ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ପ୍ରସୀଦ କ୍ଷମ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଂ ରୋମଜୈଃ ସହ ସୁଵ୍ରତ ସୋ ଽପି ଭଦ୍ରଃ ପ୍ରଭାଵେଣ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ

'ଦୟା କର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏବଂ ଲୋମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ ସହିତ ମାଫ କର, ଓ ଧୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ବୀର।' ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ବୀରଭଦ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲେ।

ଶମଂ ଜଗାମ ଶନକୈଃ ଶାନ୍ତସ୍ତସ୍ଥୌ ତଦାଜ୍ଞଯା ଦେଵୋ ଽପି ତତ୍ର ଭଗଵାନ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ

ଧୀରେ ଧୀରେ ଶାନ୍ତି ଫେରିଲା; ତାହାର ଆଜ୍ଞାରେ ଭଗବାନ ବୃଷଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।

ସଗଣଃ ସର୍ଵଦଃ ଶର୍ଵଃ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରାର୍ଥିତଶ୍ଚୈଵ ଦେଵେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ଭଗଵାନ୍ ଭଵଃ

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମହାଶ୍ୱର ଶର୍ବ, ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଳିଭଳି ଅନୁରୋଧିତ ହେଲେ।

ହତାନାଂ ଚ ତଦା ତେଷାଂ ପ୍ରଦଦୌ ପୂର୍ଵଵତ୍ତନୁମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ଶିରସ୍ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚୈଵ ମହାତ୍ମନଃ

ସେ ସମୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ବବତ୍ ଦେହ ଫେରାଇଦେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ମହାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଫେରାଇଦେଲେ।

ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତଥାନ୍ଯେଷାଂ ମହେଶ୍ଵରଃ ଵାଗୀଶ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ନାସାଗ୍ରଂ ଦେଵମାତୁସ୍ତଥୈଵ ଚ

ମହେଶ୍ୱର ଡକ୍ଷ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ବାଗ୍ଦେବୀଙ୍କ ନାକର ଟିପ୍ ଓ ଦେବମାତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବବତ୍ ଫେରାଇଦେଲେ।

ନଷ୍ଟାନାଂ ଜୀଵିତଂ ଚୈଵ ଵରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଧ୍ଵସ୍ତଵକ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଶିରସା ଭଗଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ

ଯେଉଁମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ଡକ୍ଷଙ୍କ ଭଙ୍ଗ ମୁହଁକୁ ଭଗବାନ ଏକ ମୁଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ।

କଲ୍ପଯାମାସ ଵୈ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଲୀଲଯା ଚ ମହାନ୍ ଭଵଃ ଦକ୍ଷୋ ଽପି ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞଶ୍ ଚ ସମୁତ୍ଥାଯ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ମହାନ ଭବ ଲୀଳାଭାବେ ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ଏକ ମୁହଁ ତିଆରି କରିଦେଲେ; ଡକ୍ଷ ସଚେତନ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ତୁଷ୍ଟାଵ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଶଙ୍କରଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍ ସ୍ତୁତସ୍ତେନ ମହାତେଜାଃ ପ୍ରଦାଯ ଵିଵିଧାନ୍ଵରାନ୍

ସେ ଡକ୍ଷ ଦେବଦେବ ଶଙ୍କର, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ତାଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ, ମହାତେଜସ୍ବୀ ଭଗବାନ ବିଭିନ୍ନ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।

ଗାଣପତ୍ଯଂ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଦକ୍ଷାଯାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣେ ଦେଵାଶ୍ ଚ ସର୍ଵେ ଦେଵେଶଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ଡକ୍ଷଙ୍କ ନିର୍ମଳ କର୍ମ ପାଇଁ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଗଣପତି ଅଧିକାର ଦେଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ନାରାଯଣଶ୍ ଚ ଭଗଵାନ୍ ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ପୃଥକ୍ପୃଥଗଜୋଦ୍ଭଵମ୍

ଭଗବାନ ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ ହାତ ଜୋଡି ସ୍ତୁତି କଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ, ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ହାତୀରୁ ଜନ୍ମିଥିବାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ ଦେଵଦେଵେଶଂ ନୀଲକଣ୍ଠଂ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍ ତାନ୍ ଦେଵାନ୍ ଅନୁଗୃହ୍ଯୈଵ ଭଵୋ ଽପ୍ଯନ୍ତରଧୀଯତ

ସମସ୍ତେ ଦେବଦେବ ନୀଳକଣ୍ଠ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଭବ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ କୃପା କରି, ସେଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

କଥଂ ହିମଵତଃ ପୁତ୍ରୀ ବଭୂଵାଂବା ସତୀ ଶୁଭା କଥଂ ଵା ଦେଵଦେଵେଶମ୍ ଅଵାପ ପତିମୀଶ୍ଵରମ୍

ହିମବତଙ୍କ କନ୍ୟା ଶୁଭା ସତୀ କିପରି ଜନ୍ମିଲେ? ସେ କିପରି ଦେବଦେବଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇଲେ?

ସା ମେନାତନୁମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯୈଵ ଵରାଙ୍ଗନା ତଦା ହୈମଵତୀ ଜଜ୍ଞେ ତପସା ଚ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ

ସେ ମେନାଙ୍କ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, ସେଇ ସମୟରେ ହିମବତଙ୍କ ଜନ୍ମଜାତ କନ୍ୟା ହେଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା।

ଜାତକର୍ମାଦିକାଃ ସର୍ଵାଶ୍ ଚକାର ଚ ଗିରୀଶ୍ଵରଃ ଦ୍ଵାଦଶେ ଚ ତଦା ଵର୍ଷେ ପୂର୍ଣେ ହୈମଵତୀ ଶୁଭା

ପର୍ବତପତି ସମସ୍ତ ଜନ୍ମାଦି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାବେଳେ, ଶୁଭା ହେମବତୀ—

ତପସ୍ତେପେ ତଯା ସାର୍ଧମ୍ ଅନୁଜା ଚ ଶୁଭାନନା ଅନ୍ଯା ଚ ଦେଵୀ ହ୍ଯନୁଜା ସର୍ଵଲୋକେ ନମସ୍କୃତା

ସେ ତାଙ୍କ ସହ ତପସ୍ୟା କଲେ, ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଶୁଭାନନା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଣମିତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ।

ଋଷଯଶ୍ ଚ ତଦା ସର୍ଵେ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରୀମ୍ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ ତପସା ଦେଵୀଂ ସମାଵୃତ୍ଯ ସମନ୍ତତଃ

ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ହ୍ଯପର୍ଣା ହ୍ଯନୁଜା ଚୈକପର୍ଣା ଶୁଭାନନା ତୃତୀଯା ଚ ଵରାରୋହା ତଥା ଚୈଵୈକପାଟଲା

ଠାରୁ ବଡ଼ ଅପର୍ଣ୍ଣା, ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଏକପର୍ଣ୍ଣା ଶୁଭାନନା, ତୃତୀୟ ଭଉଣୀ ବରାରୋହା ଏବଂ ଏକପାଟଳା।

ତପସା ଚ ମହାଦେଵ୍ଯାଃ ପାର୍ଵତ୍ଯାଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ ଵଶୀକୃତୋ ମହାଦେଵଃ ସର୍ଵଭୂତପତିର୍ଭଵଃ

ମହାଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ, ପରମେଶ୍ୱର ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଭବ, ତାଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲେ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ତାରକୋ ନାମ ଦାନଵଃ ତାରାତ୍ମଜୋ ମହାତେଜା ବଭୂଵ ଦିତିନନ୍ଦନଃ

ଏହି ସମୟରେ, ତାରକ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ; ସେ ତାରାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦିତିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସନ୍ତାନ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରାସ୍ତ୍ରଯଶ୍ଚାପି ତାରକାକ୍ଷୋ ମହାସୁରଃ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ଚ ଭଗଵାନ୍ କମଲାକ୍ଷଶ୍ ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍

ତାଙ୍କର ତିନିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ— ତାରକାକ୍ଷ, ଯିଏ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ; ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, ଯିଏ ମହାନ୍ୟ; ଏବଂ କମଳାକ୍ଷ, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ପିତାମହସ୍ ତଥା ଚୈଷାଂ ତାରୋ ନାମ ମହାବଲଃ ତପସା ଲବ୍ଧଵୀର୍ଯଶ୍ ଚ ପ୍ରସାଦାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରଭୋଃ

ସେମାନଙ୍କର ବାପା ଥିଲେ ତାର, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କୃପାରେ ଏହି ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ସୋ ଽପି ତାରୋ ମହାତେଜାସ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍ ଵିଜିତ୍ଯ ସମରେ ପୂର୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ ଜିତଵାନ୍ ଅସୌ

ସେ ତାର, ଯିଏ ଅପାର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହି ତିନି ଜଗତ—ଚଳ ଓ ଅଚଳ—କୁ ଜିତିଥିଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇଥିଲେ।

ତଯୋଃ ସମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ସୁଘୋରଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଦିଵାରାତ୍ରମ୍ ଅଵିଶ୍ରମମ୍

ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଦିନ ରାତି ଅବିରତ ଚାଲିଥିଲା।

ସରଥଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଦାଯ ଚିକ୍ଷେପ ଶତଯୋଜନମ୍ ତାରେଣ ଵିଜିତଃ ସଂଖ୍ଯେ ଦୁଦ୍ରାଵ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ

ତାର ତାଙ୍କର ରଥ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧରି ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି, ଗରୁଡ଼ଚିହ୍ନଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ପଳାଇଗଲେ।

ତାରୋ ଵରାଞ୍ଛତଗୁଣଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଶତଗୁଣଂ ବଲମ୍ ପିତାମହାଜ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵମ୍ ଅଵାପ ଦିତିନନ୍ଦନଃ

ତାର, ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତାମହଙ୍କଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଶକ୍ତିର ବର ପାଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପରେ ଶାସନ କରିବା ଶକ୍ତି ଲାଭ କଲେ, ହେ ଦିତିପୁତ୍ର।

ଦେଵେନ୍ଦ୍ରପ୍ରମୁଖାଞ୍ଜିତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ଦେଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଃ ଵାରଯାମାସ ତୈର୍ ଦେଵାନ୍ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ମାଯଯା

ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହରାଇ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାର ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସେମାନୋଁକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଲେ।

ଦେଵତାଶ୍ ଚ ସହେନ୍ଦ୍ରେଣ ତାରକାଦ୍ଭଯପୀଡିତାଃ ନ ଶାନ୍ତିଂ ଲେଭିରେ ଶୂରାଃ ଶରଣଂ ଵା ଭଯାର୍ଦିତାଃ

ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାରଙ୍କ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ବା ଆଶ୍ରୟ କୌଣସିଠି ମିଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତଦାମରପତିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସଂନିପତ୍ଯାମରପ୍ରଭୁଃ ଉଵାଚାଙ୍ଗିରସଂ ଦେଵୋ ଦେଵାନାମପି ସଂନିଧୌ

ତେବେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଅମରମାନୋଁକୁ ଏକଠା କରି, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭଗଵଂସ୍ତାରକୋ ନାମ ତାରଜୋ ଦାନଵୋତ୍ତମଃ ତେନ ସଂନିହତା ଯୁଦ୍ଧେ ଵତ୍ସା ଗୋପତିନା ଯଥା

ହେ ପୂଜ୍ୟ, ତାରଙ୍କ ପୁଅ ତାରକ, ଦାନବମାନୋଁ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମୋଁକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏମିତି ଆକ୍ରମଣ କରୁଛି, ଯେମିତି ଗୋପାଳ ତାଙ୍କ ଛୁଆଁଗୁଡ଼ିକୁ।