ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ପୁରା ମାତ୍ରା ତୁ କଥିତଂ ତଥ୍ଯମେଵ ନ ସଂଶଯଃ ପୂର୍ଵଜନ୍ମନି ଚାସ୍ମାଭିର୍ ଅପୂଜିତ ଇତି ପ୍ରଭୁଃ

ପୂର୍ବରୁ ମୋ ମା ଏହି କଥା ସତ୍ୟ କହିଥିଲେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଆମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନଥିଲୁ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତଂ ଦେଵମ୍ ଉପମନ୍ଯୁରଭୀତଵତ୍ ଶକ୍ରଂ ଚକ୍ରେ ମତିଂ ହନ୍ତୁମ୍ ଅଥର୍ଵାସ୍ତ୍ରେଣ ମନ୍ତ୍ରଵିତ୍

ଏପରି କହି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପମନ୍ୟୁ ଭୟହୀନ ଭାବରେ ଥିଲେ, ମନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିବା, ଅଥର୍ବ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ମାରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଭସ୍ମାଧାରାନ୍ମହାତେଜା ଭସ୍ମମୁଷ୍ଟିଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚ ଅଥର୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ତତସ୍ତସ୍ମୈ ସସର୍ଜ ଚ ନନାଦ ଚ

ମହାପ୍ରଭାବୀ, ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିବା, ଏକ ମୁଠି ଭସ୍ମ ନେଇ, ଅଥର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ନିକଟେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କଲେ।

ଦଗ୍ଧୁଂ ସ୍ଵଦେହମ୍ ଆଗ୍ନେଯୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଵୈ ଧାରଣାଂ ତଦା ଅତିଷ୍ଠଚ୍ଚ ମହାତେଜାଃ ଶୁଷ୍କେନ୍ଧନମିଵାଵ୍ଯଯଃ

ନିଜ ଶରୀରକୁ ଦଗ୍ଧ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଆଗ୍ନିଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଲେ, ମହାପ୍ରଭାବୀ ଶୁଷ୍କ କାଠ ଭଳି ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ଦୃଢ ରହିଲେ।

ଏଵଂ ଵ୍ଯଵସିତେ ଵିପ୍ରେ ଭଗଵାନ୍ଭଗନେତ୍ରହା ଵାରଯାମାସ ସୌମ୍ଯେନ ଧାରଣାଂ ତସ୍ଯ ଯୋଗିନଃ

ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ, ଭଗବାନ ଭଗାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା, ସାନ୍ତ୍ୱନା ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନକୁ ରୋକିଲେ।

ଅଥର୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ତଦା ତସ୍ଯ ସଂହୃତଂ ଚନ୍ଦ୍ରକେଣ ତୁ କାଲାଗ୍ନିସଦୃଶଂ ଚେଦଂ ନିଯୋଗାନ୍ନନ୍ଦିନସ୍ ତଥା

ନନ୍ଦୀଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକଙ୍କର ଦ୍ୱାରା, ଅଥର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର, କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେତିକି ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରାଗଲା।

ସ୍ଵରୂପମେଵ ଭଗଵାନ୍ ଆସ୍ଥାଯ ପରମେଶ୍ଵରଃ ଦର୍ଶଯାମାସ ଵିପ୍ରାଯ ବାଲେନ୍ଦୁକୃତଶେଖରମ୍

ଭଗବାନ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶିରୋପରି ରଖି ଦେଖାଇଲେ।

କ୍ଷୀରଧାରାସହସ୍ରଂ ଚ କ୍ଷୀରୋଦାର୍ଣଵମେଵ ଚ ଦଧ୍ଯାଦେରର୍ଣଵଂ ଚୈଵ ଘୃତୋଦାର୍ଣଵମେଵ ଚ

ସେ ଏଠି ହଜାର ଦୁଧ ଧାରା, ଦୁଧ ସାଗର, ଦହି ଏବଂ ଘିଅ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘିରି ରହିଲେ।

ଫଲାର୍ଣଵଂ ଚ ବାଲସ୍ଯ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାର୍ଣଵଂ ତଥା ଅପୂପଗିରଯଶ୍ଚୈଵ ତଥାତିଷ୍ଠନ୍ ସମନ୍ତତଃ

ବାଳକ ପାଇଁ ଫଳ ସାଗର, ଭକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଭୋଜ୍ୟ ସାଗର, ଆଉ ଅପୂପ ପାହାଡ଼, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘିରି ରହିଲେ।

ଉପମନ୍ଯୁମୁଵାଚ ସସ୍ମିତୋ ଭଗଵାନ୍ବନ୍ଧୁଜନୈଃ ସମାଵୃତମ୍ ଗିରିଜାମ୍ ଅଵଲୋକ୍ଯ ସସ୍ମିତାଂ ସଘୃଣଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତୁ ତଂ ତଦା ଘୃଣୀ

ଭଗବାନ ହସି, ବନ୍ଧୁଜନମାନେ ଘିରିଥିବା ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ; ଗିରିଜା ହସି ଦୟାଭାବରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ କୃପାଭାବରେ ଦେଖିଲେ।

ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ଯଥାକାମଂ ବାନ୍ଧଵୈଃ ପଶ୍ଯ ଵତ୍ସ ମେ

ମୋ ପିଲା, ଚାହିଁଥିବା ଭଳି ତୁମେ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର; ଦେଖ, ମୋ ପିଲା।

ମଯା ପୁତ୍ରୀକୃତୋ ଽସ୍ଯଦ୍ଯ ଦତ୍ତଃ କ୍ଷୀରୋଦଧିସ୍ ତଥା ମଧୁନଶ୍ଚାର୍ଣଵଶ୍ଚୈଵ ଦଧ୍ନଶ୍ଚାର୍ଣଵ ଏଵ ଚ

ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ପୁଅ କରିଛି; ଦୁଧ ସାଗର, ମଧୁ ସାଗର ଏବଂ ଦହି ସାଗର ଦେଇଛି।

ଆଜ୍ଯୋଦନାର୍ଣଵଶ୍ଚୈଵ ଫଲଲେହ୍ଯାର୍ଣଵସ୍ ତଥା ଅପୂପଗିରଯଶ୍ଚୈଵ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାର୍ଣଵଃ ପୁନଃ

ଘିଅ ସାଗର, ଫଳ ଓ ଲେହ୍ୟ ସାଗର, ଅପୂପ ପାହାଡ଼, ଆଉ ଭକ୍ଷ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟ ସାଗର ପୁନି ଦେଇଛି।

ପିତା ତଵ ମହାଦେଵଃ ପିତା ଵୈ ଜଗତାଂ ମୁନେ ମାତା ତଵ ମହାଭାଗା ଜଗନ୍ମାତା ନ ସଂଶଯଃ

ମୁନି, ତୁମର ପିତା ମହାଦେବ ହେଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା। ତୁମର ମାତା, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେ ମଧ୍ୟ ଜଗତର ମାତା। ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଅମରତ୍ଵଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଗାଣପତ୍ଯଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ଵରାନ୍ଵରଯ ଦାସ୍ଯାମି ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା

ମୁଁ ତୁମକୁ ଅମରତ୍ୱ ଦେଇଛି, ଗଣମାନଙ୍କର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନାୟକତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଦେଇଛି। ଆଉ ଯେଉଁ ଦାୟିତ୍ୱ ଚାହିଁବ, ମୁଁ ଦେଇଦେବି; ଏଠାରେ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦେଵଃ କରାଭ୍ଯାମୁପଗୃହ୍ଯ ତମ୍ ଆଘ୍ରାଯ ମୂର୍ଧନି ଵିଭୁର୍ ଦଦୌ ଦେଵ୍ଯାସ୍ତଦା ଭଵଃ

ଏଭଳି କହି, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ହାତରେ ଆଲିଂଗନ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରିଲେ, ତାପରେ ଦେବୀ ସହିତ ଭବ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।

ଦେଵୀ ତନଯମାଲୋକ୍ଯ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରଜା ଯୋଗୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ତଦା ତୁଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ

ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଯୋଗର ଶକ୍ତି ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଦେଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ସୋ ଽପି ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରଂ ତସ୍ଯାଃ କୁମାରତ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵଦା ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ ମହାଦେଵଂ ହର୍ଷଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା

ସେ ଦେବୀଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଚିରଯୁବତ୍ୱ ପାଇ, ଖୁସିରେ ଭରି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଗଦଗଦ କଣ୍ଠରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଵରଯାମାସ ଚ ତଦା ଵରେଣ୍ଯଂ ଵିରଜେକ୍ଷଣମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ

ତାପରେ, ହାତ ଜୋଡି ମାନ୍ୟତା ସହିତ, ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ନିର୍ମଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ ଚାହିଲେ।

ପ୍ରସୀଦ ଦେଵଦେଵେଶ ତ୍ଵଯି ଚାଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଚୈଵ ମହାଦେଵ ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଦା

“ଦେବଦେବେଶ, ଦୟା କରନ୍ତୁ; ମହାଦେବ, ତୁମର ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସାନିଧ୍ୟ ସଦା ମୋ ଭିତରେ ରହୁ।”

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ ଶଙ୍କରଃ ଦତ୍ତ୍ଵେପ୍ସିତଂ ହି ଵିପ୍ରାଯ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ଏଭଳି ଉକ୍ତି ସୁନି, ଶଙ୍କର ହସି ଚାହିଁଥିବା ଦାୟିତ୍ୱ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଦୃଷ୍ଟୋ ଽସୌ ଵାସୁଦେଵେନ କୃଷ୍ଣେନାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣା ଧୌମ୍ଯାଗ୍ରଜସ୍ତତୋ ଲବ୍ଧଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପାଶୁପତଂ ଵ୍ରତମ୍

ଅକଳିଷ୍ଟ କର୍ମ ଥିବା ବାସୁଦେବ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଧୌମ୍ୟଙ୍କର ଭାଇଠୁ ସେ ଦିବ୍ୟ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ପାଇଲେ।

କଥଂ ଲବ୍ଧଂ ତଦା ଜ୍ଞାନଂ ତସ୍ମାତ୍କୃଷ୍ଣେନ ଧୀମତା ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ତାଂ ସୂତ କଥାଂ ପାତକନାଶିନୀମ୍

କୃଷ୍ଣ, ଧୀର ଥିବା, ସେ ଜ୍ଞାନ କିପରି ପାଇଲେ? ସୂତ, ତୁମେ ଏହି ପାପ ନାଶକ କଥା କହିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ହ୍ଯଵତୀର୍ଣୋ ଽପି ଵାସୁଦେଵଃ ସନାତନଃ ନିନ୍ଦଯନ୍ନେଵ ମାନୁଷ୍ଯଂ ଦେହଶୁଦ୍ଧିଂ ଚକାର ସଃ

ବାସୁଦେବ, ସନାତନ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ; ସେ ମାନବ ଜୀବନକୁ ଅପମାନ କରୁଥିବା ପରି ଦେହ ଶୁଦ୍ଧି କରିଥିଲେ।

ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ତପସ୍ତପ୍ତୁଂ ଜଗାମ ଚ ଆଶ୍ରମଂ ଚୋପମନ୍ଯୋର୍ଵୈ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ତତ୍ର ତଂ ମୁନିମ୍

ପୁଅ ପାଇବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଭଗବାନ ସେଠାକୁ ତପ କରିବାକୁ ଗଲେ; ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ନମଶ୍ଚକାର ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧୌମ୍ଯାଗ୍ରଜମହୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ବହୁମାନେନ ଵୈ କୃଷ୍ଣସ୍ ତ୍ରିଃ କୃତ୍ଵା ଵୈ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍

କୃଷ୍ଣ, ଧୌମ୍ୟଙ୍କର ଭାଇକୁ ଦେଖି, ବହୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ; ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ।

ତସ୍ଯାଵଲୋକନାଦେଵ ମୁନେଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଧୀମତଃ ନଷ୍ଟମେଵ ମଲଂ ସର୍ଵଂ କାଯଜଂ କର୍ମ୍ମଜଂ ତଥା

ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦେହ ଓ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ମଲିନତା ନଶ୍ଟ ହେଲା।

ଭସ୍ମନୋଦ୍ଧୂଲନଂ କୃତ୍ଵା ଉପମନ୍ଯୁର୍ମହାଦ୍ଯୁତିଃ ତମଗ୍ନିରିତି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଵାଯୁରିତ୍ଯାଦିଭିଃ କ୍ରମାତ୍

ଉପମନ୍ୟୁ, ମହାତେଜସ୍ୱୀ, ଭସ୍ମ ଛିଟିବା ପରେ, କ୍ରମକ୍ରମେ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ଭାବରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।

ଦିଵ୍ଯଂ ପାଶୁପତଂ ଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରଦଦୌ ପ୍ରୀତମାନସଃ ମୁନେଃ ପ୍ରସାଦାନ୍ମାନ୍ଯୋ ଽସୌ କୃଷ୍ଣଃ ପାଶୁପତେ ଦ୍ଵିଜାଃ

ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ, ଉପମନ୍ୟୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ପାଶୁପତ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ; ମୁନିଙ୍କର କୃପାରେ, କୃଷ୍ଣ ପାଶୁପତର ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।