ਸਚ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਪਾਪ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ਼ਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਘੋਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ, ਵਾਮਦੇਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਅਤੇ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ; ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਅਸ਼ ਨੂੰ ਮਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, 'ਆਪੋ ਹਿਸ਼ਠਾ' ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ-ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਹ ਸਨਾਨ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਰਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ, ਦਸ-ਭੁਜਾ, ਸਾਫ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੈਵ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਸਨਾਨ ਦੇ ਵਿਧਾਨਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗੀਕ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਜੜ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਵਿੱਚ 'ਨਮਹ ਸ਼ਿਵਾਯ' ਮੰਤ੍ਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਛੰਦ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵਟ (ਬੜ) ਦਾ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮਨ ਵੀ ਜਨੇਊ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ-ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਛਿੜਕ ਕੇ, ਆਦਿ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧੋਣ ਤੇ ਛਿੜਕਣ 'ਓਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਛਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤ੍ਰ, ਅਰਘਯ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਨੀ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਢੱਕ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਓਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਸ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਇਫਲ, ਕੰਕੋਲਾ, ਕਪੂਰ, ਬਹੁਮੂਲਾ, ਤੇ ਤਮਾਲਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਸ ਕੇ, ਪਾਨੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ, ਕਪੂਰ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ ਵੀ ਪਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਕੋਨੇ, ਟੁੱਟੇ ਨਾ ਹੋਏ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਤਿਲ, ਘੀ, ਰਾਈ, ਫੁੱਲ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਰਘਯ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜੌ, ਚਾਵਲ, ਬਹੁਮੂਲਾ, ਤੇ ਤਮਾਲਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ ਅਤੇ 'ਓਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਗਾਯਤਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਕੇਵਲ 'ਓਮ' — ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਅਰਥ ਹੈ — ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਨਾਲ, 'ਓਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਨੰਦਿਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੂੜਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦਾ ਮੁਖ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ, ਅਤੇ ਸਭ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ, ਚੰਗੀ ਖਿਆਤਿ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ, ਮਾਤਾ, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੰਜ ਮੁਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਭਰ ਕਰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਕੰਦ, ਵਿਨਾਯਕ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਓਮ' ਤੋਂ 'ਨਮਹ' ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਫਿਰ 'ਓਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਆਸਨ ਦੀ ਪੂਰਬੀ ਪੰਖੜੀ ਅਣਿਮਾ, ਦੱਖਣੀ ਲਘਿਮਾ, ਪੱਛਮੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਪੰਖੜੀ ਉਪਲਬਧੀ, ਦੱਖਣੀ ਅਗਨਿ ਦਾ ਅਟੱਲ ਇਰਾਦਾ, ਪੱਛਮੀ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀਪਣ, ਉੱਤਰੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੈ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਸਰਵਜਨਤਾ, ਅਤੇ ਆਸਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੋਮਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਅੱਗ ਹੈ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਮਧਯ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਧਯ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਪ੍ਰਕਟ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅਨੰਤਤਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਤਿੰਨ ਆਤਮਕ ਭਾਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਨੂੰ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ, ਵਾਮਦੇਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਆਹਵਾਨ, ਅਤੇ ਅਘੋਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਇਸ਼ਾਨਹ ਸਰਵ ਵਿਦਿਆਨਾਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਅਰਘਯ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ, ਗਾਯ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਣਵ (ਓਮ) ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਯ ਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਘੀ, ਮਧ, ਤੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਤ੍ਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਅਪਾਮਾਰਗ, ਕਪੂਰ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।