ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬੇਅੰਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੋਤੇ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਤੁਹਾਡਾ ਪੋਤਾ—ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਡਾ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠੋ।" "ਜਦੋਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪੁੱਤਰੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਦਾ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਏ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਉਸ ਕੰਵਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁਕਾਰ ਉਠੇ, "ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ, ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ!" ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਰੋੰਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬੁਲਾਏ, "ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ! ਵੇਖ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਆਵਾਂਗਾ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਡਰ ਗਈ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਧਵਾ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੈਠਾ ਲਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹੇ ਭੁਲਾਈ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ? ਕੀ ਤੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਇਸ ਦੁਲਭ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਪੁੱਤਰੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ?" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੁਖ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰ ਬਚਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਚਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਰੁੰਧਤੀ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਦੁਖੀ ਤੇ ਵਿਅਕੁਲ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਇਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੇਵਕਾ ਵਜੋਂ, ਜੋ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਸੁਖ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਦੁੱਖ ਵੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ—ਇਸ ਗੱਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹਾਏ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਘੜਾ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਪਿਓ, ਮਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਤੇ ਸੱਸੁਰ—ਇਹ ਸਭ ਔਰਤ ਲਈ ਅਸਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਪਤੀ ਹੀ ਅਸਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਅੱਧਾ ਹੀ ਸਚ ਹੈ; ਇਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਝੂਠਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਤੇ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦੀ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿੰਨਾ ਕਠੋਰ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਪੜੀ ਹੋਈ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦੀ ਹਾਂ; ਪਰ ਪਤੀ ਦੇ ਛੱਡ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।" ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਗਈ, ਤਾਕਿ ਵੰਸ਼ ਚਲਦਾ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜੋਮਈ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਐਸੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਨੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਅੱਗੀ-ਸਲਾਖ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਦਾਦਿਆਂ ਤੇ ਪਰਦਾਦਿਆਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨੱਚੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਨੱਚੇ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਦੁਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਚਾਰ-ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਣਦੇਖੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ (ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਤੇਜੋਮਈ ਪੁੱਤਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭੀਨੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਪਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਹਸਦੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ, ਆਪਣੇ ਨਵਜਨਮੇ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। "ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ! ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਕ ਝਲਕ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ!" "ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਛੇ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਖਿੜੀ ਮੁੱਛ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।" ਇਹ ਦੁਖ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਰੋ ਨਾ, ਬੇਟੀ।