ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਸੂਮ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ’ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਧੰਨਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਅਤੇ ਲੁਕਾਏ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਇਹ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਭਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਕਰੋਂਗੇ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓਗੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਚੰਗੀ ਭਗਤੀ ਰੁਦ੍ਰ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਹੜੇ ਤਪ ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਯਜ ਜਾਂ ਕਿਹੜੇ ਵਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਧੰਨਵੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣਦੇ ਹਨ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ: “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਯਜ, ਹਵਨ, ਵਰਤ, ਵੇਦ, ਯੋਗ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਂ ਸੰਯਮ ਨਾਲ—ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਭਗਤੀ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਭਗਤੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਵੀ ਫਤਿਹ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ, ਅਮਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਜਰਾਪਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਭਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਆਸ਼ਰਯ ਲਿਆ?” ਤਦੋਂ ਧੰਨਵੰਤ, ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਮਹਾਦੇਵ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੋ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ; ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਘਟਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧੰਨਵੰਤ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪ ਹੀ ਕਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵਜਰ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯੋਗੀ ਵਜੋਂ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਾਲ ਅੱਗ ਹਨ, ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਇਹ ਰੂਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਵਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਚੌਰਸ ਬਾਹਰੋਂ, ਅੱਠ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪੀਠ ਤੇ ਉੱਤੇ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਨੇਰਾ ਅੱਗ ਹੈ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤਵ ਗੁਣ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਹੈ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਉਸ ਦੇ ਹੀ ਪੱਖ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਯੋਗ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ਼ਾਨ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲਿੰਗ ਅੰਗੂਠੇ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਰ ਵਿਚ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪੀਠ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਉੱਚੀ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਪੀਠ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਗੋਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਸਭ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਚੌੜਾ ਜਾਂ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੈ। ਪੀਠ ਗਾਂ ਦੀ ਮੂੰਹ ਵਰਗੀ, ਪੂਰੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਤੀਜਾ ਭਾਗ, ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਰਗਾ ਪੱਟਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪੀਠ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੋਲ, ਚੌਰਸ, ਛੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਤਿਕੋਣੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਤ੍ਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੋ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ, ਫਿਰ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਓ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ। ਏਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਸਭ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਖੋਗੇ, ਜੋ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਕਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਜੋਤਿ ਹੈ, ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ—ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਕੁਝ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਈ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਥਾਨ ਚੁਣੇ, ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀ ਬਿਛਾਵਟ ਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਲੱਕੜ ਦੇ ਢੋਲੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਕੁਝ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਵਿਚ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਗੁਜਾਰਦੇ। ਜਦ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਵਸੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਹੋਇਆ, ਨੰਗਾ, ਤੇ ਅਜੀਬ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਸੀ।