ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ନିର୍ଲେପୋ ନିଷ୍ପ୍ରପଞ୍ଚାତ୍ମା ନିର୍ଵ୍ଯଗ୍ରୋ ଵ୍ଯଗ୍ରନାଶନଃ ସ୍ତଵ୍ଯସ୍ତଵପ୍ରିଯଃ ସ୍ତୋତା ଵ୍ଯାସମୂର୍ତିରନାକୁଲଃ

ଯିଏ ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ସଂସାର ରହିତ ସ୍ୱରୂପ, ଅଚଞ୍ଚଳ, ଚଞ୍ଚଳତାର ନାଶକ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ, ସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ସ୍ତୁତିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟାସ ରୂପୀ, ଅବିଚଳିତ।

ନିରଵଦ୍ଯପଦୋପାଯୋ ଵିଦ୍ଯାରାଶିରଵିକ୍ରମଃ ପ୍ରଶାନ୍ତବୁଦ୍ଧିରକ୍ଷୁଦ୍ରଃ କ୍ଷୁଦ୍ରହା ନିତ୍ଯସୁନ୍ଦରଃ

ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ, ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର, ଅଦମ୍ୟ ସାହସ, ଶାନ୍ତ ମନ, କ୍ଷୁଦ୍ର ନୁହଁନ୍ତି, କ୍ଷୁଦ୍ରତାର ନାଶକ, ସଦା ସୁନ୍ଦର।

ଧୈର୍ଯାଗ୍ର୍ଯଧୁର୍ଯୋ ଧାତ୍ରୀଶଃ ଶାକଲ୍ଯଃ ଶର୍ଵରୀପତିଃ ପରମାର୍ଥଗୁରୁର୍ ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଗୁରୁର୍ ଆଶ୍ରିତଵତ୍ସଲଃ

ଧୈର୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ପୃଥିବୀର ନାଥ, ବିଭାଗର ଅଧିପତି, ରାତିର ରାଜା, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ଗୁରୁ, ଦୃଷ୍ଟି ଦାତା, ଗୁରୁ, ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି।

ରସୋ ରସଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାଵଲଂବନଃ ଏଵଂ ନାମ୍ନାଂ ସହସ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟାଵ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍

ସାର, ସାର ଜାଣିଥିବା, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଧାର; ଏପରି ହଜାର ନାମରେ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ସ୍ନାପଯାମାସ ଚ ଵିଭୁଃ ପୂଜଯାମାସ ପଙ୍କଜୈଃ ପରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ହରେଃ ପୂଜାକମଲେଷୁ ମହେଶ୍ଵରଃ

ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ ଓ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ପୂଜା କଲେ, ହରିଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।

ଗୋପଯାମାସ କମଲଂ ତଦୈକଂ ଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ ହୃତପୁଷ୍ପୋ ହରିସ୍ତତ୍ର କିମିଦଂ ତ୍ଵଭ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍

ଭୂବନେଶ୍ୱର ଏକଟି ପଦ୍ମ ଲୁଚାଇଦେଲେ; ଫୁଲ ହରାଇ ହରି ଭାବିଲେ, 'ଏହା କଣ?'

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଵନେତ୍ରମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାଵଲମ୍ବନମ୍ ପୂଜଯାମାସ ଭାଵେନ ନାମ୍ନା ତେନ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍

ସେ ଜାଣି, ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଉଖଳି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଧାର, ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଏହି ନାମରେ ଜଗଦ୍‌ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ତତସ୍ତତ୍ର ଵିଭୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଭୂତଂ ହରୋ ହରିମ୍ ତସ୍ମାଦଵତତାରାଶୁ ମଣ୍ଡଲାତ୍ପାଵକସ୍ଯ ଚ

ତାପରେ, ଏପରି ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହରା ଅଗ୍ନିର ମଣ୍ଡଳରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରଣ କଲେ।

କୋଟିଭାସ୍କରସଂକାଶଂ ଜଟାମୁକୁଟମଣ୍ଡିତମ୍ ଜ୍ଵାଲାମାଲାଵୃତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ଭଯଙ୍କରମ୍

କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଜଟା ଓ ମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ, ଅଗ୍ନିମାଳାରେ ଆବୃତ, ଦିବ୍ୟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତ, ଭୟଙ୍କର।

ଶୂଲଟଙ୍କଗଦାଚକ୍ରକୁନ୍ତପାଶଧରଂ ହରମ୍ ଵରାଦଭଯହସ୍ତଂ ଚ ଦ୍ଵୀପିଚର୍ମୋତ୍ତରୀଯକମ୍

ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା, ମୁସଳ, ଚକ୍ର, କୁଣ୍ଟ, ପାଶ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦାନ ଓ ନିର୍ଭୟତା ଦେଉଥିବା ହସ୍ତ, ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ହରା।

ଇତ୍ଥଂଭୂତଂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଵଂ ଭସ୍ମଵିଭୂଷିତମ୍ ହୃଷ୍ଟୋ ନମଶ୍ଚକାରାଶୁ ଦେଵଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନଃ

ଏପରି ଭାବେ ଭସ୍ମ ଭୂଷିତ ଭବଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ସେନ୍ଦ୍ରା ଦେଵାସ୍ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ ଚଚାଲ ବ୍ରହ୍ମଭୁଵନଂ ଚକମ୍ପେ ଚ ଵସୁଂଧରା

ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତିନି ଆଖିଅଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ କମ୍ପିଗଲା ଏବଂ ଧରିତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଲା।

ଦଦାହ ତେଜସ୍ତଚ୍ଛଂଭୋଃ ପ୍ରାନ୍ତଂ ଵୈ ଶତଯୋଜନମ୍ ଅଧସ୍ତାଚ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵତଶ୍ଚୈଵ ହାହେତ୍ଯକୃତ ଭୂତଲେ

ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ତେଜସ୍ୱିତା ତଳେ ଓ ଉପରେ ଏବଂ ଭୂମିରେ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲା। ପୃଥିବୀରେ 'ହାଁ ହେ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର ହେଲା।

ତଦା ପ୍ରାହ ମହାଦେଵଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ ଶଙ୍କରଃ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରଣଯାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟଂ ସ୍ଥିତମ୍

ତାପରେ ମହାଦେବ ଶଙ୍କର ହସି ହସି ବଡ ସ୍ନେହରେ ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଦଢ଼ିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି କଥା କହିଲେ।

ଜ୍ଞାତଂ ମଯେଦମଧୁନା ଦେଵକାର୍ଯଂ ଜନାର୍ଦନ ସୁଦର୍ଶନାଖ୍ଯଂ ଚକ୍ରଂ ଚ ଦଦାମି ତଵ ଶୋଭନମ୍

ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଏହି ଦେବତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁଦର୍ଶନ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚକ୍ର ଦେଉଛି।

ଯଦ୍ରୂପଂ ଭଵତା ଦୃଷ୍ଟଂ ସର୍ଵଲୋକଭଯଂକରମ୍ ହିତାଯ ତଵ ଯତ୍ନେନ ତଵ ଭାଵାଯ ସୁଵ୍ରତ

ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଯେଉଁ ରୂପ ତୁମେ ଦେଖିଛ, ସେ ତୁମର ଭଲ ପାଇଁ ଏବଂ ତୁମର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି, ହେ ସୁବ୍ରତ।

ଶାନ୍ତଂ ରଣାଜିରେ ଵିଷ୍ଣୋ ଦେଵାନାଂ ଦୁଃଖସାଧନମ୍ ଶାନ୍ତସ୍ଯ ଚାସ୍ତ୍ରଂ ଶାନ୍ତଃ ସ୍ଯାଚ୍ ଛାନ୍ତେନାସ୍ତ୍ରେଣ କିଂ ଫଲମ୍

ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶାନ୍ତି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ। ଶାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ଶାନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରର ଉପକାର କ'ଣ?

