ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ତତୋ ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ମୁନେଃ କୁପିତଵତ୍ପ୍ରଭୁଃ ପ୍ରାହ ସଵ୍ଯଗ୍ରମୀଶାନଃ ଶକ୍ରରୂପଧରଃ ସ୍ଵଯମ୍

ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ କିଛି କ୍ରୋଧିତ ଭାବରେ, ନିଜେ ଶକ୍ର ରୂପ ଧରି, ଉତ୍ସୁକତା ସହିତ କହିଲେ।

ମାଂ ନ ଜାନାସି ଦେଵର୍ଷେ ଦେଵରାଜାନମୀଶ୍ଵରମ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାଧିପତିଂ ଶକ୍ରଂ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତମ୍

‘ମୁଁ କିଏ ତୁମେ ଜାଣୁନାହିଁ କି, ଓ ଦେବ ଋଷି? ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କ ରାଜା, ଈଶ୍ୱର, ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ଶକ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।’

ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ଭଵ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ମାମେଵାର୍ଚଯ ସର୍ଵଦା ଦଦାମି ସର୍ଵଂ ଭଦ୍ରଂ ତେ ତ୍ଯଜ ରୁଦ୍ରଂ ଚ ନିର୍ଗୁଣମ୍

‘ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର ଭକ୍ତ ହେଉ, ସଦା ମୋତେ ପୂଜା କର। ମୁଁ ତୋର ସବୁ ଭଲ ଦେଇଦେବି; ନିର୍ଗୁଣ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡିଦେ।’

ତତଃ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ରୋତ୍ରଵିଦାରଣମ୍ ଉପମନ୍ଯୁରିଦଂ ପ୍ରାହ ଜପନ୍ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରଂ ଶୁଭମ୍

ଶକ୍ରଙ୍କ କଥା, ଯାହା କାନକୁ ବିଦାରି ଦେଇଥିଲା, ଶୁଣି, ଉପମନ୍ୟୁ ଶୁଭ ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଜପି, ଏହି କଥା କହିଲେ।

ମନ୍ଯେ ଶକ୍ରସ୍ଯ ରୂପେଣ ନୂନମ୍ ଅତ୍ରାଗତଃ ସ୍ଵଯମ୍ କର୍ତୁଂ ଦୈତ୍ଯାଧମଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ଧର୍ମଵିଘ୍ନଂ ଚ ନାନ୍ଯଥା

‘ମୁଁ ଭାବୁଛି, ନିଶ୍ଚିତ ଏଠାରେ ଶକ୍ର ରୂପ ଧରି କିଏ ଆସିଛି, କିଛି ନିମ୍ନ ଦାନବ ଧର୍ମକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ; ଅନ୍ୟ କିଛି ହେବା ନାହିଁ।’

ତ୍ଵଯୈଵ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଭଵନିନ୍ଦାରତେନ ଵୈ ପ୍ରସଂଗାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ନିର୍ଗୁଣତ୍ଵଂ ମହାତ୍ମନଃ

ତୁମେ ନିଜେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଭାବରେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଥିଲା, ଦେବଦେବଙ୍କର ନିର୍ଗୁଣ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ଭାବକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଥିଲା।

ବହୁନାତ୍ର କିମୁକ୍ତେନ ମଯାଦ୍ଯାନୁମିତଂ ମହତ୍ ଭଵାନ୍ତରକୃତଂ ପାପଂ ଶ୍ରୁତା ନିନ୍ଦା ଭଵସ୍ଯ ତୁ

ଏଠି ଆଉ କଣ କହିବି? ଆଜି ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି, ଭବଙ୍କୁ ଅନ୍ୟଜଣ କରିଥିବା ମହାପାପ — ଯାହା ମୁଁ ଶୁଣିଥିଲି, ଭବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିନ୍ଦାଂ ଭଵସ୍ଯାଥ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସଂତ୍ଯଜେତ୍ ସ୍ଵଦେହଂ ତଂ ନିହତ୍ଯାଶୁ ଶିଵଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ଭବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା ଶୁଣିଲେ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ଏପରି କରି, ଶୀଘ୍ର ଶିବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ଯୋ ଵାଚୋତ୍ପାଟଯେଜ୍ଜିହ୍ଵାଂ ଶିଵନିନ୍ଦାରତସ୍ଯ ତୁ ତ୍ରିଃ ସପ୍ତକୁଲମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଶିଵଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ଯେଉଁଠି ଶିବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ଲୋକର ଜିହ୍ବାକୁ ଖୋସି ଦେଉଥିବା, ସେ ତିନି ସପ୍ତ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଶିବଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଆସ୍ତାଂ ତାଵନ୍ମମେଚ୍ଛାଯାଃ କ୍ଷୀରଂ ପ୍ରତି ସୁରାଧମମ୍ ନିହତ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ଶିଵାସ୍ତ୍ରେଣ ତ୍ଯଜାମ୍ଯେତତ୍କଲେଵରମ୍

ମୋ ଦୁଧ ପାଇବା ଇଚ୍ଛା ଏଠି ରହିଯାଉ; ହେ ଦେବମାନ୍ୟରେ ନିମ୍ନ, ଶିବଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ତୁମକୁ ମାରି, ଏହି ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି।

ପୁରା ମାତ୍ରା ତୁ କଥିତଂ ତଥ୍ଯମେଵ ନ ସଂଶଯଃ ପୂର୍ଵଜନ୍ମନି ଚାସ୍ମାଭିର୍ ଅପୂଜିତ ଇତି ପ୍ରଭୁଃ

ପୂର୍ବରୁ ମୋ ମା ଏହି କଥା ସତ୍ୟ କହିଥିଲେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଆମେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନଥିଲୁ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତଂ ଦେଵମ୍ ଉପମନ୍ଯୁରଭୀତଵତ୍ ଶକ୍ରଂ ଚକ୍ରେ ମତିଂ ହନ୍ତୁମ୍ ଅଥର୍ଵାସ୍ତ୍ରେଣ ମନ୍ତ୍ରଵିତ୍

ଏପରି କହି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପମନ୍ୟୁ ଭୟହୀନ ଭାବରେ ଥିଲେ, ମନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିବା, ଅଥର୍ବ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ମାରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଭସ୍ମାଧାରାନ୍ମହାତେଜା ଭସ୍ମମୁଷ୍ଟିଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚ ଅଥର୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ତତସ୍ତସ୍ମୈ ସସର୍ଜ ଚ ନନାଦ ଚ

ମହାପ୍ରଭାବୀ, ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିବା, ଏକ ମୁଠି ଭସ୍ମ ନେଇ, ଅଥର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ନିକଟେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କଲେ।

ଦଗ୍ଧୁଂ ସ୍ଵଦେହମ୍ ଆଗ୍ନେଯୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଵୈ ଧାରଣାଂ ତଦା ଅତିଷ୍ଠଚ୍ଚ ମହାତେଜାଃ ଶୁଷ୍କେନ୍ଧନମିଵାଵ୍ଯଯଃ

ନିଜ ଶରୀରକୁ ଦଗ୍ଧ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଆଗ୍ନିଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଲେ, ମହାପ୍ରଭାବୀ ଶୁଷ୍କ କାଠ ଭଳି ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ଦୃଢ ରହିଲେ।

ଏଵଂ ଵ୍ଯଵସିତେ ଵିପ୍ରେ ଭଗଵାନ୍ଭଗନେତ୍ରହା ଵାରଯାମାସ ସୌମ୍ଯେନ ଧାରଣାଂ ତସ୍ଯ ଯୋଗିନଃ

ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ, ଭଗବାନ ଭଗାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା, ସାନ୍ତ୍ୱନା ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନକୁ ରୋକିଲେ।

ଅଥର୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ତଦା ତସ୍ଯ ସଂହୃତଂ ଚନ୍ଦ୍ରକେଣ ତୁ କାଲାଗ୍ନିସଦୃଶଂ ଚେଦଂ ନିଯୋଗାନ୍ନନ୍ଦିନସ୍ ତଥା

ନନ୍ଦୀଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକଙ୍କର ଦ୍ୱାରା, ଅଥର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର, କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେତିକି ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରାଗଲା।

ସ୍ଵରୂପମେଵ ଭଗଵାନ୍ ଆସ୍ଥାଯ ପରମେଶ୍ଵରଃ ଦର୍ଶଯାମାସ ଵିପ୍ରାଯ ବାଲେନ୍ଦୁକୃତଶେଖରମ୍

ଭଗବାନ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶିରୋପରି ରଖି ଦେଖାଇଲେ।

କ୍ଷୀରଧାରାସହସ୍ରଂ ଚ କ୍ଷୀରୋଦାର୍ଣଵମେଵ ଚ ଦଧ୍ଯାଦେରର୍ଣଵଂ ଚୈଵ ଘୃତୋଦାର୍ଣଵମେଵ ଚ

ସେ ଏଠି ହଜାର ଦୁଧ ଧାରା, ଦୁଧ ସାଗର, ଦହି ଏବଂ ଘିଅ ସାଗର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘିରି ରହିଲେ।

ଫଲାର୍ଣଵଂ ଚ ବାଲସ୍ଯ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାର୍ଣଵଂ ତଥା ଅପୂପଗିରଯଶ୍ଚୈଵ ତଥାତିଷ୍ଠନ୍ ସମନ୍ତତଃ

ବାଳକ ପାଇଁ ଫଳ ସାଗର, ଭକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଭୋଜ୍ୟ ସାଗର, ଆଉ ଅପୂପ ପାହାଡ଼, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘିରି ରହିଲେ।

ଉପମନ୍ଯୁମୁଵାଚ ସସ୍ମିତୋ ଭଗଵାନ୍ବନ୍ଧୁଜନୈଃ ସମାଵୃତମ୍ ଗିରିଜାମ୍ ଅଵଲୋକ୍ଯ ସସ୍ମିତାଂ ସଘୃଣଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତୁ ତଂ ତଦା ଘୃଣୀ

ଭଗବାନ ହସି, ବନ୍ଧୁଜନମାନେ ଘିରିଥିବା ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ; ଗିରିଜା ହସି ଦୟାଭାବରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ କୃପାଭାବରେ ଦେଖିଲେ।

ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ଯଥାକାମଂ ବାନ୍ଧଵୈଃ ପଶ୍ଯ ଵତ୍ସ ମେ

ମୋ ପିଲା, ଚାହିଁଥିବା ଭଳି ତୁମେ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର; ଦେଖ, ମୋ ପିଲା।

ମଯା ପୁତ୍ରୀକୃତୋ ଽସ୍ଯଦ୍ଯ ଦତ୍ତଃ କ୍ଷୀରୋଦଧିସ୍ ତଥା ମଧୁନଶ୍ଚାର୍ଣଵଶ୍ଚୈଵ ଦଧ୍ନଶ୍ଚାର୍ଣଵ ଏଵ ଚ

ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ପୁଅ କରିଛି; ଦୁଧ ସାଗର, ମଧୁ ସାଗର ଏବଂ ଦହି ସାଗର ଦେଇଛି।

ଆଜ୍ଯୋଦନାର୍ଣଵଶ୍ଚୈଵ ଫଲଲେହ୍ଯାର୍ଣଵସ୍ ତଥା ଅପୂପଗିରଯଶ୍ଚୈଵ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାର୍ଣଵଃ ପୁନଃ

ଘିଅ ସାଗର, ଫଳ ଓ ଲେହ୍ୟ ସାଗର, ଅପୂପ ପାହାଡ଼, ଆଉ ଭକ୍ଷ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟ ସାଗର ପୁନି ଦେଇଛି।

ପିତା ତଵ ମହାଦେଵଃ ପିତା ଵୈ ଜଗତାଂ ମୁନେ ମାତା ତଵ ମହାଭାଗା ଜଗନ୍ମାତା ନ ସଂଶଯଃ

ମୁନି, ତୁମର ପିତା ମହାଦେବ ହେଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା। ତୁମର ମାତା, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେ ମଧ୍ୟ ଜଗତର ମାତା। ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଅମରତ୍ଵଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଗାଣପତ୍ଯଂ ଚ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ଵରାନ୍ଵରଯ ଦାସ୍ଯାମି ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା

ମୁଁ ତୁମକୁ ଅମରତ୍ୱ ଦେଇଛି, ଗଣମାନଙ୍କର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନାୟକତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଦେଇଛି। ଆଉ ଯେଉଁ ଦାୟିତ୍ୱ ଚାହିଁବ, ମୁଁ ଦେଇଦେବି; ଏଠାରେ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦେଵଃ କରାଭ୍ଯାମୁପଗୃହ୍ଯ ତମ୍ ଆଘ୍ରାଯ ମୂର୍ଧନି ଵିଭୁର୍ ଦଦୌ ଦେଵ୍ଯାସ୍ତଦା ଭଵଃ

ଏଭଳି କହି, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ହାତରେ ଆଲିଂଗନ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରିଲେ, ତାପରେ ଦେବୀ ସହିତ ଭବ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।

ଦେଵୀ ତନଯମାଲୋକ୍ଯ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରଜା ଯୋଗୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ତଦା ତୁଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ

ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଯୋଗର ଶକ୍ତି ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଦେଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ସୋ ଽପି ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରଂ ତସ୍ଯାଃ କୁମାରତ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵଦା ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ ମହାଦେଵଂ ହର୍ଷଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା

ସେ ଦେବୀଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଚିରଯୁବତ୍ୱ ପାଇ, ଖୁସିରେ ଭରି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଗଦଗଦ କଣ୍ଠରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଵରଯାମାସ ଚ ତଦା ଵରେଣ୍ଯଂ ଵିରଜେକ୍ଷଣମ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ

ତାପରେ, ହାତ ଜୋଡି ମାନ୍ୟତା ସହିତ, ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ନିର୍ମଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ ଚାହିଲେ।