ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਖੁਦ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੰਦਲ ਪਾਏ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਅਤੇ ਵੈਡੂਰੀਆ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਹੇ ਮুনি, ਮੈਨੂੰ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਇੰਝ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਤੀਬਰ ਧਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਧਾਰ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਇਸ ਨਦੀ ਦਾ ਨਾਮ "ਸਵਰਣੋਦਕਾ" ਰੱਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਨਦੀ, ਮਸਤਕ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਜੰਬੂਨਦੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੰਜਨਦ ਹੈ, ਜੋ ਜਪਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਪੰਜਨਦ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਪਯੇਸ਼ਵਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਮੂਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ ਸ਼ਰਵਾਣੀ ਉਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਮੈਂ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭਵਾਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਭਵ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖੀ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਹਾੜੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਵ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਕੇਵਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅਨੇਕਾਂ ਕਾਲ-ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਮਸਤਕ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਭੈਣਕ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਭੀੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਆਪ ਹੀ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਉਥੇ ਆਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਗਾਉਂਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਨੱਚਦੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਜੇ ਵੀ ਵਜਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਜਾਂ ਵਾਂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਕ਼ਸ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਢੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਨਵਾਂ, ਅਨਕ, ਗੋਮੁਖ, ਪਟਹਾ, ਏਕ-ਚਰਮਾ ਢੋਲ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਸਾਜ ਵਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਭੇਰੀਆਂ, ਮੁਰਜਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਕਦਿੰਦੀਮਾ, ਮਰਦਲ, ਬਾਂਸਰੀ, ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਝੰਕਾਰਦੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਮੰਡਪ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਰਦੁਰਾ, ਝੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਘੁੰਘਰੂ, ਕੱਛਪ, ਪਨਵਾਂ ਆਦਿਕ ਵਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਇਹ ਸਭ ਗਣਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਹੈ? ਹੁਕਮ ਕਰੋ।" "ਕੀ ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦੇਈਏ, ਜਾਂ ਯਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ? ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਈਏ? ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ? ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਲੈ ਆਈਏ? ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕਿਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਿਪਤਾ ਲਿਆਈਏ ਜਾਂ ਕਿਸ ਦਾ ਉਤਸਵ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ?" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਸੁਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਉਂ ਸੱਦੇ ਗਏ ਹੋ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੋ।" "ਇਹ ਨੰਦੀ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਨੇਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕਰੋ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ!" ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਲਈ ਜੰਬੂਨਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਆਸਨ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖੀ। ਇਹ ਆਸਨ ਇਕੋ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਕਣੀਆਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬੈਰਲ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਇਹ ਮੰਡਪ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉੱਤਮ, ਮੰਗਲਮਈ ਆਸਨ ਸਜਾ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਆਸਨ ਰੱਖਿਆ। ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਦੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਉੱਚਤ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਾਈਆਂ। ਹਜ਼ਾਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ—ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ—ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੁੰਦਲ, ਮਸਤਕ ਮਾਣਿਕ, ਅਤੇ ਹਾਰ ਵੀ ਲਿਆਏ ਗਏ। ਸੌ ਤੀਲੀਆਂ ਵਾਲਾ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਯਕ-ਪੁੱਛ ਵਾਲਾ ਪੰਖਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥੇ ਅਤੇ ਯਕ-ਪੁੱਛ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਪੰਖਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤਾਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਦਿਵ੍ਯ, ਨਿਰਮਲ ਕੁੰਦਲ, ਵਜ੍ਰ ਦਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਸਤਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨੇਊ, ਅਤੇ ਦੋ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਵੀ ਲਿਆਏ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਣ, ਸ਼ਿਵ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਤਸਾਹ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।