ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଚ ତାଂ ଦେଵୀଂ ସ ଜଗତୋ ଽରଣୀମ୍ କିମ୍ ଅର୍ଥଂ ତପସା ଲୋକାନ୍ ସଂତାପଯସି ଶୈଲଜେ

ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଗ୍ନିକାଣ୍ଡ ହୋଇ, ପଚାରିଲେ: 'ହେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ତପସ୍ୟା କରି ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ କଷ୍ଟ ଦେଉଛ?'

ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ମାତସ୍ତ୍ଵଂ ମା ଵିନାଶଯ ତ୍ଵଂ ହି ସଂଧାରଯେଲ୍ଲୋକାନ୍ ଇମାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସ୍ଵତେଜସା

ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ତୁମେ ତୁମ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରୁଛ।

ସର୍ଵଦେଵେଶ୍ଵରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସର୍ଵଲୋକପତିର୍ଭଵଃ ଯସ୍ଯ ଵୈ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଵଯଂ କିଙ୍କରଵାଦିନଃ

ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମହିମାଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଭବ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥ, ଯାହା ପାଇଁ ଆମେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେବକ ବୋଲି କହୁଛୁ।

ସ ଏଵଂ ପରମେଶାନଃ ସ୍ଵଯଂ ଚ ଵରଯିଷ୍ଯତି ଵରଦେ ଯେନ ସୃଷ୍ଟାସି ନ ଵିନା ଯସ୍ତ୍ଵଯାଂବିକେ

ସେ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ତୁମକୁ ବରିବେ, ହେ ବରଦାନ ଦେବାଳି, ଯିଏ ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି ଓ ତୁମ ବିନା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ହେ ଅମ୍ବିକା।

ଵର୍ତତେ ନାତ୍ର ସଂଦେହସ୍ ତଵ ଭର୍ତ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯତି ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମୁହୁଃ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍

ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ: ସେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ। ଏହିପରି କହି, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ।

ଗତେ ପିତାମହେ ଦେଵୋ ଭଗଵାନ୍ ପରମେଶ୍ଵରଃ ଜଗାମାନୁଗ୍ରହଂ କର୍ତୁଂ ଦ୍ଵିଜରୂପେଣ ଚାଶ୍ରମମ୍

ପିତାମହ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଭଗବାନ ପରମେଶ୍ୱର ଦ୍ୱିଜ ରୂପ ଧରି ଆଶ୍ରମକୁ କୃପା କରିବାକୁ ଗଲେ।

ସା ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ଦ୍ଵିଜରୂପେଣ ସଂସ୍ଥିତମ୍ ପ୍ରତିଭାଦ୍ଯୈଃ ପ୍ରଭୁଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନନାମ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍

ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦ୍ୱିଜ ରୂପରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ସେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।

ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଵରଦଂ ଦେଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଚ୍ଛଦ୍ମନାଗତମ୍ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶାନଂ ପାର୍ଵତୀ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ବରଦାନ ଦେଇଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭେଷ ଧରି ଆସିଥିଲେ, ସମ୍ମାନ କରି, ପାର୍ବତୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଅନୁଗୃହ୍ଯ ତଦା ଦେଵୀମ୍ ଉଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ କୁଲଧର୍ମାଶ୍ରଯଂ ରକ୍ଷନ୍ ଭୂଧରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ

ତାବେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ହସି ହସି କହିଲେ, ପାହାଡ଼ର ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କର କୁଳଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରି।

କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଚ ସତାଂ ମଧ୍ଯେ ସର୍ଵଦେଵପତିର୍ଭଵଃ ସ୍ଵଯଂଵରେ ମହାଦେଵୀ ତଵ ଦିଵ୍ଯସୁଶୋଭନେ

ସତ୍ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳ ନିମିତ୍ତେ, ହେ ଦିବ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଥିବା ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ତୁମ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଥିବେ।

ଆସ୍ଥାଯ ରୂପଂ ଯତ୍ସୌମ୍ଯଂ ସମେଷ୍ଯେ ଽହଂ ସହ ତ୍ଵଯା ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଦେଵୋ ଦିଵ୍ଯେନ ଚକ୍ଷୁଷା

ମୁଁ ଶାନ୍ତ ରୂପ ଧରି, ତୁମ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହେବି। ଏହିପରି କହି, ଦେବତା ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଜଗାମେଷ୍ଟଂ ତଦା ଦିଵ୍ଯଂ ସ୍ଵପୁରଂ ପ୍ରଯଯୌ ଚ ସା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷ୍ଟସ୍ତଦା ଦେଵୀଂ ମେନଯା ତୁହିନାଚଲଃ

ତାବେ ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଦିବ୍ୟ ପୁରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଓ ସେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ମେନା ଓ ହିମପର୍ବତ ଖୁସି ହେଲେ।

ଆଲିଙ୍ଗ୍ଯାଘ୍ରାଯ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ପୁତ୍ରୀଂ ସାକ୍ଷାତ୍ତପସ୍ଵିନୀମ୍ ଦୁହିତୁର୍ଦେଵଦେଵେନ ନ ଜାନନ୍ନଭିମନ୍ତ୍ରିତମ୍

ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଘ୍ରାଣ କରି, ସମ୍ମାନ କରି, ତପସ୍ୱିନୀ ଝିଅକୁ ଦେବଦେବଙ୍କ ମାୟାରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି ବୋଲି ହିମପର୍ବତ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ସ୍ଵଯଂଵରଂ ତଦା ଦେଵ୍ଯାଃ ସର୍ଵଲୋକେଷ୍ଵଘୋଷଯତ୍ ଅଥ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସାକ୍ଷାଜ୍ଜନାର୍ଦନଃ

ସେ ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବର ସମାରୋହ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଚାର ହେଲା। ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ଜନାର୍ଦନ ସ୍ୱୟଂ ଆସିଲେ।

ଶକ୍ରଶ୍ ଚ ଭଗଵାନ୍ ଵହ୍ନିର୍ ଭାସ୍କରୋ ଭଗ ଏଵ ଚ ତ୍ଵଷ୍ଟାର୍ଯମା ଵିଵସ୍ଵାଂଶ୍ ଚ ଯମୋ ଵରୁଣ ଏଵ ଚ

ପ୍ରଭୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭଗ, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଆର୍ୟମା, ବିବସ୍ୱାନ, ଯମ ଓ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।

ଵାଯୁଃ ସୋମସ୍ତଥେଶାନୋ ରୁଦ୍ରାଶ୍ ଚ ମୁନଯସ୍ ତଥା ଅଶ୍ଵିନୌ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯା ଗନ୍ଧର୍ଵା ଗରୁଡସ୍ ତଥା

ବାୟୁ, ସୋମ, ଈଶାନ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ମୁନିମାନେ, ଅଶ୍ୱିନୀ ଦ୍ୱୟ, ବାରୋଟି ଆଦିତ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଗରୁଡ଼ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।

ଯକ୍ଷାଃ ସିଦ୍ଧାସ୍ତଥା ସାଧ୍ଯା ଦୈତ୍ଯାଃ କିଂପୁରୁଷୋରଗାଃ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ ଚ ନଦା ଵେଦା ମନ୍ତ୍ରାଃ ସ୍ତୋତ୍ରାଦଯଃ କ୍ଷଣାଃ

ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ନାଗ, ସମୁଦ୍ର, ନଦୀ, ବେଦ, ମନ୍ତ୍ର, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।

ନାଗାଶ୍ ଚ ପର୍ଵତାଃ ସର୍ଵେ ଯଜ୍ଞାଃ ସୂର୍ଯାଦଯୋ ଗ୍ରହାଃ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ଦେଵାନାଂ ତ୍ରଯଶ୍ ଚ ତ୍ରିଶତଂ ତଥା

ନାଗମାନେ, ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼, ଯଜ୍ଞ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ, ତିରିଶି ଦେବତା ଓ ତିନି ଶତ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଆସିଲେ।

ତ୍ରଯଶ୍ ଚ ତ୍ରିସହସ୍ରଂ ଚ ତଥାନ୍ଯେ ବହଵଃ ସୁରା ଜଗ୍ମୁର୍ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର୍ଯାସ୍ତୁ ସ୍ଵଯଂଵରମନୁତ୍ତମମ୍

ତିନି ହଜାର ଦେବମାନେ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଝିଅଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱୟଂବରକୁ ଆସିଲେ।

ଅଥ ଶୈଲସୁତା ଦେଵୀ ହୈମମାରୁହ୍ଯ ଶୋଭନମ୍ ଵିମାନଂ ସର୍ଵତୋଭଦ୍ରଂ ସର୍ଵରତ୍ନୈର୍ ଅଲଂକୃତମ୍

ତାପରେ ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଦେବୀ ସୁନ୍ଦର ସୁନା ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୁଭ ଓ ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।

ଅପ୍ସରୋଭିଃ ପ୍ରନୃତ୍ତାଭିଃ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତୈଃ ଗନ୍ଧର୍ଵସିଦ୍ଧୈର୍ଵିଵିଧୈଃ କିନ୍ନରୈଶ୍ ଚ ସୁଶୋଭନୈଃ

ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ବିଭିନ୍ନ କିନ୍ନର ଓ ସୁନ୍ଦର ଜଣେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

ବନ୍ଦିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନା ଚ ସ୍ଥିତା ଶୈଲସୁତା ତଦା ସିତାତପତ୍ରଂ ରତ୍ନାଂଶୁମିଶ୍ରିତଂ ଚାଵହତ୍ତଥା

ବାଣ୍ଡମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଦେବୀ ଏଠାରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ; ଧଳା ଛତା, ରତ୍ନର ରଶ୍ମି ମିଶିତ ଥିଲା, ଆଣିଦିଆଯାଇଥିଲା।

ମାଲିନୀ ଗିରିପୁତ୍ର୍ଯାସ୍ତୁ ସଂଧ୍ଯା ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁମଣ୍ଡଲମ୍ ଚାମରାସକ୍ତହସ୍ତାଭିର୍ ଦିଵ୍ଯସ୍ତ୍ରୀଭିଶ୍ ଚ ସଂଵୃତା

ମାଲିନୀ ଗିରିପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ ମାଳା ଧରିଥିଲେ; ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟା ନାରୀମାନେ ଚାମର ଧରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିଲେ।

ମାଲାଂ ଗୃହ୍ଯ ଜଯା ତସ୍ଥୌ ସୁରଦ୍ରୁମସମୁଦ୍ଭଵାମ୍ ଵିଜଯା ଵ୍ଯଜନଂ ଗୃହ୍ଯ ସ୍ଥିତା ଦେଵ୍ଯାଃ ସମୀପଗା

ଜୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ସୁରଦ୍ରୁମର ମାଳା ଧରି ଦଢ଼ି ଥିଲେ; ବିଜୟା ଚାମର ଧରି ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।

ମାଲାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାଂ ତୁ ସ୍ଥିତାଯାଂ ଦେଵସଂସଦି ଶିଶୁର୍ଭୂତ୍ଵା ମହାଦେଵଃ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ

ଦେବୀ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମାଳା ଧରି ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ତେବେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମହାଦେବ ଖେଳ କରିବା ପାଇଁ ଶିଶୁ ହେଇଗଲେ।

ଉତ୍ସଙ୍ଗତଲସଂସୁପ୍ତୋ ବଭୂଵ ଭଗଵାନ୍ଭଵଃ ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଶୁଂ ଦେଵାସ୍ ତସ୍ଯା ଉତ୍ସଂଗଵର୍ତ୍ତିନମ୍

ଭଗବାନ ଭବ ଦେବୀଙ୍କ ଉତ୍ସଙ୍ଗରେ ଶୁଇ ଥିଲେ; ଦେବମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ଉତ୍ସଙ୍ଗରେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।

କୋ ଽଯମ୍ ଅତ୍ରେତି ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚୁକ୍ଷୁଭୁଶ୍ ଚ ସମାଗତାଃ ଵଜ୍ରମାହାରଯତ୍ତସ୍ଯ ବାହୁମ୍ ଉଦ୍ଯମ୍ଯ ଵୃତ୍ରହା

‘ଏଠାରେ କିଏ?’ ଭାବି ଦେବମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ; ବୃତ୍ର ନାଶକ ଦେବତା ବଜ୍ର ଉଠାଇ ହାତ ଉପରେ କଲେ।

ସ ବାହୁରୁଦ୍ଯମସ୍ତସ୍ଯ ତଥୈଵ ସମୁପସ୍ଥିତଃ ସ୍ତମ୍ଭିତଃ ଶିଶୁରୂପେଣ ଦେଵଦେଵେନ ଲୀଲଯା

ସେ ହାତ ଉଠାଇ ଶିଶୁ ପାଖକୁ ନେଇ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବଦେବ ଶିଶୁ ରୂପରେ ଖେଳ କରି ତାହାକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।

ଵଜ୍ରଂ କ୍ଷେପ୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ବାହୁଂ ଚାଲଯିତୁଂ ତଥା ଵହ୍ନିଃ ଶକ୍ତିଂ ତଥା କ୍ଷେପ୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ତଥା ସ୍ଥିତଃ

ସେ ବଜ୍ର ଫେଙ୍ଗିପାରିଲେ ନାହିଁ, ହାତ ମୁହାଁପାରିଲେ ନାହିଁ; ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଫେଙ୍ଗିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏଭଳି ଅଚଳ ରହିଗଲେ।