ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਸਮ (ਰਾਖ) ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਖ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਤਿੰਨ ਉਮਰਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਰਾਖ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਭਸਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ 'ਭਸਮ' ਹੈ; ਇਹਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਇਹ 'ਭਸਮ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਵਜ ਗਰਮੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ; ਸੋਮਾ ਇਹ ਵੱਡੀ ਅੰਬਿਕਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਭਸਮ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਰਾਖ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਪਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਕਪਿਲਾ ਯੋਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਤਮ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ; ਇਹ ਰਚਨਾ ਮੈਂ ਹੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਲਾਜ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੰਗੇ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਪੜੇ ਜਨਮੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਵੀ ਨੰਗਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ—ਕਪੜਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਧੈਰਜ, ਅਡੋਲਤਾ, ਅਹਿੰਸਾ, ਪੂਰਨ ਵੈਰਾਗ, ਅਤੇ ਆਦਰ-ਅਪਮਾਨ ਵਿਚ ਸਮਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਵਚ ਹਨ। ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਭਸਮ ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਭਸਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ, ਉੱਤਮ ਮਾਰਗ ਦੁਆਰਾ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਦੱਖਣੀ ਮਾਰਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨੱਘਣਤਾ, ਭਾਰੀਪਣ, ਹਲਕਾਪਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਛਾ, ਆਕਾਂਕਸ਼ਾ, ਨਿਸ਼ਚੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹ ਮਾਰਗ ਉਹੀ ਲੰਘਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਗਏ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੱਘਣਤਾ, ਭਾਰੀਪਣ, ਹਲਕਾਪਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਕਾਮਿਕਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖਿਆਈ। ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਅਹੰਕਾਰ, ਮੋਹ, ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਤਮ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਸਦਾ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਯੋਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਪਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਆਤਮਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ— ਸਫੈਦ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਕਲੰਗ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਪਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਿਆ ਨਾ ਕਰੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ। ਅਤਿ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਭਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜੋ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭਵ ਦੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੁ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਭਗਤੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹਨ—ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮੁੰਡੇ, ਨੰਗੇ, ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਦਿਓ। ਹੁਣ, ਦਧੀਚਿ ਨੇ, ਹੇ ਪੁਣਯਾਤਮਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੁ, ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕਸ਼ੁਪਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ? ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤੋਂ ਵਜਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸ਼ੈਲਾਦਿ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਰਾਜਾ ਕਸ਼ੁਪਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਦਧੀਚਿ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੁ, ਦਾ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕਸ਼ੁਪਾ ਅਤੇ ਦਧੀਚਿ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਚਰਚਾ ਹੋਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਠ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਯਮ, ਅਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਹੈ। ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਵਾਯੁ, ਸੋਮਾ, ਅਤੇ ਧਨਾਦਾ ਵੀ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੁ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਪੁਣਯਾਤਮਾ, ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਯਵਨ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਨਿੰਦਿਆ ਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਿਆ। ਦਧੀਚਿ, ਚਯਵਨੀ, ਅਤੇ ਉਗ੍ਰ, ਸਭ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ; ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਸ਼ੁਪਾ ਨੇ ਦਧੀਚਿ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਉਹ ਵਜਰ ਇਕ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਲੈ ਕੇ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੁ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।