ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਰਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੈਵੀ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਲ ਅੱਗਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਭਿਆਨਕ, ਦੰਦਾਂ ਵਰਗੇ, ਸਦੀਵੀ ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਗਾਉਂਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਨੱਚਦੇ, ਆਪਣੇ ਮੁਖਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀਯ ਸਨ। ਕਈ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਸਿੰਹਾਂ ਜਾਂ ਵਾਂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ੀਦਾਰ ਦਿਵਯ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਆਏ। ਡੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਨਵ, ਅਨਕ, ਗੋਮੁਖ, ਪਟਹ, ਇਕ-ਚਮੜੀ ਵਾਲੇ ਡੋਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਭੇਰੀਆਂ, ਮੁਰਜਾ, ਕਦਿੰਦਿਮਾ, ਮਰਦਲ, ਬਾਂਸਰੀ, ਵੀਣਾ, ਝਾਂਝਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸਬਾ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਰਦੁਰ, ਝਾਂਝਾਂ ਦੀਆਂ ਟਕਕਾਰਾਂ, ਕੱਛਪ, ਪਨਵ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਦਿਵਯ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਗਣਪਤੀ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਹਾਂ? ਹੁਕਮ ਕਰੋ।" "ਕੀ ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਈਏ, ਜਾਂ ਯਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੀਏ? ਮੌਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਤ ਆਪ, ਜਾਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੀਏ? ਇੰਦਰ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂ? ਅਸੀਂ ਕਿਨਾ ਉੱਤੇ ਕਹਿਰ ਢਾਹੀਏ ਜਾਂ ਕਿਸਦੀ ਉਤਸਵ ਸਜਾਈਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ?" ਸਭ ਗਣਪਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਐਸਾ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸੁਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਹੋ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੋ।" "ਇਹ ਨੰਦੀ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨੇਤਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਖੀ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ।" ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ," ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਲਈ ਜੰਬੂਨਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਿਵਯ ਸਿੰਘਾਸਨ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਖਾਵਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਸਤੰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਟਕਣਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬੇਰਿਲ ਦੇ ਸਤੰਭ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ, ਅਨਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੌਂਫੇਰੇ ਮੁਹਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਪੰਡਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਿਚ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸਜਾ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਸਨ ਰੱਖਿਆ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਦੋ ਪਾਤਰ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਉੱਚਤ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਪਾਤਰ—ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮੇ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ—ਹਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਲਿਆਏ। ਦਿਵਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਨ-ਬਾਲੇ, ਮੁਕੁਟ, ਅਤੇ ਹਾਰ ਵੀ ਲਿਆਏ। ਸੌ ਤੀਲੀਆਂ ਵਾਲਾ ਛਤਰ ਅਤੇ ਯਕਪੁਛ ਵਾਲਾ ਪੰਖਾ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਖ-ਹਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਯਕਪੁਛ ਪੰਖਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਹੋਰ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਵੀ ਉਪਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦਿਵਯ, ਨਿਰਮਲ ਕੰਨ-ਬਾਲੇ, ਵਜਰ-ਹਥਿਆਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਏ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਨੌਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦ ਸਭ ਆ ਗਏ, ਤਦ ਪਰਮਪਿਤਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨੰਦੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨੰਦੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਜੈਕਾਰਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀ, ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਫਿਰ ਅਸੁਰ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਯਸ਼ਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦੀ ਜੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਵਿਆਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੋਇਆ।