ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਵੈਤ ਮਹਾਤਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨ, ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਭੈਰਵ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੌਤ ਮੇਰਾ ਕੀ ਵਿੱਅ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਮੌਤ ਦੀ ਮੌਤ ਹਾਂ!" ਉਹ ਸਵੈਤ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਆਓ, ਆਓ ਸਵੈਤ! ਇਸ ਯਜਨ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ? ਕੀ ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ?" ਭੈਰਵ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਤੇਰਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਯਜਨ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਕੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਮੈਂ ਉਠਿਆ ਹਾਂ—ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਤੇਰੀ ਆਯੁ ਕਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" ਭੈਰਵ ਦੀਆਂ ਧਰਮ-ਮਿਸ਼ਰਤ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਚੇ ਕੋਟ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, "ਹਾ ਰੁਦ੍ਰ! ਰੁਦ੍ਰ! ਰੁਦ੍ਰ!" ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਲ ਤਰਸਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ਕ ਭਰ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਤਾਕਿਆ। ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਉਦਾਸ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਪ੍ਰਭੂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ? ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਚਲਾ ਜਾ।" ਸਵੈਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧੀ, ਤੇਜ਼-ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਫੰਨ-ਧਾਰੀ ਸਮੇਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਰੌਣਕਾ ਕੀਤਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਯੁ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਵੈਤ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ?" "ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਡਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸਵੈਤ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਧਵਲ-ਵਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਡੋਲ ਮਹਾਦੇਵ—ਉਹ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਆਪ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਏ—ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ, ਜੋ ਸਮਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੁਰੰਤ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ—ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਸ਼ਿਵ—ਅੰਬਿਕਾ, ਨੰਦਿਨ, ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹਨੇ ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੀਵਨ ਰਚਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਰੌਣਕਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਅੰਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਭਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਉਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਜੀਵ ਸੁੰਦਰ, ਠੰਡੀ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਵ—ਰਿਸ਼ੀ—ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ। ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਅਸ਼ਚਰਜ ਵਿੱਚ—ਅਵਿਨਾਸੀ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਨੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ," ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਮੌਤ ਦੇ ਨਸ਼ਟ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ—ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ—ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਅਧਿਕ ਬਾਤਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਭਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਵਕਤਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਲਈ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ।" "ਹੇ ਦੇਵ, ਕਿਸ ਤਪ, ਯਜਨ, ਜਾਂ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ?" "ਨਾ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਯਜਨ, ਹੋਮ, ਵਰਤ, ਵੇਦ, ਯੋਗ-ਸ਼ਾਸਤਰ, ਜਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ—" "ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ—ਪ੍ਰਧਾਨ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਭਗਤੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ 'ਤੇ ਵੀ ਫਤਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। "ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਜਰ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ।" "ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਵਲ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਭਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਵਣ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ?" ਭਗਵਾਨ, ਸਵੈਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਦਾਰੂ ਵਣ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਇਹ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣੋ; ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।" "ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ; ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਟਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵੱਜਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ; ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ।" "ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ; ਕਲੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਧਵਜ ਹੈ; ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਹਰੋਂ ਚੌਕੋਣੀ, ਪੀਠ ਵਿੱਚ ਅਠ-ਕੋਣੀ, ਅਤੇ ਉਪਰੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਗੋਲ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ।