ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ—ਵਿਦਯੁਤ ਦਾ ਧਾਰੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਧੀਚੀ ਵੀ ਵਿਦਯੁਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਦਧੀਚੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ!" ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਭੇਧ ਹੋ ਜਾ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜੀਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੁੜ-ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਲਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ, ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਗੰਧੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਤੱਕ, ਹਰ ਭੇਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਮਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਠ, ਯੋਗ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਵ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।" "ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਖੀਰਾ ਆਪਣੀ ਡੰਡਲ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੁੜ-ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਪ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਹ ਜਲ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵਜ੍ਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤੀ, ਅਭੇਧਤਾ ਅਤੇ ਅਜੈਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਜ੍ਰ ਵਾਂਗ ਅਭੇਧਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਪੈਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਕਸ਼ੁਪ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ, ਉਹ ਵਜ੍ਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਿਗਾੜ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ-ਵਤ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਸ਼ੁਪ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਅਭੇਧਤਾ ਅਤੇ ਅਜੈਤਤਾ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਮੁਕੁੰਦ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ੋत्तਮ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਭੂਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੋਹਰਧਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਸ਼ੁਪ ਨੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਹੀਨ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੂਲ ਹੋ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਤੁਸੀਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਭ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ; ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪੁਰੁਸ਼, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ ਸੱਚ, ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਹੋ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਆਸਰਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਥ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੁਆਮੀ! ਰੁਦ੍ਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਪ ਤੋਂ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਿਯਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਪ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ੋत्तਮ ਹਨ; ਹੇ ਹਰੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ, ਕਾਲ ਦੇ ਅਵਤਾਰ! ਮਹਾਨ ਤੱਤ, ਸੁੱਖਮ ਤੱਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ!" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ! ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਕੁੰਠ, ਹੇ ਸ਼ੌਰੀ, ਸਰਵਗਿਆ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ!" "ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਹੇ ਪੁਰਸ਼ੋत्तਮ, ਹੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਵ੍ਯ ਆਸਨ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣੀ, ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਰੂਪ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਤੇ ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇਠਾਂ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਹੈ; ਆਸਨ ਦੇ ਪੈਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਹਨ।" "ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਮਰ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਆਪਕ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ, ਨਾਭੀ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ ਨੱਕ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ, ਕੇਸ਼ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਹਨ।" "ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਗਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ!" "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੇ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਦਧੀਚੀ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।