ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਤਕਾਂ—ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਤੋਂ—ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੱਚੀ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਮਿਲੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਉਹ ਜਨੈਊ ਦੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਖੱਬੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸੱਜੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ—ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਦੇਵ-ਯਜਨ (ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ), ਮਨੁਸ਼-ਯਜਨ (ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ), ਭੂਤ-ਯਜਨ (ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ), ਪਿਤਰ-ਯਜਨ (ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ), ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ (ਵੇਦ-ਅਧਿਐਨ)। ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਹੈ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵ-ਯਜਨ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਭੂਤ-ਯਜਨ ਹੈ; ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਮਨੁਸ਼-ਯਜਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ-ਯਜਨ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾਂ, ਜੇਕਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਸਭ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹਨ। ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ (ਨੀਲਕੰਠ) ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵੇਦ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਜਾਣਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਝੁੱਗੀਆਂ ਦੇ ਛੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਚੁੰਕਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਚੁੰਕਦੇ ਹਨ, ਰਿਗਵੇਦ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਨਾਲ ਪੂੰਝ ਕੇ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਮਵੇਦ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਥਰਵੇਦ ਅਤੇ ਆੰਗਿਰਸ ਸਤਕਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨੱਕ ਨੂੰ ਛੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਉਪ-ਪੁਰਾਣਿਆਂ (ਜਿਵੇਂ ਸੌਰ-ਪੁਰਾਣਾ) ਨੂੰ ਸਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਛੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੈਵ ਆਦਿ) ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਛੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਲਪਾਂ ਨਾਲ ਛੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਚੁੰਕ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀ ਚੌਕੀ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ, ਜਨੈਊ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਨਾ, ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਉੰਗਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜਨੈਊ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਕਰੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਉੱਤਮ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਂਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੂਰ (ਸੂਅਰ) ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਰੀਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ। ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਵੇ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭਸਮ-ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਸਮ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਭਸਮ ਲਵੇ; ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਉਗਨ 'ਤੇ 'ਜ੍ਯੋਤਿ ਸੂਰਯ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ। ਸ਼ਾਮ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 'ਜ੍ਯੋਤਿਰ ਅਗਨੀ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਤੋਂ ਬਚੀ ਭਸਮ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਝੂਠ ਪਾਪ ਹੈ; 'ਈਸ਼ਾਨ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ, 'ਤਤਪੁਰੁਸ਼' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਚਿਹਰੇ ਤੇ, 'ਅਘੋਰਾ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਤੇ, 'ਵਾਮਦੇਵ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਤੇ, 'ਸਦਯੋਜਾਤ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਤੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾਏ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹੱਥ ਅਤੇ ਪੈਰ ਧੋਵੇ, ਭਸਮ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 'ਆਪੋ ਹਿਠਾ' ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰਾਂ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਤਰ-ਸਨਾਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਨਾਨ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਹ detail ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਵਾਸ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਪੰਜ-ਚਿਹਰੇ, ਦਸ-ਬਾਂਹਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੈਵ-ਸਰੀਰ (ਅਗਨਿ-ਸਨਾਨ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ) ਅਪਣਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਤਰ ਵੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ, ਯਜਨ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।