ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଵିଜିତ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁନା ସାର୍ଧଂ ଭଗଵାନ୍ପରମେଶ୍ଵରଃ ସର୍ଵାନ୍ଦଧୀଚଵଚନାତ୍ କଥଂ ଭେଜେ ମହେଶ୍ଵରଃ

ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ଏକତ୍ର ଜିତି, ଭଗବାନ୍ ପରମେଶ୍ୱର ଦଧୀଚିଙ୍କ କଥାରେ, ମହେଶ୍ୱର କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ?

ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞେ ସୁଵିପୁଲେ ଦେଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁପୁରୋଗମାନ୍ ଦଦାହ ଭଗଵାନ୍ ରୁଦ୍ରଃ ସର୍ଵାନ୍ ମୁନିଗଣାନ୍ ଅପି

ଡକ୍ଷଙ୍କ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ, ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦାହ କଲେ।

ଭଦ୍ରୋ ନାମ ଗଣସ୍ତେନ ପ୍ରେଷିତଃ ପରମେଷ୍ଠିନା ଵିପ୍ରଯୋଗେନ ଦେଵ୍ଯା ଵୈ ଦୁଃସହେନୈଵ ସୁଵ୍ରତାଃ

ଦେବୀଙ୍କୁ ବିରହର ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ, ପରମେଶ୍ୱର 'ଭଦ୍ର' ନାମକ ଏକ ଗଣକୁ ପଠାଇଲେ, ହେ ଧୃଢ଼ବ୍ରତମାନେ।

ସୋ ଽସୃଜଦ୍ ଵୀରଭଦ୍ରଶ୍ ଚ ଗଣେଶାନ୍ରୋମଜାଞ୍ଛୁଭାନ୍ ଗଣେଶ୍ଵରୈଃ ସମାରୁହ୍ଯ ରଥଂ ଭଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍

ସେ ବୀରଭଦ୍ର ଓ ଚୁଲିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶୁଭ ଗଣେଶ୍ୱରମାନେଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭଦ୍ର ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ସହିତ ରଥ ଚଢ଼ିଲେ।

ଗନ୍ତୁଂ ଚକ୍ରେ ମତିଂ ଯସ୍ଯ ସାରଥିର୍ଭଗଵାନଜଃ ଗଣେଶ୍ଵରାଶ୍ ଚ ତେ ସର୍ଵେ ଵିଵିଧାଯୁଧପାଣଯଃ

ଯିଏଁକି ତାଙ୍କର ସାରଥି ଅଜ ଭଗବାନ୍, ସେ ଯିବାକୁ ମନସ୍କ କଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।

ଵିମାନୈର୍ଵିଶ୍ଵତୋ ଭଦ୍ରୈସ୍ ତମନ୍ଵଯୁରଥୋ ସୁରାଃ ହିମଵଚ୍ଛିଖରେ ରମ୍ଯେ ହେମଶୃଙ୍ଗେ ସୁଶୋଭନେ

ଦେବତାମାନେ ସୁଭଦ୍ର ବିମାନରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ଏବଂ ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଶୁଭ୍ର ଶିଖର ଉପରେ ରତ୍ନମୟ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।

ଯଜ୍ଞଵାଟସ୍ ତଥା ତସ୍ଯ ଗଙ୍ଗାଦ୍ଵାରସମୀପତଃ ତଦ୍ଦେଶେ ଚୈଵ ଵିଖ୍ଯାତଂ ଶୁଭଂ କନଖଲଂ ଦ୍ଵିଜାଃ

ସେଠାରେ, ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପ ଥିଲା; ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୁଭ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କନଖଳ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।

ଦଗ୍ଧୁଂ ଵୈ ପ୍ରେଷିତଶ୍ଚାସୌ ଭଗଵାନ୍ ପରମେଷ୍ଠିନା ତଦୋତ୍ପାତୋ ବଭୂଵାଥ ଲୋକାନାଂ ଭଯଶଂସନଃ

ତାପରେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ଯଜ୍ଞକୁ ଦାହ କରିବାକୁ ପଠାଯାଇଲେ; ଏହାରେ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କଲା।

ପର୍ଵତାଶ୍ ଚ ଵ୍ଯଶୀର୍ଯନ୍ତ ପ୍ରଚକମ୍ପେ ଵସୁଂଧରା ମରୁତଶ୍ ଚାପ୍ଯ୍ ଅଘୂର୍ଣନ୍ତ ଚୁକ୍ଷୁଭେ ମକରାଲଯଃ

ପର୍ବତମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଭୂମି କମ୍ପିଗଲା, ପବନ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ବହିଲା, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଦିର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା।

