ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਦਰਿਆ ਬਣ ਜਾਵੇ," ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਤੇ ਪੂਰਨ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਿਲੀਆਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ ਵਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ 'ਜਟੋਦਕਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਧਾਰਾ ਹੋਵੇਗੀ।" ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ," ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਤਿਲਕਿਆ। ਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਤਨ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਵਹਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤਿੰਨ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਿਆ ਹੋਵੇ।" ਜਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ (ਬਲਦ) ਨੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਡੱਕ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਰਿਆ 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਨੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਅਦਭੁੱਤ, ਹਰ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਅਦਭੁੱਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਮੁਕੁਟ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੀਰੇ ਤੇ ਵਿਦੂਰ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਾਏ। ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਝ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਤਗੜੀ ਧਾਰ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਸਵਰਨੋਦਕਾ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ, ਸ਼ੁਭ ਦਰਿਆ, ਮੁਕੁਟ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ 'ਜੰਬੂਨਦੀ' ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ 'ਪੰਜਨਦ' ਹੈ, ਜੋ ਜਪਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪੰਜਨਦ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਜਪਯੇਸ਼ਵਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਰਵਾਣੀ, ਉਮਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਅਜਨਮੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਮੈਂ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਵਾਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਭਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾਈ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਵ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਕੇਵਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਨਮਾਨਤ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਲਾਗਿਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਭੈਅਕਾਰੀ, ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਭੀੜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਗਾਉਂਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਨੱਚਦੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਚ ਮਸਤ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਜਾਂ ਵਾਂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤੇ ਆਏ। ਢੋਲ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਨਵਾ, ਅਨਕ, ਗੋਮੁਖ, ਪਟਾਹ, ਇਕ-ਚਮੜੀ ਵਾਲੇ ਵਾਜੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਭੇਰੀਆਂ, ਮੁਰਜਾ, ਕਦਿੰਦੀਮਾ, ਮਰਦਲ, ਬਾਂਸਰੀ, ਵੀਨਾ, ਅਤੇ ਝਾਂਝਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਦਰਦੁਰ, ਝਾਂਝਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟਕਕਾਰਾਂ, ਕਛਪ, ਪਨਵਾ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਗਣਪਤੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ? ਹੁਕਮ ਕਰੋ।" "ਕੀ ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਈਏ? ਜਾਂ ਯਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ? ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਜਾਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦਈਏ? ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈਏ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਈਏ? ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਈਏ? ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕਿਸ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰੀਏ ਜਾਂ ਕਿਸ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਈਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਤਾ?" ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਝਿਜਕ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੋ।" "ਇਹ ਨੰਦੀ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਥਾਂ ਦਾ ਨਾਥ; ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨੇਤਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਅਧਿਸ਼ਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਮੰਨੋ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ," ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਜੰਬੂਨਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਆਸਨ ਲਿਆਏ।