ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੱਲਵੀ, ਮਧੁ-ਪਿੰਗਾ, ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਜਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਤੇਈਵਾਂ ਯੁਗ-ਚਕਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ਿ ਤ੍ਰਿਨਬਿੰਦੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਤਦ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਘਟਨਾ ਹੋਈ—ਵਿਆਸ ਜੀ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ 'ਕਾਲੰਜਰ' ਤੇ ਬਿਤਾਵਾਂਗਾ। ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਚੇਲੇ ਉੱਤਮ ਤਪਸੀ ਹੋਣਗੇ—ਉਸ਼ਿਕਾ, ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼੍ਵ, ਦੇਵਲਾ ਅਤੇ ਕਵੀਰ। ਇਹ ਵੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ। ਚੌਵੀਵਾਂ ਯੁਗ-ਚਕਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਦ ਵਿਆਸ ਰਿਕਸ਼ਾ ਹੁੰਦੇ, ਤਦ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਲੀ ਨਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਵਜੋਂ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਚੇਲੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ ਹੋਣਗੇ—ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰ, ਅਗਨਿਵੇਸ਼, ਯੁਵਨਸ਼੍ਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਦਵਾਸ। ਇਹ ਵੀ ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਚੀਵਾਂ ਚਕਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਦ ਵਿਆਸ ਵਸੀਸ਼ਠ ਹੁੰਦੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਡਾਂਡੀ ਨਾਮ ਦੇ ਤਪਸੀ, ਤਪਸੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਚਾਗਲਾ, ਕੁੰਦਕਰਨ, ਕੁਭੰਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਹਕ ਹੋਣਗੇ—ਸਭ ਤਪਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ। ਛੱਬੀਵਾਂ ਚਕਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਦ ਵਿਆਸ ਪਰਾਸ਼ਰ ਹੁੰਦੇ, ਮੈਂ ਸਹਿ਷ਣੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਭਦਰਾਵਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉਲੂਕਾ, ਵਿਦ੍ਯੁਤ, ਸ਼ੰਬੂਕ ਅਤੇ ਅਸ਼੍ਵਲਾਯਨ ਹੋਣਗੇ—ਸਭ ਧਰਮਕ। ਇਹ ਸਭ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯੋਗ ਦੀ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸਤਾਈਵਾਂ ਚਕਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਦ ਜਟੁਕਰਨ ਵਿਆਸ ਹੁੰਦੇ, ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਸ਼ਰਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਦੁਇਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਤਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਖੇਤਰ 'ਯੋਗ' ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਚੇਲੇ ਵੀ ਯੋਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤਪਸੀ ਹੋਣਗੇ—ਅਕਸ਼ਪਾਦ, ਕੁਮਾਰ, ਉਲੂਕਾ ਅਤੇ ਵਤਸਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ਼-ਮੱਤ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ। ਇਹ ਸਭ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯੋਗ ਦੀ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਅਠਾਈਵਾਂ ਚਕਰ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਦ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਵਿਆਸ ਵਜੋਂ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ, ਤਦ, ਛੇਵੀਂ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ—ਵਸੁਦੇਵ ਬਣਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਯੋਗੀ ਬਣਾਂਗਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਲਾਵਾਰਿਸ਼ ਲਾਸ਼ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੰਧੀ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਲਕੁਲੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਅਵਤਾਰ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹਿਣ ਤਕ, ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਥੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤਪਸੀ ਹੋਣਗੇ—ਕੁਸ਼ਿਕਾ, ਗਰਗਾ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਕੌਰੁਸ਼ਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ, ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯੋਗ ਦੀ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ; ਇਹ ਪਸ਼ੁਪਤ ਤਪਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਦਾ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਬਾਹਰੂਨੀ ਤੋਰ ਤੇ ਮੈਰੇ ਯੋਗ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ—ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਰਾਹ ਚਮਕਾਉਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ਯੋਗ ਦੇ ਕਈ ਰਾਹ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਈ ਰਾਹ ਹਨ, ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਕੋਈ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਵਿਧਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਫਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਸੰਖਿਆ ਜਾਂ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਨੁ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤਕ, ਅਠਾਈਵਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਥੇ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਭਾਜਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦ ਉਸ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਯਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦ ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਗाथਾ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸੁਣਾਈ, ਤਦ ਭਗਵੰਤ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਿਆਪਕ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰਾਹ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਵੈਦ ਸਦਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਭਗਵੰਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸਦਾ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ? ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਰਬ-ਸਰਜਨਹਾਰ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਕਿਆ।