ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਛੋਟੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਕਾਇਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਅਖੰਡ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਅਖੰਡ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਦੇ ਕੀ ਹਨ? ਸਮਾਂ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਪੰਚਿਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪੇ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਖੰਡ ਨੂੰ ਵੀ, ਵਿਚਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਅਖੰਡ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਇਹ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਜਗਤ ਰਚਨਾ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਾ ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਨਾ ਵਾਯੂ ਤੋਂ, ਨਾ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਯਜਮਾਨ ਤੋਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਬਿਨਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਥੂਲ ਰੂਪ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਸੁਖਸ਼ਮ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਥੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਮਨ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਸਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਥਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ।" ਨਿਰੰਤਰ ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਹੈ—ਉਸੇ ਨੂੰ ਸਭ ਥਾਵਾਂ-ਵਿਆਪਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਜਾਂਚ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਛੁਟਕਾਰਾ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਵੰਡ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਹੋਣ, ਸਭ ਦਾ ਅੰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਰੌਦ੍ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਮ ਸੌਮਯ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨਾਰਾਯਣੀ ਨਾਰਾਯਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਉਹ ਮੈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ।" ਜੇ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਗਤ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਵਰੂਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ-ਪੂਰਨ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰ। ਚਲਣ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਲਗਾਵ-ਵਿਰਾਗ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਤੇ ਅਪ੍ਰਾਪਤ, ਕਰਣ ਯੋਗ ਤੇ ਨਾ ਕਰਣ ਯੋਗ—ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ-ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਇਥੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਸਮਰਥ ਜਾਂ ਵਿਅੰਗ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਚਨ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਲ ਵਿਚ ਥੋੜੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਲ ਵਿਚ ਦਰੂ ਅਰਣ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇੰਝ ਹੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਤ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ, ਜਾਂ ਜੋ ਜਾਤ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਨਿਯਤ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ... ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਰੂ-ਵਨ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅਰਣ-ਵਾਸੀ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਨੇ, ਇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਕੇ, ਦਰੂ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਏ? ਉਸ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਨਾਲ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਉਥੇ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ। ਦਰੂ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਮ-ਅਗਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੁਦ੍ਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਵਜੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਜੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਦਰੂ ਅਰਣ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਮ-ਰੂਪ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਾਂਚ ਲਈ, ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਕਰਮ-ਰੂਪ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਇਕ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਉਹ ਨੰਗੇ, ਅਣਸਮਾਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਦਰੂ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਬੜੇ ਸੋਹਣੇ, ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰਸ ਛਿੜਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਰੂਪ ਬੜਾ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦਰੂ ਅਰਣ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਉਹ ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਵਿਲੱਖਣ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੀ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਕੁਟੀਆ ਦੀਆਂ ਥਾਂਕਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਚੰਚਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਮੁਸਕਾਨ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਵਣ-ਵਾਸਣੀਆਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਭਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸਾਰੀ ਬਾਹਰੀ ਲਾਜ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, ਚਿਹਰੇ ਚਮਕ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ; ਕੁਝ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਖਿਸਕ ਗਏ, ਕਮਰਬੰਦ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਢੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਚੂੜੀਆਂ ਉਤਾਰ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਕੋਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਉਸਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡਾ ਕਪੜਾ ਢੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਸੁਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕੁਝ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦਰੂ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।