ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਮਾ, ਰੌਦਰੀ, ਮਹਾਮਾਇਆ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਕਲਾ, ਵਿਕਿਰੀਣੀ, ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਕਮਲਾਵਾਸਿਨੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਲਵਿਕਿਰੀਣੀ, ਬਲਪ੍ਰਮਥਿਨੀ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਅਤੇ ਮਨੋਨਮਨੀ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਦਇਆਲੁ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜੀਵਨ-ਵਾਯੂ ਬਰਕਰਾਰ ਕਰਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿਚ ਪਰਤ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਬਲ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਵਿਧਾਤਾ, ਡਰੋ ਨਾ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਾਣ ਇਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਉਠੋ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਦਾ ਮਨ ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਜੀਵਨ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੱਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਬੋਲੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਪਰ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ?” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਜਾਣੋ ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਅਜਨਮਾ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।” ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।” ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੀ ਅਲਭ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਮਰਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ—ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਲੋਂ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ। ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆਲੁ ਨੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਭਵਾਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਉੱਚੇ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹੇ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਏ। ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਿਟੀ ਨੇੜੀ ਦਾ ਢੇਰ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀੜੇ, ਤੇ ਲਾਲ-ਲਾਲ, ਨੁਕੀਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੇਂਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਾਸ, ਲਹੂ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਸਭ ਲਾਪਤਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਹੱਡੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਧ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਉਹ ਸਰੀਰ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸੀ ਪਲ, ਹੇ ਉਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਨਮਾ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਆਂਗਾ।” ਫਿਰ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਮ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ) ਨੂੰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮੈਂ ਇਕ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਮਰ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਾਹੀਂ, ਵੱਡੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ, ਇਹੀ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਅਵਤਾਰ ਲੈਣ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਨੰਦੀ ਨਾਮ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੋਮ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਯਜਮਾਨ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭੂਮੀ ਤੋਂ, ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਏ; ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਉਪਿੰਦਰ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਈ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਲਪ-ਅੰਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਟਾ-ਮੁਕੁਟ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੁਹਾੜੀ ਅਤੇ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜ੍ਰ ਸੀ, ਗੱਜਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਵਜ੍ਰ ਵਾਲੇ ਕੰਨ-ਫੁੱਲ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ—ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਸੰਗੀਤ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਲਏ ਗਏ, ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।