ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਣ ਅਤੇ ਉੱਚ ਪਦਵੀ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਣੈਣੀ, ਨੰਦੀ-ਧਵਜ ਧਾਰੀ, ਤੇਜਸਵੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਆਦੇਸ਼ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਈਏ, ਜਾਂ ਯਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਈਏ? ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਹੀ, ਜਾਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦੇਈਏ?" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇਈਏ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਾਯੂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨੂੰ ਲਿਆਈਏ? ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਲਿਆਈਏ ਜਾਂ ਕਿਸ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਈਏ, ਹੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ?" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਗਣਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਸੁਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਹੋ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ ਇਹ ਕਾਰਜ ਕਰੋ।" "ਇਹ ਨੰਦੀ, ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਲੋੜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ।" ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਮਾਨ ਲਿਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਲਈ ਜੰਬੂਨਾਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਿਵਯ ਆਸਨ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਭव्य ਤੇ ਮੋਹਕ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਬੇਰਿਲ ਦੇ ਪੀਲਰ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਸੀ। ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ਬਣਾਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਦਾ ਆਸਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਦੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਉੱਤਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਲੋਟਸ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰ — ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਾ, ਮਿੱਟੀ — ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਗਿਆ। ਦਿਵਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧ, ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕਣ-ਬਾਲੇ, ਮਕੁਟ, ਅਤੇ ਹਾਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੌ ਕਾਂਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਯਕ-ਪੁਛਾ ਪੰਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਪੰਖਾ, ਸਾਂਪ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਅੰਗ, ਦੂਜਾ ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਥੀ ਤੇ ਯਕ-ਪੁਛਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਐਰਾਵਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਿੱਖ ਵਾਲਾ, ਹੋਰ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਕੁਟ ਬਣਾਇਆ। ਦਿਵਯ, ਨਿਰਮਲ ਕਣ-ਬਾਲੇ, ਵਜਰ — ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ — ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਤ, ਦੋ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਸਮਾਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਗਣ-ਪਤੀ ਲਿਆਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਵਾਲੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਤੇ ਨੌ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ, ਸਭ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ। ਜਦ ਸਭ ਆਏ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਆਚਾਰ-ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਫਿਰ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਗਣ-ਪਤੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਹੇਠ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਾਣੀ ਆਖੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਣ-ਪਤੀ, ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ; ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਯਸ਼ਾ, ਨੰਦੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਛਤਰੀ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪੰਖੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਉੱਤਮ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ, ਉਸ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਮਕੁਟ ਤੇ ਹੋਰ ਭव्य ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ; ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਗਊ-ਪਤੀ, ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ, ਸਿੰਘ, ਤੇ ਸਿੰਘ-ਧਵਜ ਮਿਲੇ। ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਛਤਰੀ, ਚੰਦਰ-ਮੰਡਲ ਵਰਗਾ — ਅੱਜ ਤੱਕ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੇਰੇ ਸਮਾਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਨੰਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਚਲੇ। ਫਿਰ, ਭਵਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਣ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਨੰਦਿਕਾ — ਪਹਾੜ-ਜਨਮੇ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸੇਵਕ — ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਭਵਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਵਾ ਦਾ ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਵਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਸਮਾਨ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।