ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਹਰ ਕੋਈ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਨੰਗਾ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਕਪੜੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਢੱਕਣ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨੰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ—ਕਪੜੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ ਹਨ। ਧੀਰਜ, ਅਡੋਲਤਾ, ਅਹਿੰਸਾ, ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ, ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ-ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਣਾ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਰਗੜ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਭਵ (ਮਹਾਦੇਵ) ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਲੀਲਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਹ ਦੁਆਰਾ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਦੱਖਣੀ ਪੰਥ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਨੂਤਾ, ਭਾਰੀਪਣ, ਹਲਕਾਪਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਮਿਨੂਤਾ, ਭਾਰੀਪਣ, ਹਲਕਾਪਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਮਿਕਾ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ, ਲਗAttachment, ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਚੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦੀ ਯੋਗ ਸਾਧਨਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਪਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਅਪੰਗ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਵਿਚ ਆਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਉਹ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ। ਭਾਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਭਾਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਧੀਚ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮੁੰਡਿਤ, ਨੰਗੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ, ਮਨ, ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਹੁਣ, ਦਧੀਚ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਧੀਚ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਕਸ਼ੁਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ? ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਧੀਚ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਇਹ ਕਥਾ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਕਸ਼ੁਪ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਧੀਚ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਗੇਵਾਨ ਸੀ, ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਇਹ ਗੱਲ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲਿਆ: ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਯਮ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਵਰਨ, ਵਾਯੂ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਧਨਦਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਪਰ ਦਧੀਚ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚਯਵਨ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਧੀਚ, ਚਯਵਨੀ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਦਧੀਚ ਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਕਸ਼ੁਪ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਧੀਚ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵਜਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਰਸਿੱਧ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿਗਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਦਧੀਚ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ (ਸ਼ੁਕ੍ਰ) ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆ ਕੇ ਦਧੀਚ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਦਧੀਚ! ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਵਨ ਪ੍ਰਭੂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਭੇਦ ਹੋ ਜਾ। ਇਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਉੱਠਣਾ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।" "ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਉੱਠਣ ਦੀ ਕਲਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ, ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਗੰਧ ਵਾਂਗ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਪੋਸ਼ਣ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ!