ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଏକାରମ୍ ଓଷ୍ଠମୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵଶ୍ ଚ ଐକାରସ୍ତ୍ଵଧରୋ ଵିଭୋଃ ଓକାରଶ୍ ଚ ତଥୌକାରୋ ଦନ୍ତପଙ୍କ୍ତିଦ୍ଵଯଂ କ୍ରମାତ୍

'ଏ' ତାଙ୍କର ଉପର ଠୋଠ, 'ଐ' ତାଙ୍କର ତଳ ଠୋଠ; 'ଓ' ଓ 'ଔ' କ୍ରମେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଦାନ୍ତର ଶାରି ।

ଅମସ୍ତୁ ତାଲୁନୀ ତସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଧୀମତଃ କାଦିପଞ୍ଚାକ୍ଷରାଣ୍ଯସ୍ଯ ପଞ୍ଚ ହସ୍ତାନି ଦକ୍ଷିଣେ

'ଅଂ' ତାଙ୍କର ତାଳୁ; 'କ' ଆରମ୍ଭର ପଞ୍ଚଟି ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପଞ୍ଚଟି ହାତ ।

ଚାଦିପଞ୍ଚାକ୍ଷରାଣ୍ଯେଵଂ ପଞ୍ଚ ହସ୍ତାନି ଵାମତଃ ଟାଦିପଞ୍ଚାକ୍ଷରଂ ପାଦସ୍ ତାଦିପଞ୍ଚାକ୍ଷରଂ ତଥା

ଏଭଳି 'ଚ' ଆରମ୍ଭର ପଞ୍ଚଟି ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କର ବାମ ପଞ୍ଚଟି ହାତ; 'ଟ' ଆରମ୍ଭର ପଞ୍ଚଟି ଅକ୍ଷର ତାଙ୍କର ପାଦ, 'ତ' ଆରମ୍ଭର ପଞ୍ଚଟି ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ ।

ପକାରମୁଦରଂ ତସ୍ଯ ଫକାରଃ ପାର୍ଶ୍ଵମୁଚ୍ଯତେ ବକାରୋ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵଂ ଵୈ ଭକାରଂ ସ୍କନ୍ଧମସ୍ଯ ତତ୍

'ପ' ତାଙ୍କର ପେଟ, 'ଫ' ତାଙ୍କର ପାଶ୍ୱ; 'ବ' ତାଙ୍କର ବାମ ପାଶ୍ୱ, 'ଭ' ତାଙ୍କର କାନ୍ଧ ।

ମକାରଂ ହୃଦଯଂ ଶଂଭୋର୍ ମହାଦେଵସ୍ଯ ଯୋଗିନଃ ଯକାରାଦିସକାରାନ୍ତଂ ଵିଭୋର୍ଵୈ ସପ୍ତ ଧାତଵଃ

'ମ' ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ହୃଦୟ, ମହାଦେବଙ୍କର, ଯୋଗୀଙ୍କର; 'ଯ' ରୁ 'ସ' ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ସାତଟି ଧାତୁ ।

ହକାର ଆତ୍ମରୂପଂ ଵୈ କ୍ଷକାରଃ କ୍ରୋଧ ଉଚ୍ଯତେ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଉମଯା ସାର୍ଧଂ ଭଗଵନ୍ତଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍

'ହ' ତାଙ୍କର ଆତ୍ମରୂପ, 'କ୍ଷ' ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏଭଳି ଉମାଙ୍କ ସହ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୁନଶ୍ଚାପଶ୍ଯଦୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵତଃ ଓଙ୍କାରପ୍ରଭଵଂ ମନ୍ତ୍ରଂ କଲାପଞ୍ଚକସଂଯୁତମ୍

ନମସ୍କାର କରି, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ପୁଣି ଉପରକୁ ଦେଖିଲେ; ଓଁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମନ୍ତ୍ର, ପଞ୍ଚଟି କଳା ସହିତ ।

ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ସୁଭାଷ୍ଟତ୍ରିଂଶଦକ୍ଷରମ୍ ମେଧାକରମ୍ ଅଭୂଦ୍ଭୂଯଃ ସର୍ଵଧର୍ମାର୍ଥସାଧକମ୍

ସେ ମନ୍ତ୍ର ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ସୁନ୍ଦର ବତିସି ଅକ୍ଷର ଥିଲା, ବୁଦ୍ଧିର ଉତ୍ସ, ସବୁ ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରୁଥିଲା ।

ଗାଯତ୍ରୀପ୍ରଭଵଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ହରିତଂ ଵଶ୍ଯକାରକମ୍ ଚତୁର୍ଵିଂଶତିଵର୍ଣାଢ୍ଯଂ ଚତୁଷ୍କଲମନୁତ୍ତମମ୍

ସେ ଗାୟତ୍ରୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ, ହରିତ ବର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଶ କରିବାର ଶକ୍ତି, ଚବିଶଟି ଅକ୍ଷର ଓ ଚାରିଟି କଳା ସହିତ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ।

ଅଥର୍ଵମସିତଂ ମନ୍ତ୍ରଂ କଲାଷ୍ଟକସମାଯୁତମ୍ ଅଭିଚାରିକମତ୍ଯର୍ଥଂ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଚ୍ଛୁଭାକ୍ଷରମ୍

ଅଥର୍ବ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ, କଳା ବର୍ଣ୍ଣ, ଆଠଟି କଳା ସହିତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଭିଚାରିକ ଶକ୍ତି, ତିରିଶିତିନି ଶୁଭ ଅକ୍ଷର ।

ଯଜୁର୍ଵେଦସମାଯୁକ୍ତଂ ପଞ୍ଚତ୍ରିଂଶଚ୍ଛୁଭାକ୍ଷରମ୍ କଲାଷ୍ଟକସମାଯୁକ୍ତଂ ସୁଶ୍ଵେତଂ ଶାନ୍ତିକଂ ତଥା

ଯଜୁର୍ବେଦ ସହିତ ଥିବା ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ, ପଞ୍ଚତିରିଶି ଶୁଭ ଅକ୍ଷର, ଆଠଟି କଳା ସହିତ, ଶୁଧ୍ଧ ଧଳା ଓ ଶାନ୍ତିଦାୟକ ।

ତ୍ରଯୋଦଶକଲାଯୁକ୍ତଂ ବାଲାଦ୍ଯୈଃ ସହ ଲୋହିତମ୍ ସାମୋଦ୍ଭଵଂ ଜଗତ୍ଯାଦ୍ଯଂ ଵୃଦ୍ଧିସଂହାରକାରଣମ୍

ତେରଟି କଳା ସହିତ ଥିବା, ବାଳା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଲାଲ୍ ବର୍ଣ୍ଣର, ସାମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପୃଥିବୀର ପ୍ରଥମ, ବୃଦ୍ଧି ଓ ନାଶର କାରଣ ।

ଵର୍ଣାଃ ଷଡଧିକାଃ ଷଷ୍ଟିର୍ ଅସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରଵରସ୍ଯ ତୁ ପଞ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରାଂସ୍ ତଥା ଲବ୍ଧ୍ଵା ଜଜାପ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ

ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଅକ୍ଷର ସଠିଅଠ ଅଟି; ଏଭଳି ପାଞ୍ଚଟି ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ, ଭଗବାନ ହରି ଜପ କଲେ ।

ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଲାଵର୍ଣମ୍ ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମରୂପିଣମ୍ ଈଶାନମୀଶମୁକୁଟଂ ପୁରୁଷାସ୍ଯଂ ପୁରାତନମ୍

ତାପରେ ସମୟର ଅନେକ ରୂପ, ଯେଉଁଥିରେ ଋଗ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ସାମ ଭେଦ ଅଛି, ଏବଂ ଇଶାନ ଭାବେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପୁରୁଣା ମାନବ ମୁହଁ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—

ଅଘୋରହୃଦଯଂ ହୃଦ୍ଯଂ ଵାମଗୁହ୍ଯଂ ସଦାଶିଵମ୍ ସଦ୍ଯଃ ପାଦଂ ମହାଦେଵଂ ମହାଭୋଗୀନ୍ଦ୍ରଭୂଷଣମ୍

ଅଘୋର ହୃଦୟ ଥିବା, ମନୋହର, ବାମ ଦିଗ ଲୁଚାଇଥିବା, ସଦାଶିବ, ତୁରନ୍ତ ପାଦ ଥିବା ମହାଦେବ, ମହାନ ନାଗରାଜ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ—

ଵିଶ୍ଵତଃ ପାଦଵଦନଂ ଵିଶ୍ଵତୋ ଽକ୍ଷିକରଂ ଶିଵମ୍ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଧିପତିଂ ସର୍ଗସ୍ଥିତିସଂହାରକାରଣମ୍

ଯାହାଙ୍କର ପାଦ ଓ ମୁହଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଯାହାଙ୍କର ଆଖି ଓ ହାତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନାୟକ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ ଶିବ—

ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁନରିଷ୍ଟାଭିର୍ ଵାଗ୍ଭିର୍ ଵରଦମୀଶ୍ଵରମ୍

ପୁଣି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଏକାକ୍ଷରାଯ ରୁଦ୍ରାଯ ଅକାରାଯାତ୍ମରୂପିଣେ ଉକାରାଯାଦିଦେଵାଯ ଵିଦ୍ଯାଦେହାଯ ଵୈ ନମଃ

ଏକ ଅକ୍ଷର ରୁଦ୍ର, ଅକାର ଆତ୍ମାର ରୂପ, ଉକାର ପ୍ରଥମ ଦେବତା, ଜ୍ଞାନ ହେଉଥିବା ଦେହ ଯାହାଙ୍କର, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ତୃତୀଯାଯ ମକାରାଯ ଶିଵାଯ ପରମାତ୍ମନେ ସୂର୍ଯାଗ୍ନିସୋମଵର୍ଣାଯ ଯଜମାନାଯ ଵୈ ନମଃ

ତୃତୀୟ ଅକ୍ଷର ମକାର, ଶିବ, ପରମାତ୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ରଙ୍ଗର, ପୂଜିତ ଯାହା, ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଅଗ୍ନଯେ ରୁଦ୍ରରୂପାଯ ରୁଦ୍ରାଣାଂ ପତଯେ ନମଃ ଶିଵାଯ ଶିଵମନ୍ତ୍ରାଯ ସଦ୍ଯୋଜାତାଯ ଵେଧସେ

ଅଗ୍ନି ଯିଏ ରୁଦ୍ରର ରୂପ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଯାହାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଶିବ, ଶିବମନ୍ତ୍ର, ସଦ୍ୟୋଜାତ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଵାମାଯ ଵାମଦେଵାଯ ଵରଦାଯାମୃତାଯ ତେ ଅଘୋରାଯାତିଘୋରାଯ ସଦ୍ଯୋଜାତାଯ ରଂହସେ

ବାମ, ବାମଦେବ, ଆଶୀର୍ବାଦକାରୀ, ଅମୃତ, ଅଘୋର, ଅତି ଭୟଙ୍କର, ସଦ୍ୟୋଜାତ, ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଈଶାନାଯ ଶ୍ମଶାନାଯ ଅତିଵେଗାଯ ଵେଗିନେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଶ୍ରୁତିପାଦାଯ ଊର୍ଧ୍ଵଲିଙ୍ଗାଯ ଲିଙ୍ଗିନେ

ଇଶାନ, ଶ୍ମଶାନର ନାଥ, ଅତି ତ୍ୱରିତ, ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ, ବେଦର ଆଧାର, ଉପରକୁ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ, ଲିଙ୍ଗଧାରୀ—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ହେମଲିଙ୍ଗାଯ ହେମାଯ ଵାରିଲିଙ୍ଗାଯ ଚାଂଭସେ ଶିଵାଯ ଶିଵଲିଙ୍ଗାଯ ଵ୍ଯାପିନେ ଵ୍ଯୋମଵ୍ଯାପିନେ

ସୁନା ଲିଙ୍ଗ, ସୁନା ରୂପୀ, ପାଣି ଲିଙ୍ଗ, ପାଣିର ରୂପ, ଶିବ, ଶିବଲିଙ୍ଗ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଆକାଶରେ ବ୍ୟାପିଥିବା—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଵାଯଵେ ଵାଯୁଵେଗାଯ ନମସ୍ତେ ଵାଯୁଵ୍ଯାପିନେ ତେଜସେ ତେଜସାଂ ଭର୍ତ୍ରେ ନମସ୍ତେଜୋ ଽଧିଵ୍ଯାପିନେ

ବାୟୁ, ବାୟୁର ତ୍ୱରିତ ଗତି, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବାୟୁ, ତେଜସ୍ୱୀ, ତେଜସ୍ବୀମାନେ ଯାହାଙ୍କର ନାଥ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ତେଜ—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଜଲାଯ ଜଲଭୂତାଯ ନମସ୍ତେ ଜଲଵ୍ଯାପିନେ ପୃଥିଵ୍ଯୈ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷାଯ ପୃଥିଵୀଵ୍ଯାପିନେ ନମଃ

ଜଳ, ଜଳର ରୂପ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଜଳ, ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟାକାଶ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ପୃଥିବୀ—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଶବ୍ଦସ୍ପର୍ଶସ୍ଵରୂପାଯ ରସଗନ୍ଧାଯ ଗନ୍ଧିନେ ଗଣାଧିପତଯେ ତୁଭ୍ଯଂ ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତମାଯ ତେ

ଧ୍ୱନି ଓ ସ୍ପର୍ଶ ରୂପୀ, ରସ ଓ ଗନ୍ଧ, ସୁଗନ୍ଧିତ, ଗଣମାନେ ଯାହାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଅନନ୍ତାଯ ଵିରୂପାଯ ଅନନ୍ତାନାମଯାଯ ଚ ଶାଶ୍ଵତାଯ ଵରିଷ୍ଠାଯ ଵାରିଗର୍ଭାଯ ଯୋଗିନେ

ଅନନ୍ତ, ରୂପ ନଥିବା, ଅନନ୍ତ ଓ ରୋଗ ନଥିବା, ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜଳ ଗର୍ଭର, ଯୋଗୀ—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ସଂସ୍ଥିତାଯାମ୍ଭସାଂ ମଧ୍ଯେ ଆଵଯୋର୍ମଧ୍ଯଵର୍ଚସେ ଗୋପ୍ତ୍ରେ ହର୍ତ୍ରେ ସଦା କର୍ତ୍ରେ ନିଧନାଯେଶ୍ଵରାଯ ଚ

ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା, ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ରକ୍ଷକ, ସଂହାରକ, ସଦା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନାଶକ ନାୟକ—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଅଚେତନାଯ ଚିନ୍ତ୍ଯାଯ ଚେତନାଯାସହାରିଣେ ଅରୂପାଯ ସୁରୂପାଯ ଅନଙ୍ଗାଯାଙ୍ଗହାରିଣେ

ଅଚେତନ, ଚିନ୍ତନୀୟ, ଚେତନା ହରିବା, ରୂପ ନଥିବା, ସୁନ୍ଦର ରୂପ, ଦେହ ନଥିବା, ଦେହ ହରିବା—ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।