ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਗਲਾਂ ਮਿਲਾਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?" ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਥੇ ਬੈਠੋ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਾਵਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਅਤੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿ਷ਣੂ ਨੂੰ ਦਸ ਜਨਮ ਲੈਣੇ ਪਏ ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਗ ਤੋਂ ਵੱਛੁੜ ਗਿਆ, ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਸੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਣਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਹੁਸ਼ਾ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸਦਾ ਹਰੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ, ਜਦੋਂ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਭੀ, ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੁੱਧ ਛਿੜਕਿਆ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੰਡਵਯਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਘਵਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਦੁਰਵਾਸਾ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਏ; ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਕਰਕੇ। ਇਹਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਣਾ ਪਿਆ, ਪਰ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਭਾਵਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਾਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਸਵੇਰੇ ਦਰੂ ਵਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਿਤਾਮਹਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਦਰੂ ਵਣ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ। ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰੂ ਵਣ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਾਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਰੂ ਵਣ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਗੁਆ ਲਿਆ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਰੂ ਵਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਲਿੰਗਧਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਹਣਾ, ਗੰਦਾ ਜਾਂ ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਲਏ ਸਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਤੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਜਯਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਨਾ ਕਰੀ। ਹਰ ਅਤਿਥੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਆਪ ਹੀ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਪਤਨੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੋ ਪਈ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਆਖਿਆ?" ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹਰ ਚੀਜ਼, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਹੀ ਅਤਿਥੀ ਹੈ।" ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਪਤਨੀ... ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸਾਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਅਮਲ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਪਰਹਿਤ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਸਮਗਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਨੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੇਰਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਤੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" "ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਸਤੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਉਤਮ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰ," ਪਰ ਉਹ ਪਤਨੀ, ਲਜਾ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹਿਝਕ ਗਈ। ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?" ਅਤਿਥੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।