ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਦਿਵਯ ਯਾਦਾਸ਼ਤ ਮਿਟ ਗਈ ਸੀ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਲੰਕਾਯਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬੇਹੱਦ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਇਕ ਸ਼ਾਖਾ ਅਤੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੀ ਵੀ ਸਿੱਖਾਈ। ਓ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਮਵੇਦ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਹਿੱਸਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਯੁਰਵੇਦ, ਧਨੁਰਵੇਦ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵਰਤਾਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਤਦ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੋ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ—ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ—ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਏ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਨੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ।" "ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅਚੰਭਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬੇਹੱਦ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, "ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!" ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ!" ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕਾ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਧੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੂਸ਼ ਘਾਹ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਵੀ; ਉਹ ਤੜਪਦੇ ਹਨ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵਰਗੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵਰਗੇ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ, ਸੁਖਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ—ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪੁੱਤਰ ਨੰਦੀ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਹੂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਇਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਂ ਹੀ ਭੇਜੇ ਸਨ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵਿਸ਼ਵਿਕ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦਿਵਯ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਜਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ।" "ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਵਯ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਸੁਭਾਵ ਹੀ ਹੈ—ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਨਮ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਬੈਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਅਜਰ, ਅਮਰ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ; ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਗਣ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।" "ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇਗੀ, ਮਹਾਨ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੀ ਬਣੀ ਇਕ ਮਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਮਾਲਾ ਮੇਰੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਈ, ਮੈਂ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੁੱਕੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਆਖ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਜਟਾ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਨਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ," ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਉਹ ਜਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਜਲ, ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਮੰਗਲਮਈ, ਕਮਲ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਵਜੋਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨਦੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਜਟਾ ਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਜਟੋਦਕਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਦੇਵੀ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ," ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੂੰਘਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਲਾਹੁਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਨਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਤਿੰਨ ਨਦੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਹੋਵੇ।" ਜਦ ਬੈਲ ਨੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੰਭਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਹ ਨਦੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਬਣੀ, ਅਦਭੁਤ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਕ ਅਦਭੁਤ, ਦਿਵਯ ਮੋੜ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ।