਪਰਵਾਰਕ ਔਰਤਾਂ ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਦੀਆਂ, ਤਦ ਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉਥੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਦ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੇਵਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਬਲਦ ਵਰਗੇ ਮੋਢੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭੁੱਖਿਆਂ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਕੁਬੜੇ ਤੇ ਕੁਝ ਬੌਨੇ ਵੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਸਨ, ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਮੇਰੂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯੁੱਧ-ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ, ਪਵਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ, ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਰੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਹਰਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?"। ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਸਦੀਵੀ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—"ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਰਵੋਚ੍ਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋ ਸਕੇ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਕੇ ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧੰਨ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਕੋਈ ਅਣਯਾਇਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰੇ, ਸਾੜੇ ਜਾਂ ਖਾ ਲਏ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕੇਵਲ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਦੈਤ, ਭਾਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਤੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਪਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਸੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।" "ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਵੈਦਿਕ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ; ਪਰ, ਕਠੋਰ ਯਜਨ ਦੇ ਜਰੀਏ, ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ੍ਚ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਾਂਗੇ।" "ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਯਜਨ ਰੂਪ ਅਰਚਨਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ। ਤਦ ਹਰੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—"ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਭੇਦ ਕੇ, ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੁੜ ਜਾਓ।" ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਦੈਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਦੇਵਤੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਾਰੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤੇ ਉਪੇਂਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧੰਨ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਵਿਚਾਰਦੇ ਹਨ: "ਕਿਵੇਂ ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਕਰੀਏ?" "ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮੀ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਦੈਤ ਨਾ ਤਾਂ ਯਜਨ ਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਨਾ ਹੀ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ; ਪਾਪ ਧਰਮ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਿਰ ਹੈ।