ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ 'ਚ ਖਾਮੀਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ 'ਚ ਡਰ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਅ ਘਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਿਸਤਰੇ, ਬੈਠਕਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਭਪਾਤ ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੋਰ ਰਾਜਕਾਜ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਪਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਲਟ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਘੱਟ ਫਲ ਦੇਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਵਧ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਪੱਥਰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ," ਰਾਜੇ ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਓਹ ਚੋਰ ਤੇ ਲੁੱਟੇਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਦਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜੇ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਅ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵਧੀਆ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਜਾਂ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੇਠਲੇ ਨਾਲ। ਸ਼ੂਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਗਲਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਗਿਆਨ, ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਘਮੰਡੀ ਸ਼ੂਦਰ, ਵਧੀਆ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਸੇਵਾ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਧੀਆ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੇਚਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਪਸਵੀ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜਮਾਨਾ ਮੁੱਕਣ ਲੱਗਦਾ, ਮਰਦ ਘੱਟ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਲਿ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਲਿ ਦੇ ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਘੱਟ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਿਦਾ ਹੋਣਾ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਾਨ ਵਿਚ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਕਸ਼ਮ ਪਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਦੁਲਭ ਧਾਰਨਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚਾਰੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਲਾਗ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਡੋਲਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਟੈਕਸ ਲੈਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਉਤਪਾਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਜੀਬ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਵਪਾਰੀ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਝੂਠੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਚੁਗਲੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਦਾ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਅਨਾਜ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਧਨ, ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁੰਨੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਘੱਟ ਪਾਣੀ ਤੇ ਘੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਫੇਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਜਤਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭੋਗ-ਵਾਸਨਾ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਹਿੰਸਕ ਲੋਕ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਖੋ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਦੰਦ, ਚਮੜੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੂੰਡ ਮੁੰਡਾਏ, ਗੇਰੂਆ ਚੋਲੇ ਪਹਿਨੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਸਲਾਂ ਦੇ ਚੋਰ, ਮਜਬੂਤ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੋਰ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੋਰ ਦੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਕੰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਕੀੜੇ, ਚੂਹੇ ਤੇ ਸੱਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਸਮਰਥਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਯਜਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਅਧਰਮ ਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਗੇਰੂਆ ਚੋਲੇ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੰਬੰਧ ਦੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੋਪੜੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੇਦ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਠੱਗ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਲਿ ਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਲੋਕ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੂਦਰ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੂਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਕਰਕੇ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।