ଅଗ୍ନଯୋ ନୈଵ ଦୀପ୍ଯନ୍ତି ନ ଚ ଦୀପ୍ଯତି ଭାସ୍କରଃ ଗ୍ରହାଶ୍ ଚ ନ ପ୍ରକାଶ୍ଯନ୍ତେ ନ ଦେଵା ନ ଚ ଦାନଵାଃ

ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳା ଦେଉନାହାନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହାନ୍ତି; ଗ୍ରହମାନେ ଆଲୋକିତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ତତଃ କ୍ଷଣାତ୍ ପ୍ରଵିଶ୍ଯୈଵ ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ମହାତ୍ମନଃ ରୋମଜୈଃ ସହିତୋ ଭଦ୍ରଃ କାଲାଗ୍ନିରିଵଚାପରଃ

ତାପରେ, କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭଦ୍ର ଭଗବାନ ରୋମଜ ଗଣମାନେ ସହିତ ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଯଜ୍ଞବାଟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଅନ୍ୟ ଏକ କାଳାଗ୍ନି।

ଉଵାଚ ଭଦ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ ଦକ୍ଷଂ ଚାମିତତେଜସମ୍ ସଂପର୍କାଦେଵ ଦକ୍ଷାଦ୍ଯ ମୁନୀନ୍ଦେଵାନ୍ ପିନାକିନା

ଭଦ୍ର ଭଗବାନ ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦକ୍ଷ, ପିନାକୀଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ତୁମେ, ମୁନିମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ—'

ଦଗ୍ଧୁଂ ସଂପ୍ରେଷିତଶ୍ ଚାହଂ ଭଵନ୍ତଂ ସମୁନୀଶ୍ଵରୈଃ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞଶାଲାଂ ତାଂ ଦଦାହ ଗଣପୁଙ୍ଗଵଃ

'ମୁଁ ତୁମେ ଓ ମୁନିଶ୍ୱରମାନେ ସହିତ ତୁମକୁ ଦାହ କରିବାକୁ ପଠାଯାଇଛି।' ଏହିପରି କହି, ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଯଜ୍ଞଶାଳାକୁ ଆଗୁନ ଲଗାଇଲେ।

ଗଣେଶ୍ଵରାଶ୍ ଚ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧା ଯୂପାନୁତ୍ପାଟ୍ଯ ଚିକ୍ଷିପୁଃ ପ୍ରସ୍ତୋତ୍ରା ସହ ହୋତ୍ରା ଚ ଦଗ୍ଧଂ ଚୈଵ ଗଣେଶ୍ଵରୈଃ

କ୍ରୋଧିତ ଗଣପତିମାନେ ଯଜ୍ଞ ଯୂପଗୁଡ଼ିକୁ ଉପ୍ରାଡ଼ି ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; ପାଠକ ଓ ହୋତାମାନେ ସହିତ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଗଣପତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାହିତ ହେଲେ।

ଗୃହୀତ୍ଵା ଗଣପାଃ ସର୍ଵାନ୍ ଗଙ୍ଗାସ୍ରୋତସି ଚିକ୍ଷିପୁଃ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାତେଜାଃ ଶକ୍ରସ୍ଯୋଦ୍ଯଚ୍ଛତଃ କରମ୍

ଗଣମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ଗଙ୍ଗା ଧାରାରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଠାଇଥିବା ହାତକୁ ଧରିଲେ।

ଵ୍ଯଷ୍ଟମ୍ଭଯଦ୍ ଅଦୀନାତ୍ମା ତଥାନ୍ଯେଷାଂ ଦିଵୌକସାମ୍ ଭଗସ୍ଯ ନେତ୍ରେ ଚୋତ୍ପାଟ୍ଯ କରଜାଗ୍ରେଣ ଲୀଲଯା

ସେ ଭୟହୀନ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାକୁ ଅଟକାଇଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ହାତକୁ ମଧ୍ୟ; ସେ ମଜାକରେ ଭାଗଙ୍କ ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁକୁ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଉଖିଡ଼ିଦେଲେ।

ନିହତ୍ଯ ମୁଷ୍ଟିନା ଦନ୍ତାନ୍ ପୂଷ୍ଣଶ୍ଚୈଵଂ ନ୍ଯପାତଯତ୍ ତଥା ଚନ୍ଦ୍ରମସଂ ଦେଵଂ ପାଦାଙ୍ଗୁଷ୍ଠେନ ଲୀଲଯା

ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ପୂଷଣଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ଏହିପରି, ପାଦର ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ମଜାକରେ ଭୂମିକୁ ଫେଲାଇଦେଲେ।

ଘର୍ଷଯାମାସ ଭଗଵାନ୍ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ଚିଛେଦ ଚ ଶିରସ୍ତସ୍ଯ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରଭୋଃ

ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚକୁତିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କଟିଦେଲେ।

ଵହ୍ନେର୍ହସ୍ତଦ୍ଵଯଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଜିହ୍ଵାମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ଲୀଲଯା ଜଘାନ ମୂର୍ଧ୍ନି ପାଦେନ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାବଲଃ

ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦୁଇ ହାତ କାଟିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଜିଭକୁ ମଜାକରେ ଉଖିଡ଼ିଦେଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ପାଦ ଦେଇ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ।

ଯମସ୍ଯ ଦଣ୍ଡଂ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରଚିଛେଦ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୁଃ ଜଘାନ ଦେଵମୀଶାନଂ ତ୍ରିଶୂଲେନ ମହାବଲମ୍

ଭଗବାନ ନିଜେ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଈଶାନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।

ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ସୁରାନେଵଂ ଵିନିହତ୍ଯାପ୍ରଯତ୍ନତଃ ତ୍ରଯଶ୍ ଚ ତ୍ରିଶତଂ ତେଷାଂ ତ୍ରିସାହସ୍ରଂ ଚ ଲୀଲଯା

ଏଭଳି, ସହଜରେ ସେ ତିରିଶିଏ ଦେବତା, ତିନି ଶତ ଓ ତିନି ହଜାର ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେଲେ।

ତ୍ରଯଂ ଚୈଵ ସୁରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଜଘାନ ଚ ମୁନୀଶ୍ଵରାନ୍ ଅନ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ଦେଵାନ୍ ଦେଵୋ ଽସୌ ସର୍ଵାନ୍ଯୁଦ୍ଧାଯ ସଂସ୍ଥିତାନ୍

ସେ ତିନି ଦେବେଶ୍ୱର, ମୁନିଶ୍ୱରମାନେ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେଲେ।

ଜଘାନ ଭଗଵାନ୍ ରୁଦ୍ରଃ ଖଡ୍ଗମୁଷ୍ଟ୍ଯାଦିସାଯକୈଃ ଅଥ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାତେଜାଶ୍ ଚକ୍ରମ୍ ଉଦ୍ଯମ୍ଯ ମୂର୍ଛିତଃ

ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ତଳୱାର, ମୁଷ୍ଟି ଓ ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ; ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଚକ୍ର ଉଠାଇ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।

ଯୁଯୋଧ ଭଗଵାଂସ୍ତେନ ରୁଦ୍ରେଣ ସହ ମାଧଵଃ ତଯୋଃ ସମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ସୁଘୋରଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍

ମାଧବ ଭଗବାନ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

ଵିଷ୍ଣୋର୍ଯୋଗବଲାତ୍ତସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଦେହାଃ ସୁଦାରୁଣାଃ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଦେଖାଦେଲା।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାହସ୍ତା ଅସଂଖ୍ଯାତାଶ୍ ଚ ଜଜ୍ଞିରେ ତାନ୍ସର୍ଵାନପି ଦେଵୋ ଽସୌ ନାରାଯଣସମପ୍ରଭାନ୍

ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିବା ଅସଂଖ୍ୟ ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।

ନିହତ୍ଯ ଗଦଯା ଵିଷ୍ଣୁଂ ତାଡଯାମାସ ମୂର୍ଧନି ତତଶ୍ଚୋରସି ତଂ ଦେଵଂ ଲୀଲଯୈଵ ରଣାଜିରେ

ଏହିଯୁଦ୍ଧ ମାଝରେ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଗଦାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ, ପୁନି ଖେଳ କରିବା ପରି ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।

ପପାତ ଚ ତଦା ଭୂମୌ ଵିସଂଜ୍ଞଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ପୁନରୁତ୍ଥାଯ ତଂ ହନ୍ତୁଂ ଚକ୍ରମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସ ପ୍ରଭୁଃ

ସେଇ ସମୟରେ ପରମ ପୁରୁଷ ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ; ପୁଣି ଉଠି, ସେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ।

କ୍ରୋଧରକ୍ତେକ୍ଷଣଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଅତିଷ୍ଠତ୍ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ ତସ୍ଯ ଚକ୍ରଂ ଚ ଯଦ୍ରୌଦ୍ରଂ କାଲାଦିତ୍ଯସମପ୍ରଭମ୍

କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ ଶ୍ରୀମାନ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ର କାଳସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।