ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉੱਚਤ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਤਾਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੈਊ, ਅਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਕੁਟ, ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਜੋਣੇ, ਮੱਧ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉਪਚਾਰ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਨੀ, ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਰਘਯ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਿਰਾਉਣ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਆਚਾਰਯ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅਮਰ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਧਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਅਸਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਅਰਥਾਤ ਸਰੀਰ, ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਹੀ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ (ਮੁਕਤੀ) ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਸਲ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਛਬੀ-ਵੀਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਚਵੀ-ਵਾਂ, ਅਵਿਕਤ ਚੌਵੀ-ਵਾਂ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੱਤ, ਫਿਰ ਅਹੰਕਾਰ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੱਤ, ਪੰਜ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪੰਜ ਗਿਆਨ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਭੂਤ—ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਛਬੀ-ਵਾਂ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਵੀ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ। ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ, ਨੇ ਹੀਰਣਯਗਰਭਾ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ, ਬਿਨਾ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ, ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਸੋਮਾ ਦੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਕਰਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੱਟ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਵੀ ਹੈ। ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਸਮਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਹ ਅਠ-ਭੂਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਕੀ ਹੈ? ਬਿਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਯਜਕ ਦੇ, ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ, ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਥੂਲ ਰੂਪ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ! ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਮਨ ਉਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਕਿਸੇ ਪਾਸੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ।" ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਸਭ ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।" ਪੁਰੁਸ਼ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਹੈ। ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪਥੀ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਜਾਂਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਮੁਕਤੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਵਿਭਾਜਨ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀ ਲਈ ਇੱਥੇ ਵਰਣਨ ਹੋਈ; ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ: ਰੁਦ੍ਰ ਰੌਦ੍ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰੀ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸੌਮਿਆ ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨਾਰਾਯਣੀ ਨਾਰਾਯਣ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ, "ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ," ਇਸ ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਭਗਤ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬ੍ਰਹਮਿਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਨ ਵਿਆਪਕ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਚਲਣ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਦ ਛੱਡੋ, ਮੋਹ ਤੇ ਵੈਰ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਤੇ ਅਪ੍ਰਾਪਤ, ਕਰਣਯੋਗ ਤੇ ਅਕਰਨਯੋਗ ਛੱਡੋ। ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨਿਕ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਲੋਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਅੰਗ ਜਾਂ ਅਸਮਤਲ ਹੋਣ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਿਧੀ ਬਤਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਤੱਤ, ਸਭ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਤੇ ਅਸਲ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।