ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਚਾਅ ਲਈ ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਜੋ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ—ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਜਿੰਨੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਤੜਫਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਦੁੱਖ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰ ਗਏ ਹੋਣ। ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮੂਢੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸੁੱਖਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਅਚਾਨਕ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ ਨੰਦਿਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਂ ਹੀ ਭੇਜੇ ਸਨ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਬੇਟਾ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੰਸਾਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਨਾ ਤਾਂ ਤੂੰ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾ ਸਿੱਧਾਂ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਬੇਟਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ—ਇਹੀ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਜਨਮ ਛੱਡਣਾ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਲਿ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਉਮਾ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਤੂੰ ਅਜਰ-ਅਮਰ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੇ ਅਕਾਲ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ; ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਗਣ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਤਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਈ। ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਮਾਲਾ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਸਰੂਪਤਾ ਬਦਲ ਗਈ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬੇਟਾ, ਆਜ ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਟਾ ਵਿੱਚੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦਰਿਆ ਬਣ ਜਾਵੇ।" ਤਦ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਜਲ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੂਰਨ, ਮੰਗਲਮਈ, ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਵਜੋਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਟਾ ਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਜਟੋਦਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧਾਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ," ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਹਲਾਇਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਤਨ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਤਿੰਨ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਹੋਵੇ।" ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਲਿ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਡੱਕ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਹ ਨਦੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂਕਾਠ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਦਭੁੱਤ, ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਅਦਭੁੱਤ, ਦਿਵਿਆ ਮੋਰ ਮੁਕੁਟ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਬੈਰਲ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾਈਆਂ। ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਸਨਮਾਨਿਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਰਖਾ ਦਾ ਜਲ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾਲ, ਇਕ ਤੀਬਰ ਧਾਰ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਸਵਰਣੋਦਕਾ, "ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਨਦੀ" ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂਕਾਠ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ, ਮੰਗਲਮਈ, ਮੁਕੁਟ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਜੰਬੂਨਦੀ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੰਜਨਦ ਹੈ, ਜਾਪਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੇੜੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਪੰਜਨਦ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜਾਪਯੇਸ਼ਵਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਰਵਾਣੀ, ਉਮਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਮੈਂ ਨੰਦਿਸ਼ਵਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ?" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਭਵਾਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਭਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦਾ।