ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਨੰਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਨੰਦਿਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ। ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਤੂੰ ਉਹ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਜੋ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਅਬਿਨਾਸੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੰਦਿਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਸ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੈਤ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਨੰਦਿਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਮੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਖਜਾਨਾ ਲੱਭ ਲਏ। ਜਦ ਮੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਦਿਵਿਆ ਯਾਦ ਵੀ ਮਿਟ ਗਈ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਲੰਕਾਯਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖਾ, ਫਿਰ ਯਜੁਰਵੇਦ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਮਵੇਦ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਉਪ-ਹਿੱਸੇ, ਆਯੁਰਵੇਦ, ਧਨੁਰਵੇਦ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵੀ ਦੱਸੀਆਂ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਦੋ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਨੰਦਿਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਅਚੰਭਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਿ ਇਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਭਗਤ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ, “ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!” ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਹਾਏ, ਇਹ ਭਾਗ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ!” ਉਸ ਦੀ ਪੀੜ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀਆਂ ਅਰਪਣਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿੰਨੀ ਕੁ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਤਿਨਕੇ ਹਨ, ਉਨੀ ਵਾਰਾਂ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਦੋਵੇਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਮਰੇ ਜਿਹਾ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰੇ ਜਿਹਾ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸੁਖਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਪਿਆਰੇ ਨੰਦਿਨ, ਤੂੰ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” “ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਂ ਹੀ ਭੇਜੇ ਸਨ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੰਸਾਰੀ ਹੈ। ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਵਿਆ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਸੁਭਾਵ ਹੈ—ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। “ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਜਨਮ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਮੈਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਲਦ ਹੈ, ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਅਜਰ ਹੈਂ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ। ਤੂੰ ਅਬਿਨਾਸੀ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ; ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਗਣ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ; ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬਲ ਤੇ ਮਹਾਂਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੀ ਮਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਬਲੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਲਾ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸੇ ਮਾਲਾ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਆਖ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।” ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।