ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

କିମପ୍ଯଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଯୋଗାତ୍ମା ଯୋଗମାସ୍ଥାଯ ଯୋଗଵିତ୍ ଫଣାସହସ୍ରକଲିତଂ ତମପ୍ରତିମଵର୍ଚସମ୍

ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ଯୋଗରେ ଲୀନ, ଯୋଗର ଜ୍ଞାନୀ, ହଜାର ନାଗମଣିର ମୁଣ୍ଡିରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଅପୂର୍ବ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ।

ମହାଭୋଗପତେର୍ଭୋଗଂ ସାଧ୍ଵାସ୍ତୀର୍ଯ ମହୋଚ୍ଛ୍ରଯମ୍ ତସ୍ମିନ୍ମହତି ପର୍ଯଙ୍କେ ଶେତେ ଚୈକାର୍ଣଵେ ପ୍ରଭୁଃ

ମହାନାଗର ଶରୀରକୁ ଶୋଇବା ପାଇଁ ଶୈଠିକ ଶଯ୍ୟା ଭାବେ ବିଛାଇ, ସେ ମହାସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୋଇଥିଲେ।

ଏଵଂ ତତ୍ର ଶଯାନେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା ଆତ୍ମାରାମେଣ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଲୀଲଯାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣା

ଏଭଳି ଭାବେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ସେଠି ଶୋଇ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଲୀଳାରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ କର୍ମ କରୁଥିଲେ।

ଶତଯୋଜନଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ତରୁଣାଦିତ୍ଯସନ୍ନିଭମ୍ ଵଜ୍ରଦଣ୍ଡଂ ମହୋତ୍ସେଧଂ ନାଭ୍ଯାଂ ସୃଷ୍ଟଂ ତୁ ପୁଷ୍କରମ୍

ତାଙ୍କର ନାଭିରୁ ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପକ, ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବଡ଼ ଡଣ୍ଡ ଓ ବିଶାଳ ଉଚ୍ଚତାର ଏକ ପଦ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।

ତସ୍ଯୈଵଂ କ୍ରୀଡମାନସ୍ଯ ସମୀପଂ ଦେଵମୀଢୁଷଃ ହେମଗର୍ଭାଣ୍ଡଜୋ ବ୍ରହ୍ମା ରୁକ୍ମଵର୍ଣୋ ହ୍ଯତୀନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ଏଭଳି ଲୀଳା କରୁଥିବା ସେଇ ପୂଜିତ ଦେବଙ୍କ ନିକଟରେ, ସୁନା ଭଳି ରଙ୍ଗର, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅତିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପଦ୍ମଜ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖାଦେଲେ।

ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରୋ ଵିଶାଲାକ୍ଷଃ ସମାଗମ୍ଯ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ଶ୍ରିଯା ଯୁକ୍ତେନ ଦିଵ୍ଯେନ ସୁଶୁଭେନ ସୁଗନ୍ଧିନା

ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡ ଓ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଦେବତା ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତିଭାବେ ଏକ ଦିବ୍ୟ, ଅତି ଶୋଭାମୟ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ରୂପରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।

କ୍ରୀଡମାନଂ ଚ ପଦ୍ମେନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଶୁଭେକ୍ଷଣମ୍ ସଵିସ୍ମଯମଥାଗମ୍ଯ ସୌମ୍ଯସମ୍ପନ୍ନଯା ଗିରା

ପଦ୍ମ ନିଆଁ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିବା, ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ମୃଦୁ ଓ ମନୋହର କଥାରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।

ପ୍ରୋଵାଚ କୋ ଭଵାଞ୍ଛେତେ ହ୍ଯ୍ ଆଶ୍ରିତୋ ମଧ୍ଯମମ୍ଭସାମ୍ ଅଥ ତସ୍ଯାଚ୍ଯୁତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୁ ଶୁଭଂ ଵଚଃ

ସେ ପଚାରିଲେ, 'ମଧ୍ୟ ଜଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ଆପଣ କିଏ?' ଏହି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି, ଅଚ୍ୟୁତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଉଦତିଷ୍ଠତ ପର୍ଯଙ୍କାଦ୍ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚୋତ୍ତରଂ ଚୈଵ କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ପ୍ରତିଶ୍ରଯଃ

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକ୍ଷୁ ବଡ଼ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ପ୍ରତିଟି କଳ୍ପରେ ମୁଁ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ।'

କର୍ତଵ୍ଯଂ ଚ କୃତଂ ଚୈଵ କ୍ରିଯତେ ଯଚ୍ଚ କିଂଚନ ଦ୍ଯୌରନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଭୂଶ୍ଚୈଵ ପରଂ ପଦମହଂ ଭୁଵଃ

'ଯାହା କରିବାକୁ ଥିବା, ଯାହା କରାଯାଇଛି, ଯାହା କରାଯାଉଛି—ଆକାଶ, ମଧ୍ୟ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ—ମୁଁ ହିଁ ସମସ୍ତ ଭୂବନ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ।'

ତମେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୁନରଥାବ୍ରଵୀତ୍ କସ୍ତ୍ଵଂ ଖଲୁ ସମାଯାତଃ ସମୀପଂ ଭଗଵାନ୍କୁତଃ

ଏପରି କହି, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ପୁନି ପଚାରିଲେ, 'ଭଗବନ୍ତ, ଆପଣ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି ଏବଂ ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି?'

କ୍ଵ ଵା ଭୂଯଶ୍ ଚ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ କଶ୍ ଚ ଵା ତେ ପ୍ରତିଶ୍ରଯଃ କୋ ଭଵାନ୍ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତିର୍ଵୈ କର୍ତଵ୍ଯଂ କିଂ ଚ ତେ ମଯା

'ଆଉ କେଉଁଠି ଯିବେ? ଆପଣଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ କିଏ? ଆପଣ କିଏ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ରୂପ? ଏବଂ ଆପଣ ପାଇଁ ମୁଁ କଣ କରିବି?'

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପିତାମହଃ ମାଯଯା ମୋହିତଃ ଶଂଭୋର୍ ଅଵିଜ୍ଞାଯ ଜନାର୍ଦନମ୍

ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କୁ, ପିତାମହ ଉତ୍ତର ଦେଲେ; ଶିବଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ମାଯଯା ମୋହିତଂ ଦେଵମ୍ ଅଵିଜ୍ଞାତଂ ମହାତ୍ମନଃ ଯଥା ଭଵାଂସ୍ତଥୈଵାହମ୍ ଆଦିକର୍ତା ପ୍ରଜାପତିଃ

ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ଦେବତା ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ; 'ଆପଣ ଯେପରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେପରି—ମୁଁ ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଜାପତି।'

ସଵିସ୍ମଯଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକତନ୍ତ୍ରିଣଃ ଅନୁଜ୍ଞାତଶ୍ ଚ ତେ ନାଥ ଵୈକୁଣ୍ଠୋ ଵିଶ୍ଵସଂଭଵଃ

ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନିୟନ୍ତ୍ରା, ତାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା ଶୁଣି, ବୈକୁଣ୍ଠ, ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ସ, ସେଥିରେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।

କୌତୂହଲାନ୍ମହାଯୋଗୀ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମୁଖମ୍ ଇମାନଷ୍ଟାଦଶ ଦ୍ଵୀପାନ୍ ସସମୁଦ୍ରାନ୍ ସପର୍ଵତାନ୍

କୌତୁହଳରେ, ମହାଯୋଗୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏହି ଅଠାରୋଟି ଦ୍ୱୀପ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ।

ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସୁମହାତେଜାଶ୍ ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯସମାକୁଲାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତମ୍ଭପର୍ଯନ୍ତଂ ସପ୍ତଲୋକାନ୍ ସନାତନାନ୍

ବିଶାଳ ତେଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣରେ ଭରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସପ୍ତ ସନାତନ ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୂଦରେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାଭୁଜଃ ଅହୋ ଽସ୍ଯ ତପସୋ ଵୀର୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗଭରେ, ମହାବାହୁ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, 'ହାଁ, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି!'

ଅଟିତ୍ଵା ଵିଵିଧାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାନାଵିଧାଶ୍ରଯାନ୍ ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ନାନ୍ତଂ ହି ଦଦୃଶେ ଯଦା

ବିଭିନ୍ନ ଲୋକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ରୟରେ ଘୁରି, ବିଷ୍ଣୁ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତଦାସ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରାନ୍ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ପନ୍ନଗେନ୍ଦ୍ରନିକେତନଃ ନାରାଯଣୋ ଜଗଦ୍ଧାତା ପିତାମହମଥାବ୍ରଵୀତ୍

ତାପରେ, ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ବାହାରି, ସର୍ପରାଜ ଶୟନ କରୁଥିବା, ଜଗତ୍ଧାତା ନାରାୟଣ ପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭଗଵାନାଦିରଙ୍କଶ୍ ଚ ମଧ୍ଯଂ କାଲୋ ଦିଶୋ ନଭଃ ନାହମନ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ଉଦରସ୍ଯ ତଵାନଘ

'ଭଗବନ୍ତ, ଆପଣ ଆଦି, ଆସନ, ମଧ୍ୟ, କାଳ, ଦିଗ ଓ ଆକାଶ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଗଭର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି ଦେଖିପାରୁନାହିଁ, ନିର୍ମଳ।'

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାବ୍ରଵୀଦ୍ଭୂଯଃ ପିତାମହମିଦଂ ହରିଃ ଭଗଵାନେଵମେଵାହଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ହି ମମୋଦରମ୍

ଏପରି କହି, ହରି ପୁନି ପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଭଗବନ୍ତ, ମୋର ଗଭ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି—ଚିରନ୍ତନ।'

ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଲୋକାନ୍ ପଶ୍ଯୈତାନ୍ ଅନୌପମ୍ଯାନ୍ସୁରୋତ୍ତମ ତତଃ ପ୍ରାହ୍ଲାଦିନୀଂ ଵାଣୀଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଯାଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ

'ହେ ଦେବତାମନ୍ୟ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଦେଖ।' ଏହି ପ୍ରସନ୍ନ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ଶ୍ରୀପତେରୁଦରଂ ଭୂଯଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପିତାମହଃ ତାନେଵ ଲୋକାନ୍ ଗର୍ଭସ୍ଥାନ୍ ଅପଶ୍ଯତ୍ ସତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ

ତାପରେ, ସତ୍ୟବ୍ରତ ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପୁଣିଥରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଗଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସେଠି ଗର୍ଭସ୍ଥ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।

ପର୍ଯଟିତ୍ଵା ତୁ ଦେଵସ୍ଯ ଦଦୃଶେ ଽନ୍ତଂ ନ ଵୈ ହରେଃ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଗତିଂ ତସ୍ଯ ପିତାମହସ୍ଯ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ପିଧାଯ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଵିଭୁର୍ମନଃ କର୍ତୁମିଯେଷ ଚାଶୁ ସୁଖଂ ପ୍ରସୁପ୍ତୋ ଽହମିତି ପ୍ରଚିନ୍ତ୍ଯ

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରୀର ଭିତରେ ଘୁରି ଘୁରି, ସେ ହରିଙ୍କ ସୀମା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଗତି ବୁଝି, ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କଲେ ଏବଂ ମନେ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ ଏଠି ସୁଖରେ ଶୋଇବି।'

ତତୋ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ପିହିତାନି ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୈ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ କୃତ୍ଵାତ୍ମନୋ ରୂପଂ ନାଭ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାରମଵିନ୍ଦତ

ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ଦେଖି, ସେ ନିଜ ରୂପକୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ କଲେ ଏବଂ ନାଭି ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ଦ୍ୱାର ଖୋଜିଲେ।

ପଦ୍ମସୂତ୍ରାନୁସାରେଣ ଚାନ୍ଵପଶ୍ଯତ୍ପିତାମହଃ ଉଜ୍ଜହାରାତ୍ମନୋ ରୂପଂ ପୁଷ୍କରାଚ୍ଚତୁରାନନଃ

ପଦ୍ମର ସୂତ୍ର ଅନୁସରଣ କରି, ପିତାମହ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପଦ୍ମରୁ ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ରୂପରେ ବାହାରିଲେ।

ଵିରରାଜାରଵିନ୍ଦସ୍ଥଃ ପଦ୍ମଗର୍ଭସମଦ୍ଯୁତିଃ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ଭଗଵାଞ୍ ଜଗଦ୍ଯୋନିଃ ପିତାମହଃ

ପଦ୍ମ ଉପରେ ବସି, ପଦ୍ମର ଗର୍ଭର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା, ଭଗବାନ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ, ପିତାମହ ଦେଖାଦେଲେ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତାଭ୍ଯାମ୍ ଏକୈକସ୍ଯ ତୁ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ ଵର୍ତମାନେ ତୁ ସଂଘର୍ଷେ ମଧ୍ଯେ ତସ୍ଯାର୍ଣଵସ୍ଯ ତୁ

ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେଇ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।