ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵੀਂ ਰਚਨਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਨੀਚੇ ਵਹਾਉ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰਚਨਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ ਰਚਨਾ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵ ਅਤੇ ਤਮਸ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਜ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੂਜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਚਨਾਵਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੁੱਖ, ਦੂਜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੌਮਾਰ ਰਚਨਾ ਨੌਂਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਰਚਨਾਵਾਂ ਉਹ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਪਰ ਛੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਆਈਆਂ, ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਣੀਆਂ। ਹੁਣ, ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਚਨਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੌਂ ਰਚਨਾਵਾਂ—ਮੁੱਖ ਤੇ ਦੂਜੀਆਂ—ਵਿੱਚ ਪਰਸਪਰ ਜੁੜਾਓ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ—ਇਹ ਦੋ ਉੱਪਰ ਵਹਾਉ ਵਾਲੇ—ਸਮਾਨ ਜੀਵ ਰਚੇ। ਇਹ ਦੋ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਹਨ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਠਵੀਂ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ। ਵਰਾਹਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੰਸ਼, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰਾਗ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਇੱਥੇ ਕੌਮਾਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ: ਸਨੰਦ, ਸਨਕ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਨਾਤਨ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ, ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਾ ਰੱਖਦੇ, ਯੋਗੀ ਵੀ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੋਰ ਯੋਗਯ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਹ ਜੀਵ ਬਣਾਏ ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤੱਕ ਸਥਿਰ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਿਰਖ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਜੜੀਆਂ, ਲਤਾਵਾਂ, ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਬੇਲ, ਲਕੜੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪ, ਪਲ, ਸੰਧੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ, ਤੇ ਦਿਨ ਵੀ ਬਣਾਏ। ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ, ਅਯਨ, ਸਾਲ, ਯੁੱਗ—all those who preside over stations—ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਮਰੀਚੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ। ਦਕਸ਼, ਅਤਰੀ, ਤੇ ਵਸਿਸ਼ਠ—ਇਹ ਨੌਂ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੇ; ਇਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਾਕਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੰਕਲਪ ਤੇ ਧਰਮ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਧਰਮ ਬਣਾਇਆ। ਤੇ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੰਕਲਪ ਹੀ ਬਣਾਇਆ; ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ, ਰੁਚਿ ਨਾਮਕ ਜੀਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਬਣਾਇਆ; ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਮਰੀਚੀ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਸਿਰ ਤੋਂ, ਅੰਗਿਰਸ; ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ, ਅਤਰੀ; ਨਿਕਾਸੀ ਸਾਹ ਤੋਂ, ਪੁਲਸਤਿਆ; ਤੇ ਵਿਖੇਰਦੇ ਸਾਹ ਤੋਂ, ਪੁਲਹਾ। ਵਸਿਸ਼ਠ ਸਮਤਾਲੀ ਸਾਹ ਤੋਂ, ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਸਾਹ ਤੋਂ, ਕ੍ਰਤੁ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਆਦਿ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਨੌਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਾਕਤਾ ਬਣੇ। ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੇ ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਵੰਸ਼ ਹਨ, ਦਿਵਿ ਅਤੇ ਦੇਵ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਵਧੇਰੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਰਭੂ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ—ਇਹ ਦੋ ਉੱਪਰ ਵਹਾਉ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ; ਅੱਠਵੀਂ ਪੁਰਾਤਨ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੰਸ਼, ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰਾਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਕੌਮਾਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਤੋਂ, ਮਨ-ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੋਏ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਖੇਤਰ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਚਾਰ ਭੇਦ—ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਤਮਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੂਪ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪਤੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਭਾਗ ਤੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ—ਅਸੁਰ; "ਅਸੁ" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜੀਵਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਜਨਮ ਤੋਂ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਕਹਾਏ। ਉਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਬਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਛੱਡਿਆ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਰਾਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਮਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਰਾਤ ਨਿਯਮਕ ਹੈ; ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਤਮਸ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਸੌਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੁਰ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸੱਤਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਰੀਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਚਮਕਿਆ, ਦੇਵਤਾ ਜਨਮੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਕਹਾਏ; "ਦਿਵ" ਦਾ ਮੂਲ ਚਮਕਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ, ਸਾਹ, ਅੰਗ, ਅਤੇ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਸਭ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।