ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਦੋਸ਼ਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਧੂਮਾਵਾਨ ਧੂਮਕੇਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰੁਵ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਾਵਿਸ਼ਠਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਅਯਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ ਅਯਨ, ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸਾਲ 'ਵਰਸ਼' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰਾ (ਸਰਦੀ) ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਮੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਘ ਮਹੀਨਾ, ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ, ਅਤੇ ਤਿੱਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਪਤਿ ਪਹਿਲੀ ਹੈ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਵੰਡ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਮੁਹੂਰਤ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਮੇਸ਼ਾ ਆਰੰਭ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਯੁਗ ਸ੍ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੱਕ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਅਤੇ ਸੰਕੋਚਕ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਆਰੰਭਕ ਹਨ। ਇਹ ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹਿ-ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਦਿ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਤਲਬ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਅਧਿਪਤੀ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਇਹ ਇਕੋ ਮੁੱਖ ਸਰੂਪ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹਿ-ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਅੱਖ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਤਰਕ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤਿੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਖ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪਾਣੀ, ਲਿਖਤ ਅਤੇ ਗਣਨਾ—ਇਹ ਪੰਜ ਕਾਰਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹਿ-ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਪੱਕੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧ੍ਰੁਵ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਥੰਮ ਬਣਿਆ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਨਾਮਕ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ—ਸੁਨੀਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੂਚੀ। ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਸੁਨੀਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਧ੍ਰੁਵ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਸੁਰੂਚੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚਤੁਰ ਬੱਚਾ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਸੁਨੀਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੁਰੂਚੀ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਸੁਨੀਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜਿਹੀ ਅਭਾਗੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਅਭਾਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵਧਾਵੇਂਗਾ। ਧ੍ਰੁਵ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋਗਤ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ।" ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰੁਵ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਜਦ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸੁਰੂਚੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਾ ਤੇ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸੁਨੀਤੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੇਰੇ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।'" "ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਥਾਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਮੈਂ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣ, ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" "ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ।" "ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਪ: 'ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ।" ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਮ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਕੇਵਲ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਿਰੰਤਰ 'ਵਾਸੁਦੇਵ' ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਜਾਨਵਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਾਉਣ ਆਏ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ 'ਵਾਸੁਦੇਵ' ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਸੁਨੀਤੀ, ਪਿਸਾਚੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਕੋ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੀ ਬੇਸਹਾਰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?