ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੰਤ ਜਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਬੁੰਦਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤ੍ਰੈਲੋਕਯ ਦੇਸ਼, ਕਾਮ ਦੇਵ, ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ, ਨੰਦੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੰਡਧਾਰੀ, ਕਾਲ ਅਤੇ ਪਾਸਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਸੌ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ-ਵਰਤਮਾਨ, ਚਲ-ਅਚਲ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅਗਿਆਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤ੍ਰਿਬੁੰਦਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਣ। ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਬੁੰਦਰੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਦਰੂ-ਵਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮ੍ਰਿਤਿਉ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਸੁੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੀਲ-ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਕਾਂਸ-ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਨੀਲਕੰਠ, ਚਿਤਾ-ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਲ-ਲਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਂਖਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਰੁਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੂ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ, ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਓਮ, ਸਾਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਸਾਮਨ—ਇਹ ਸਭ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਹਨ। ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਿੰਘ ਹੈਂ, ਪਾਲਤੂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਵਿਸਾਦ, ਅਹੰਕਾਰ—ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਗਨਿ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਅਗਨਿ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਗਨਿ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਅਗਨੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਮੋਹ, ਪਖੰਡ, ਆਫਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਚਲ-ਅਚਲ ਜੀਵ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ। ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੁਕਮ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਰਗ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਸਾਰੀ ਨਾਰੀ-ਤੱਤ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਪੁਰੁਸ਼-ਤੱਤ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ; ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਵਿਰਲੇ ਤਪस्वੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ, ਬੱਚੇ, ਪਾਗਲ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।" "ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਪਰ ਰੱਖਦੇ, ਸ਼ਬਦ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯਤ—ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵਰਤ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਹੈ।" "ਭਸਮ-ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਮੂੰਡੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਬੁਧੀਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਸਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਨਾ ਬੁਰਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੋ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾ-ਯੋਗੀ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।" "ਇਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਅਤੁੱਲ ਹੈ, ਮਹਾ-ਭੈ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਜੋ ਲੋਕ ਜਗਤ ਦੇ ਮੋਹ, ਲੋਭ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਚੰਦਨ-ਜਲ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਪਤ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ 'ਹੁੰ' ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਮਹਾਂ-ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਰਧ-ਨਾਰੀ ਹੈ, ਸੰਖਿਆ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਹੈ।