ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାତ୍ତୁ ଉପାଵୃତ୍ତସ୍ଯ ମେ ଽନଘ ତ୍ଵଯା ମତ୍ସରଭାଵେନ ମାଂ ଵଶୀକର୍ତୁମିଚ୍ଛତା

ତାପରେ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ହେ ନିର୍ମଳ, ଆପଣ ମତ୍ସର ଭାବରେ ମୋତେ ବଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ମୋତେ ବାହାର କଲେ।

ଆଶୁ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ପିହିତାନି ସମନ୍ତତଃ ତତୋ ମଯା ମହାଭାଗ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସ୍ଵେନ ତେଜସା

ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରକୁ ଚାରିପଟେ ବନ୍ଦ କରିଦେଲି; ଏହା ପରେ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଭାବିଲି।

ଲବ୍ଧୋ ନାଭିପ୍ରଦେଶେନ ପଦ୍ମସୂତ୍ରାଦ୍ଵିନିର୍ଗମଃ ମା ଭୂତ୍ତେ ମନସୋ ଽଲ୍ପୋ ଽପି ଵ୍ଯାଘାତୋ ଽଯଂ କଥଂଚନ

ନାଭି ଅଞ୍ଚଳରେ ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡ ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ପଥ ମିଳିଗଲା; ତୁମର ମନରେ କେବଳ ଏକ ମାତ୍ର ଅବରୋଧ ମଧ୍ୟ ନ ହେଉ।

ଇତ୍ଯେଷାନୁଗତିର୍ଵିଷ୍ଣୋ କାର୍ଯାଣାମ୍ ଔପସର୍ପିଣୀ ଯନ୍ମଯାନନ୍ତରଂ କାର୍ଯଂ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣ୍ଯହମ୍

ଏଭଳି ଭାବେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ପଦ୍ଧତି ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏବେ ମୋତେ କହ, ମୁଁ ପରେ କ'ଣ କରିବି?

ତତଃ ପରମମେଯାତ୍ମା ହିରଣ୍ଯକଶିପୋ ରିପୁଃ ଅନଵଦ୍ଯାଂ ପ୍ରିଯାମିଷ୍ଟାଂ ଶିଵାଂ ଵାଣୀଂ ପିତାମହାତ୍

ତାପରେ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଶତ୍ରୁ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ଦୋଷରହିତ, ପ୍ରିୟ ଓ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଲେ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଗତମାତ୍ସର୍ଯଂ ଵାକ୍ଯମସ୍ମୈ ଦଦୌ ହରିଃ ନ ହ୍ଯେଵମୀଦୃଶଂ କାର୍ଯଂ ମଯାଧ୍ଯଵସିତଂ ତଵ

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ ହରି ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; କାରଣ ମୁଁ ଏପରି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିନଥିଲି।

ତ୍ଵାଂ ବୋଧଯିତୁକାମେନ କ୍ରୀଡାପୂର୍ଵଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ଆଶୁ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ଘାଟିତାନି ମଯାତ୍ମନଃ

ତୁମକୁ ବୁଝେଇବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଏବଂ ଖେଳ ଭାବେ, ମୁଁ ନିଜ ଦେହର ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରକୁ ତୁରନ୍ତ ବନ୍ଦ କରିଦେଲି।

ନ ତେ ଽନ୍ଯଥାଵଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ମାନ୍ଯଃ ପୂଜ୍ଯଶ୍ ଚ ମେ ଭଵାନ୍ ସର୍ଵଂ ମର୍ଷଯ କଲ୍ଯାଣ ଯନ୍ମଯାପକୃତଂ ତଵ

ତୁମେ ଅନ୍ୟଭାବେ ବୁଝିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଗରିମାଶାଳୀ ଓ ପୂଜ୍ୟ; ମୁଁ ଯାହା କିଛି ତୁମ ପ୍ରତି କରିଛି, ହେ କଳ୍ୟାଣମୟ, ସେ ସବୁକୁ ମାଫ କର।

ଅସ୍ମାନ୍ ମଯୋହ୍ଯମାନସ୍ତ୍ଵଂ ପଦ୍ମାଦଵତର ପ୍ରଭୋ ନାହଂ ଭଵନ୍ତଂ ଶକ୍ନୋମି ସୋଢୁଂ ତେଜୋମଯଂ ଗୁରୁମ୍

ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ପାଉଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଦ୍ମରୁ ଅବତରଣ କର; ମୁଁ ତୁମ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପକୁ ବହନ କରିପାରୁନି।

ସ ହୋଵାଚ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ପଦ୍ମାଦଵତର ପ୍ରଭୋ ପୁତ୍ରୋ ଭଵ ମମାରିଘ୍ନ ମୁଦଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଶୋଭନାମ୍

ସେ କହିଲେ: 'ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଦ୍ମରୁ ଅବତର; ମୋର ପୁଅ ହେଉ, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ପାଇବ।'

ସଦ୍ଭାଵଵଚନଂ ବ୍ରୂହି ପଦ୍ମାଦଵତର ପ୍ରଭୋ ସ ତ୍ଵଂ ଚ ନୋ ମହାଯୋଗୀ ତ୍ଵମୀଡ୍ଯଃ ପ୍ରଣଵାତ୍ମକଃ

'ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଦ୍ମରୁ ଅବତର; ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମ ପ୍ରମୁଖ ଯୋଗୀ, ପୂଜ୍ୟ, ଓ ପ୍ରଣବର ସ୍ୱରୂପ।'

ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ସର୍ଵେଶଃ ଶ୍ଵେତୋଷ୍ଣୀଷଵିଭୂଷିତଃ ପଦ୍ମଯୋନିରିତି ହ୍ଯେଵଂ ଖ୍ଯାତୋ ନାମ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯସି

ଆଜିଠାରୁ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଧଳା ପଗଡି ପିନ୍ଧିଥିବା, ତୁମେ 'ପଦ୍ମଯୋନି' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।

ପୁତ୍ରୋ ମେ ତ୍ଵଂ ଭଵ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସପ୍ତଲୋକାଧିପଃ ପ୍ରଭୋ ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା କିରୀଟିନେ

'ମୋର ପୁଅ ହେଉ, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ସପ୍ତ ଲୋକର ଅଧିପତି ପ୍ରଭୁ।' ଏହିପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେବତା କିରିଟିଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ—

ଏଵଂ ଭଵତୁ ଚେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରୀତାତ୍ମା ଗତମତ୍ସରଃ ପ୍ରତ୍ଯାସନ୍ନମ୍ ଅଥାଯାନ୍ତଂ ବାଲାର୍କାଭଂ ମହାନନମ୍

'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ ହୃଦୟରେ, ସେ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବା, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ମୁହଁ ଥିବା, ବିଶାଳ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଦେଖିଲେ।

ଭଵମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରାଯଣମଥାବ୍ରଵୀତ୍ ଅପ୍ରମେଯୋ ମହାଵକ୍ତ୍ରୋ ଦଂଷ୍ଟ୍ରୀ ଧ୍ଵସ୍ତଶିରୋରୁହଃ

ସେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ରୂପ ଦେଖି, ନାରାୟଣ କହିଲେ: 'ଅପରିମିତ, ବଡ଼ ମୁଖ ଥିବା, ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା, ମୁଣ୍ଡରୁ କେଶ ଝଡିଯାଇଥିବା—'

ଦଶବାହୁସ୍ତ୍ରିଶୂଲାଙ୍କୋ ନଯନୈର୍ଵିଶ୍ଵତଃ ସ୍ଥିତଃ ଲୋକପ୍ରଭୁଃ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ ଵିକୃତୋ ମୁଞ୍ଜମେଖଲୀ

ଦଶଟି ବାହୁ, ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚକ୍ଷୁ, ସ୍ୱୟଂ ଲୋକନାଥ, ବିକୃତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୁଞ୍ଜା ଘାସର କମରବନ୍ଧନ ପିନ୍ଧିଥିବା—

ମେଣ୍ଢ୍ରେଣୋର୍ଧ୍ଵେନ ମହତା ନର୍ଦମାନୋ ଽତିଭୈରଵମ୍ କଃ ଖଲ୍ଵେଷ ପୁମାନ୍ ଵିଷ୍ଣୋ ତେଜୋରାଶିର୍ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ

ବଡ଼ ଉତ୍ତିଂଗ ଲିଙ୍ଗ ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଏହି ମହାପୁରୁଷ କିଏ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତେଜର ଆଗାର, ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିବା?

ଵ୍ଯାପ୍ଯ ସର୍ଵା ଦିଶୋ ଦ୍ଯାଂ ଚ ଇତ ଏଵାଭିଵର୍ତତେ ତେନୈଵମୁକ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ବ୍ରହ୍ମାଣମବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଭରି ଏଠାରୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି; ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ:

ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ତଲନିପାତେନ ଯସ୍ଯ ଵିକ୍ରମତୋ ଽର୍ଣଵେ ଵେଗେନ ମହତାକାଶେ ଽପ୍ଯୁତ୍ଥିତାଶ୍ ଚ ଜଲଶଯାଃ

ଯାହାଙ୍କର ପଦଚାରଣାରେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପାଉଁ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଗତିରେ, ପାଣି ଉଠି ଆକାଶକୁ ଚାଲିଯାଏ—

ସ୍ଥୂଲାଦ୍ଭିର୍ ଵିଶ୍ଵତୋ ଽତ୍ଯର୍ଥଂ ସିଚ୍ଯସେ ପଦ୍ମସଂଭଵ ଘ୍ରାଣଜେନ ଚ ଵାତେନ କମ୍ପ୍ଯମାନଂ ତ୍ଵଯା ସହ

ମୋଟ ଉପାଦାନରୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବହୁତ ଭାବରେ ଛିଟାଯାଉଛ, ହେ ପଦ୍ମଯୋନି। ତୁମ ସହିତ ଘ୍ରାଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ତାଳମାଳ ହୋଇ କମ୍ପିତ କରେ।

ଦୋଧୂଯତେ ମହାପଦ୍ମଂ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଂ ମମ ନାଭିଜମ୍ ସମାଗତୋ ଭଵାନୀଶୋ ହ୍ଯ୍ ଅନାଦିଶ୍ଚାନ୍ତକୃତ୍ପ୍ରଭୁଃ

ମୋ ନାଭିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମହାପଦ୍ମ ନିଜେ ନିଜେ ହିଲୁଚି। ଭବାନୀଶ୍ୱର ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ଆଦିହୀନ ଓ ସମସ୍ତର ସେଷ କରିବାର ଅଧିପତି।

ଭଵାନହଂ ଚ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ଉପତିଷ୍ଠାଵ ଗୋଧ୍ଵଜମ୍ ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଽମ୍ବୁଜାଭାକ୍ଷଂ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୋଵାଚ କେଶଵମ୍

ଭବାନ ଓ ମୁଁ, ସ୍ତୁତି କରି, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲୁ। ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପଦ୍ମନୟନ ବ୍ରହ୍ମା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭଵାନ୍ନ ନୂନମାତ୍ମାନଂ ଵେତ୍ତି ଲୋକପ୍ରଭୁଂ ଵିଭୁମ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଲୋକକର୍ତାରଂ ମାଂ ନ ଵେତ୍ସି ସନାତନମ୍

ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ନିଜକୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭାବରେ ଜାଣୁନାହାଁ। ତୁମେ ମତେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସନାତନକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣୁନାହାଁ।

କୋ ହ୍ଯସୌ ଶଙ୍କରୋ ନାମ ଆଵଯୋର୍ଵ୍ଯତିରିଚ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ତତ୍କ୍ରୋଧଜଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହରିରଭାଷତ

ଏହି ଶଙ୍କର କିଏ, ଯିଏ ଆମ ଦୁଇଁଜଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହରି କହିଲେ।

ମା ମୈଵଂ ଵଦ କଲ୍ଯାଣ ପରିଵାଦଂ ମହାତ୍ମନଃ ମହାଯୋଗେନ୍ଧନୋ ଧର୍ମୋ ଦୁରାଧର୍ଷୋ ଵରପ୍ରଦଃ

ହେ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଏପରି କଥା କହନି, ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନି। ମହାଯୋଗୀ, ଧର୍ମ, ଅତି ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଦାନଦାତା।

ହେତୁରସ୍ଯାଥ ଜଗତଃ ପୁରାଣପୁରୁଷୋ ଽଵ୍ଯଯଃ ବୀଜୀ ଖଲ୍ଵେଷ ବୀଜାନାଂ ଜ୍ଯୋତିରେକଃ ପ୍ରକାଶତେ

ସେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ପୁରାତନ ଓ ଅକ୍ଷୟ ପୁରୁଷ। ସେ ସମସ୍ତ ବୀଜର ବୀଜ, ଏକମାତ୍ର ଆଲୋକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ।

ବାଲକ୍ରୀଡନକୈର୍ଦେଵଃ କ୍ରୀଡତେ ଶଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍ ପ୍ରଧାନମଵ୍ଯଯୋ ଯୋନିର୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ପ୍ରକୃତିସ୍ତମଃ

ଶଙ୍କର ନିଜେ ଶିଶୁ ଭାବେ ଖେଳନା ସହିତ ଖେଳନ୍ତି। ସେ ଅକ୍ଷୟ ପ୍ରଧାନ ତତ୍ତ୍ୱ, ଯୋନି, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ପ୍ରକୃତିର ଅନ୍ଧକାର।

ମମ ଚୈତାନି ନାମାନି ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରସଵଧର୍ମିଣଃ ଯଃ କଃ ସ ଇତି ଦୁଃଖାର୍ତୈର୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯତିଭିଃ ଶିଵଃ

ମୋର ଏହି ନାମଗୁଡ଼ିକ ସଦା ସୃଷ୍ଟିଶୀଳ। କିଏ ସେ, ସେ ଶିବ, ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ଯତିମାନେ ଦେଖନ୍ତି।

ଏଷ ବୀଜୀ ଭଵାନ୍ବୀଜମ୍ ଅହଂ ଯୋନିଃ ସନାତନଃ ସ ଏଵମୁକ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁମପୃଚ୍ଛତ

ସେ ବୀଜ, ତୁମେ ବୀଜଧାରୀ, ମୁଁ ସନାତନ ଯୋନି। ଏପରି କହିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।