ਸਰਦੀ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ ਦੇ ਮਹੀਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਤਿੰਨ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਾ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਧਾਤਾ, ਭਗਾ, ਪੂਸ਼ਾ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਆਰਯਮਨ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਅੰਸ਼ੁ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਪਰਜਨਯ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਖਾਸ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੈਤਰ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਅੰਸ਼ੁ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਧਾਤਾ ਜੋ ਤਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੈਸ਼ਠ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਆਸ਼ਾਢ ਵਿੱਚ ਆਰਯਮਨ ਅਤੇ ਰਵੀ, ਸ੍ਰਾਵਣ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਵਾਨ, ਪ੍ਰੋਸ਼ਠਪਦ ਵਿੱਚ ਭਗਾ, ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਵਿੱਚ ਪਰਜਨਯ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਰਵੀ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਤ੍ਰ, ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੁ — ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੂਰਜੀ ਕਿਰਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅੰਸ਼ੁ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਧਾਤਾ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ; ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ। ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਸ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਾ ਗਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰ ਸੱਤ ਨਾਲ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਠ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਰਯਮਨ ਦਸ, ਪਰਜਨਯ ਨੌਂ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੰਗ ਪੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ; ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਫਿੱਕਾ। ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੰਗ ਤਾਮਬਾ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ-ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੂਰਜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਛੱਡਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਗੋਲਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਜੜ ਅਤੇ ਆਰੰਭ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਚੰਦ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ; ਸੋਮਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਖੁਦ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਹਨੁਮਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਪੰਜ ਗ੍ਰਹਿ ਸੁਤੰਤਰਤ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਬਾਕੀ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸਕੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਅੰਗਾਰਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਬੁਧ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਯਮ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਖੁਦ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ — ਜੋ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਚਲਦਾ ਹੈ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੜ ਸੂਰਜ ਹੀ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਉਪਜਦਾ ਹੈ: ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਉਪਿੰਦ੍ਰ, ਚੰਦ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ। ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਸਾਰੀ ਚਮਕ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ — ਮਹਾਦੇਵ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ — ਇਹ ਸਭ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਗ੍ਰਹਿ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ — ਰਵੀ, ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨ। ਇੱਥੇ, ਪਲ, ਖਸ਼ਣ, ਦਿਨ, ਰਾਤ, ਪੱਖ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਰ-ਵਾਰ। ਮਹੀਨੇ, ਸਾਲ, ਰੁੱਤਾਂ, ਯੁੱਗ — ਸੂਰਜ ਬਿਨਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ। ਸਮੇਂ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਕ੍ਰਮ, ਕੋਈ ਆਰੰਭ, ਕੋਈ ਦਿਨ-ਚਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਵੰਡ, ਨਾ ਫੁੱਲ, ਨਾ ਜੜ, ਨਾ ਫਲ। ਕਿਸੇ ਫਸਲ ਦੀ ਪੱਕਣ, ਜਾਂ ਬੂਟੀਆਂ-ਘਾਸਾਂ ਦੀ ਭੀੜ — ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਬਿਨਾ ਸੂਰਜ ਦੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਇੱਥੇ, ਨਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ। ਭਾਸਕਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਚਮਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਮਾਂ, ਅੱਗ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਬਾਰਹ-ਮੁਖੀ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ — ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ — ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੀ ਚਮਕ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵਾ, ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਸੱਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ — ਇਹ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ, ਹਰਿਕੇਸ਼ਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਨ, ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਚਾ, ਆਦਿਆ, ਸੰਨੱਧਾ, ਅਤੇ ਪਰਾ — ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹਨ। ਸਰਵਾਵਸੁ ਅਤੇ ਸਵਰਾਟ ਵੀ ਹਨ; ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਦੱਖਣੀ ਰਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਹੇਠਾਂ, ਉਪਰ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਹਰਿਕੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਨ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਬੁਧ ਲਈ ਕਿਰਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਚਾ, ਪਿੱਛੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਸੰਨੱਧਾ ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਛੇਵੀਂ, ਸਰਵਾਵਸੁ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਣ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਿਰਣ ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ (ਸ਼ਨੀ) ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।