ਇਕ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਲਈ, ਬਾਹਰੀ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਦੋਵੇਂ ਅਤਿ ਜਰੂਰੀ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰੇ। ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ੁਧ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਲ-ਜੰਤੂਆਂ—ਘਾਹ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮੱਛੀ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ—ਬਾਹਰੀ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ—ਸ਼ੁਧਤਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਸਫਲਤਾ ਸਿਰਫ ਪਵਿਤ੍ਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਸ਼ੁਧ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ-ਪੂਰਨ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਸਵੈ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਸਦਾ-ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਲਾਭਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਤਪ-ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਜਪਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਜਪ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਵਚਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੈ; ਸੁਪਤ (ਕੁਝ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ), ਜੋ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਮਨ-ਜਪਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਮਨ, ਬਚਨ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਗੁਰੂ ਲਈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ, ਜਦੋ ਉਹ ਲਗਨ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਆਹਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਧਾਰਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਇਹ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਧਿਆਨ ਤੇ ਲੀਨਤਾ (ਧਿਆਨ-ਅਵਸਥਾ) ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਕ-ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਰੋਕ-ਥਾਮ ਯਮ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਮ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ (ਦਵਿਜ) ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ: ਹਲਕੀ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਉੱਤਮ। ਪ੍ਰਾਣਾ ਤੇ ਅਪਾਣਾ ਦੀ ਰੋਕ-ਥਾਮ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੀ ਮਾਪ-ਕਦ 12 ਮਾਤਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ 12 ਮਾਤਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵੀ 12, ਤੇ ਮੱਧਮ 24 ਮਾਤਰਾ (ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ) ਹੈ। ਮੁੱਖ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੈ, 36 ਮਾਤਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਸੀਨਾ, ਕੰਪਨ ਤੇ ਉਠ ਜਾਣਾ (ਜਾਗਰੂਕਤਾ) ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਰੇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨੁਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ। ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਚੱਕਰ ਆਉਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਪ, ਧੁਨ, ਸੂਝ, ਸਰੀਰਕ ਝਟਕਾ ਤੇ ਕੰਪਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋ ਚੱਕਰ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਕਾਰਨ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਸੀਡ (ਬੀਜ) ਨਾਲ ਜਾਂ ਬੀਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਪਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਪਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਹਾਥੀ, ਹਿਰਨ, ਵਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ। ਜਦੋ ਰੋਕ-ਥਾਮ ਤੇ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਹਵਾ ਅਸਥਿਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਹਿਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਅਟੱਲਤਾ ਤੇ ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ, ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਭਿਆਸਕ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜਦੋ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਲਤੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਉਚਵਾਸ (ਸਾਸ਼) ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਰਾਹੀਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਚਮਕ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ (ਸੂਝ) ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜਨਮਜਾਤ ਤੇ ਆਕਸਮੀਕ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੂਰੀ ਰੋਕ-ਥਾਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਮਕ ਸਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦ (ਤੇਜ) ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸੂਝ, ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਵੀ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਾਦ (ਸੂਝ) ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਹਨ: ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਣ, ਸਮਾਣ, ਉਦਾਨ, ਤੇ ਵਿਆਨ। ਨਾਗ, ਕੂਰਮਾ, ਕ੍ਰਿਕਲਾ, ਦੇਵਦੱਤਾ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ—ਇਹ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਾਦ (ਸੂਝ) ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਹਵਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਪਾਣ ਖਾਣ-ਪਾਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੀ ਹੈ। ਵਿਆਨ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਾਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਗ ਆਦਿ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਉਦਾਨ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਣ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪੰਜ ਹਵਾਵਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਾਗ ਡਕਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੂਰਮਾ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਕਲਾ ਭੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਦੱਤਾ ਉਂਘ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਮਹਾ-ਧੁਨ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਸ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਾਦ (ਸੂਝ) ਪ੍ਰਾਣ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਚੌਥਾ ਵਿਭਾਗ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਚਾਰਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ, ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਜ੍ਨਾ, ਮਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਚਿਤੀ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ, ਖ੍ਯਾਤੀ, ਸੰਵਿਤ, ਫਿਰ ਈਸ਼ਵਰ ਤੇ ਮਤੀ—ਇਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਦੇ, ਮਹਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ; ਇਸ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸਾਦ (ਸੂਝ) ਪ੍ਰਾਣ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਸ਼ਵ-ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪਹਿਲਾ; ਮਹਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਪ ਤੇ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੇ ਫੈਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।