ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଅପ୍ସରୋଭିଃ ପ୍ରନୃତ୍ତାଭିଃ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତୈଃ ଗନ୍ଧର୍ଵସିଦ୍ଧୈର୍ଵିଵିଧୈଃ କିନ୍ନରୈଶ୍ ଚ ସୁଶୋଭନୈଃ

ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ବିଭିନ୍ନ କିନ୍ନର ଓ ସୁନ୍ଦର ଜଣେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

ବନ୍ଦିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନା ଚ ସ୍ଥିତା ଶୈଲସୁତା ତଦା ସିତାତପତ୍ରଂ ରତ୍ନାଂଶୁମିଶ୍ରିତଂ ଚାଵହତ୍ତଥା

ବାଣ୍ଡମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଦେବୀ ଏଠାରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ; ଧଳା ଛତା, ରତ୍ନର ରଶ୍ମି ମିଶିତ ଥିଲା, ଆଣିଦିଆଯାଇଥିଲା।

ମାଲିନୀ ଗିରିପୁତ୍ର୍ଯାସ୍ତୁ ସଂଧ୍ଯା ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁମଣ୍ଡଲମ୍ ଚାମରାସକ୍ତହସ୍ତାଭିର୍ ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଭିଶ୍ ଚ ସଂଵୃତା

ମାଲିନୀ ଗିରିପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ ମାଳା ଧରିଥିଲେ; ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟା ନାରୀମାନେ ଚାମର ଧରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିଲେ।

ମାଲାଂ ଗୃହ୍ଯ ଜଯା ତସ୍ଥୌ ସୁରଦ୍ରୁମସମୁଦ୍ଭଵାମ୍ ଵିଜଯା ଵ୍ଯଜନଂ ଗୃହ୍ଯ ସ୍ଥିତା ଦେଵ୍ଯାଃ ସମୀପଗା

ଜୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ସୁରଦ୍ରୁମର ମାଳା ଧରି ଦଢ଼ି ଥିଲେ; ବିଜୟା ଚାମର ଧରି ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।

ମାଲାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାଂ ତୁ ସ୍ଥିତାଯାଂ ଦେଵସଂସଦି ଶିଶୁର୍ଭୂତ୍ଵା ମହାଦେଵଃ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ

ଦେବୀ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମାଳା ଧରି ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ତେବେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମହାଦେବ ଖେଳ କରିବା ପାଇଁ ଶିଶୁ ହେଇଗଲେ।

ଉତ୍ସଙ୍ଗତଲସଂସୁପ୍ତୋ ବଭୂଵ ଭଗଵାନ୍ଭଵଃ ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଶୁଂ ଦେଵାସ୍ ତସ୍ଯା ଉତ୍ସଂଗଵର୍ତ୍ତିନମ୍

ଭଗବାନ ଭବ ଦେବୀଙ୍କ ଉତ୍ସଙ୍ଗରେ ଶୁଇ ଥିଲେ; ଦେବମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଉତ୍ସଙ୍ଗରେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।

କୋ ଽଯମ୍ ଅତ୍ରେତି ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚୁକ୍ଷୁଭୁଶ୍ ଚ ସମାଗତାଃ ଵଜ୍ରମାହାରଯତ୍ତସ୍ଯ ବାହୁମ୍ ଉଦ୍ଯମ୍ଯ ଵୃତ୍ରହା

‘ଏଠାରେ କିଏ?’ ଭାବି ଦେବମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ; ବୃତ୍ର ନାଶକ ଦେବତା ବଜ୍ର ଉଠାଇ ହାତ ଉପରେ କଲେ।

ସ ବାହୁରୁଦ୍ଯମସ୍ତସ୍ଯ ତଥୈଵ ସମୁପସ୍ଥିତଃ ସ୍ତମ୍ଭିତଃ ଶିଶୁରୂପେଣ ଦେଵଦେଵେନ ଲୀଲଯା

ସେ ହାତ ଉଠାଇ ଶିଶୁ ପାଖକୁ ନେଇ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବଦେବ ଶିଶୁ ରୂପରେ ଖେଳ କରି ତାହାକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।

ଵଜ୍ରଂ କ୍ଷେପ୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ବାହୁଂ ଚାଲଯିତୁଂ ତଥା ଵହ୍ନିଃ ଶକ୍ତିଂ ତଥା କ୍ଷେପ୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ତଥା ସ୍ଥିତଃ

ସେ ବଜ୍ର ଫେଙ୍ଗିପାରିଲେ ନାହିଁ, ହାତ ମୁହାଁପାରିଲେ ନାହିଁ; ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଫେଙ୍ଗିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏଭଳି ଅଚଳ ରହିଗଲେ।

ଯମୋ ଽପି ଦଣ୍ଡଂ ଖଡ୍ଗଂ ଚ ନିରୃତିର୍ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଃ ଵରୁଣୋ ନାଗପାଶଂ ଚ ଧ୍ଵଜଯଷ୍ଟିଂ ସମୀରଣଃ

ଯମ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡ ଓ ଖଡ଼ଗ ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ନିରୃତି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବରୁଣ ନାଗପାଶ ଓ ସମୀରଣ ଧ୍ୱଜ ଦଣ୍ଡ ଧରି ଅଚଳ ରହିଗଲେ।

ସୋମୋ ଗଦାଂ ଧନେଶଶ୍ ଚ ଦଣ୍ଡଂ ଦଣ୍ଡଭୃତାଂ ଵରଃ ଈଶାନଶ୍ ଚ ତଥା ଶୂଲଂ ତୀଵ୍ରମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତଃ

ସୋମ ଗଦା ଧରି, ଧନେଶ ଦଣ୍ଡ ଧରି, ଦଣ୍ଡଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଈଶାନ ତୀବ୍ର ଶୂଳ ଉଠାଇ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଅଚଳ ରହିଗଲେ।

ରୁଦ୍ରାଶ୍ ଚ ଶୂଲମାଦିତ୍ଯା ମୁଶଲଂ ଵସଵସ୍ ତଥା ମୁଦ୍ଗରଂ ସ୍ତମ୍ଭିତାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵେନାଶୁ ଦିଵୌକସଃ

ରୁଦ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଗଦା, ଓ ବସୁମାନେ ତାଙ୍କର ହାମ୍ମର ଧରିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଦିବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଏକାଠି ଅଟକିଗଲେ।

ସ୍ତମ୍ଭିତା ଦେଵଦେଵେନ ତଥାନ୍ଯେ ଚ ଦିଵୌକସଃ ଶିରଃ ପ୍ରକମ୍ପଯନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ ଚକ୍ରମ୍ ଉଦ୍ଯମ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତଃ

ଅନ୍ୟ ଦିବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଅଟକିଗଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ, ଚକ୍ର ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ଦଉଡିଥିଲେ।

ତସ୍ଯାପି ଶିରସୋ ବାଲଃ ସ୍ଥିରତ୍ଵଂ ପ୍ରଚକାର ହ ଚକ୍ରଂ କ୍ଷେପ୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ବାହୂଂଶ୍ଚାଲଯିତୁଂ ନ ଚ

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଟୁଟ ରଖିଦେଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ଚକ୍ର ଫିଙ୍ଗିବାକୁ ବା ହାତ ହଲାଇବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେନି।

ପୂଷା ଦନ୍ତାନ୍ ଦଶନ୍ ଦନ୍ତୈର୍ ବାଲମୈକ୍ଷତ ମୋହିତଃ ତସ୍ଯାପି ଦଶନାଃ ପେତୁର୍ ଦୃଷ୍ଟମାତ୍ରସ୍ଯ ଶଂଭୁନା

ପୂଷା ଦାନ୍ତ ଦିଅଇ ଦାନ୍ତ ଦିଅଇ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ; ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପଡିବା ସହିତ, ପୂଷାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦାନ୍ତ ଖସିଗଲା।

ବଲଂ ତେଜଶ୍ ଚ ଯୋଗଂ ଚ ତଥୈଵାସ୍ତମ୍ଭଯଦ୍ ଵିଭୁଃ ଅଥ ତେଷୁ ସ୍ଥିତେଷ୍ଵେଵ ମନ୍ଯୁମତ୍ସୁ ସୁରେଷ୍ଵପି

ସେ ପ୍ରଭୁ ଦିବତାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଓ ଯୋଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅଟକିଦେଲେ; ଏହିପରି ଦିବତାମାନେ ରାଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ଉଭେଇ ରହିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମା ପରମସଂଵିଗ୍ନୋ ଧ୍ଯାନମାସ୍ଥାଯ ଶଙ୍କରମ୍ ବୁବୁଧେ ଦେଵମୀଶାନମ୍ ଉମୋତ୍ସଂଗେ ତମାସ୍ଥିତମ୍

ବ୍ରହ୍ମା ବହୁତ ଚିନ୍ତିତ ହେଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ଉମାଙ୍କର କୋଳରେ ବସିଥିବା ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କଲେ।

ସ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଦେଵମୀଶାନଂ ଶୀଘ୍ରମ୍ ଉତ୍ଥାଯ ଵିସ୍ମିତଃ ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ଶଂଭୋର୍ ଅସ୍ତୁଵଚ୍ଚ ପିତାମହଃ

ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ; ପିତାମହ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ବୁଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଲୋକାନାମ୍ ଅହଙ୍କାରସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଈଶ୍ଵରଃ ଭୂତାନାମିନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଚ ତ୍ଵମେଵେଶ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତକଃ

ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି, ତୁମେ ଅହଂକାର, ଏ ଈଶ୍ୱର; ଭୂତମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆରମ୍ଭକାରୀ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।

ତଵାହଂ ଦକ୍ଷିଣାଦ୍ଧସ୍ତାତ୍ ସୃଷ୍ଟଃ ପୂର୍ଵଂ ପୁରାତନଃ ଵାମହସ୍ତାନ୍ ମହାବାହୋ ଦେଵୋ ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ

ମୁଁ ପୁରାତନ ତୁମର ଡାହାଣ ହାତରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି; ବାମ ହାତରୁ, ମହାବାହୁ, ଦେବ ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଇଯଂ ଚ ପ୍ରକୃତିର୍ଦେଵୀ ସଦା ତେ ସୃଷ୍ଟିକାରଣ ପତ୍ନୀରୂପଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଜଗତ୍କାରଣମାଗତା

ଏହି ପ୍ରକୃତି ଦେବୀ ସଦା ତୁମର ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ; ତୁମର ପତ୍ନୀର ରୂପ ଧରି, ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱର କାରଣ ହୋଇଛନ୍ତି।

ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମହାଦେଵ ମହାଦେଵ୍ଯୈ ନମୋନମଃ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ଦେଵେଶ ନିଯୋଗାଚ୍ଚ ମଯା ପ୍ରଜାଃ

ମହାଦେବ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ମହାଦେବୀକୁ ମଧ୍ୟ ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର। ଦେବେଶ, ତୁମର କୃପା ଓ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୁଁ ପ୍ରଜାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।

ଦେଵାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ଇମାଃ ସୃଷ୍ଟା ମୂଢାସ୍ତ୍ଵଦ୍ଯୋଗମୋହିତାଃ କୁରୁ ପ୍ରସାଦମେତେଷାଂ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଭଵନ୍ତ୍ଵିମେ

ଏହି ଦିବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେମାନେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଭ୍ରମିତ; ଦୟା କର, ସେମାନେ ପୁର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେପରି ହେଉ।

ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯୈଵଂ ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ସଂସ୍ତମ୍ଭିତାଂସ୍ତଦା ତେନ ଭଗଵାନ୍ ଆହ ପଦ୍ମଜଃ

ଏପରି ବ୍ରହ୍ମା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ; ପଦ୍ମଜ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଅଟକିଥିବା ଦେବତାମାନେ ବିଷୟରେ କହିଲେ।

ମୂଢାସ୍ଥ ଦେଵତାଃ ସର୍ଵା ନୈଵ ବୁଧ୍ଯତ ଶଙ୍କରମ୍ ଦେଵଦେଵମ୍ ଇହାଯାନ୍ତଂ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତମ୍

ସମସ୍ତ ଦିବତାମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହାନ୍ତି, ଯିଏ ଦେବଦେବ ଭାବେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିବତାଙ୍କର ପୂଜିତ।

ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ଶରଣଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ ସନାରାଯଣକାଃ ସର୍ଵେ ମୁନିଭିଃ ଶଙ୍କରଂ ପ୍ରଭୁମ୍

ଦିବତାମାନେ, ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ନାରାୟଣ ଓ ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ସହିତ, ଶୀଘ୍ର ଶଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଉ।

ସାର୍ଧଂ ମଯୈଵ ଦେଵେଶଂ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍ ଅନଯା ହୈମଵତ୍ଯା ଚ ପ୍ରକୃତ୍ଯା ସହ ସତ୍ତମମ୍

ମୋ ସହିତ, ଦେବେଶ, ପରମାତ୍ମା, ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଏହି ହେମବତୀ ପ୍ରକୃତି ସହିତ, ଉତ୍ତମ ସତ୍ତା ସହିତ ଯାଉ।

ତତ୍ର ତେ ସ୍ତମ୍ଭିତାସ୍ତେନ ତଥୈଵ ସୁରସତ୍ତମାଃ ପ୍ରଣେମୁର୍ ମନସା ସର୍ଵେ ସନାରାଯଣକାଃ ପ୍ରଭୁମ୍

ସେଠାରେ, ଅଟକିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବତାମାନେ, ନାରାୟଣ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ମନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଅଥ ତେଷାଂ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭୂଦ୍ ଦେଵଦେଵସ୍ତ୍ରିଯଂବକଃ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଚକାରାଶୁ ଵଚନାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରଭୁଃ

ତାପରେ, ଦେବଦେବ ତ୍ରିନୟନ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥାରେ, ସେମାନେ ପ୍ରତି ଦୟା କରି, ତୁରନ୍ତ ପୁର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେପରି ହେବାକୁ କରିଦେଲେ।