ଶାନ୍ତସ୍ଯ ସମରେ ଚାସ୍ତ୍ରଂ ଶାନ୍ତିରେଵ ତପସ୍ଵିନାମ୍ ଯୋଦ୍ଧୁଃ ଶାନ୍ତ୍ଯା ବଲଚ୍ଛେଦଃ ପରସ୍ଯ ବଲଵୃଦ୍ଧିଦଃ

ଯୁଦ୍ଧରେ ଶାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ହେଉଛି ଶାନ୍ତି। ତପସ୍ବୀମାନେ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ଶକ୍ତି। ଯୋଦ୍ଧା ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଶକ୍ତି କମାଇ ନିଜର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଥାଏ।

ଦେଵୈରଶାନ୍ତୈର୍ଯଦ୍ରୂପଂ ମଦୀଯଂ ଭାଵଯାଵ୍ଯଯମ୍ କିମାଯୁଧେନ କାର୍ଯଂ ଵୈ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଦେଵାରିସୂଦନ

ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ ଅଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମୋର ଅବିନାଶୀ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ହେ ଦେବଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ରର କ'ଣ ଦରକାର?

କ୍ଷମା ଯୁଧି ନ କାର୍ଯଂ ଵୈ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଦେଵାରିସୂଦନ ଅନାଗତେ ଵ୍ଯତୀତେ ଚ ଦୌର୍ବଲ୍ଯେ ସ୍ଵଜନୋତ୍କରେ

ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ କ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଦେବଶତ୍ରୁ ନାଶକ। ଭବିଷ୍ୟତ, ଅତୀତ, ଦୁର୍ବଳତା କିମ୍ବା ନିଜ ଲୋକମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷମା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଅକାଲିକେ ତ୍ଵଧର୍ମେ ଚ ଅନର୍ଥେ ଵାରିସୂଦନ ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦଦୌ ଚକ୍ରଂ ସୂର୍ଯାଯୁତସମପ୍ରଭମ୍

ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଠିକ୍ ନୁହେଁ, ଅଧର୍ମ କିମ୍ବା ବିପଦ ଆସେ, ହେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଏପରି କହି ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦଶ ହଜାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମାନ ଚକ୍ର ଦେଇଦେଲେ।

ନେତ୍ରଂ ଚ ନେତା ଜଗତାଂ ପ୍ରଭୁର୍ଵୈ ପଦ୍ମସନ୍ନିଭମ୍ ତଦାପ୍ରଭୃତି ତଂ ପ୍ରାହୁଃ ପଦ୍ମାକ୍ଷମିତି ସୁଵ୍ରତମ୍

ସେ ଏକ ନୟନ ଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନେତୃତ୍ୱ ଅଛି, ଯାହା ପଦ୍ମ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତାଙ୍କୁ 'ପଦ୍ମାକ୍ଷ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ହେ ସୁବ୍ରତ।

ଦତ୍ତ୍ଵୈନଂ ନଯନଂ ଚକ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣଵେ ନୀଲଲୋହିତଃ ପସ୍ପର୍ଶ ଚ କରାଭ୍ଯାଂ ଵୈ ସୁଶୁଭାଭ୍ଯାମୁଵାଚ ହ

ନୀଳଲୋହିତ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନୟନ ଓ ଚକ୍ର ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ହାତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରି କଥା କହିଲେ।

ଵରଦୋ ଽହଂ ଵରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵରାନ୍ଵରଯ ଚେପ୍ସିତାନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵଶୀକୃତୋ ନୂନଂ ତ୍ଵଯାହଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ

ମୁଁ ଦେବାନୁଗ୍ରହ କରେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଭଲ ବର ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଚୟନ କର। ତୁମ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମରେ ବଶ ହୋଇଛି, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦେଵଦେଵେନ ଦେଵଦେଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତମ୍ ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିର୍ମହାଦେଵ ପ୍ରସୀଦ ଵରମୁତ୍ତମମ୍

ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: 'ମୋତେ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦିଅ, ହେ ମହାଦେବ, ମୋତେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବର ଦିଅ।'

ନାନ୍ଯମିଚ୍ଛାମି ଭକ୍ତାନାମ୍ ଆର୍ତଯୋ ନାସ୍ତି ଯତ୍ପ୍ରଭୋ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଦଯାଵାନ୍ ସୁତରାଂ ଭଵଃ

ମୁଁ ଆଉ କିଛି ଚାହେଁନି; ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ କେବେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ବହୁତ ଦୟାଳୁ ହେଲେ।

ପସ୍ପର୍ଶ ଚ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଶ୍ରଦ୍ଧାଂ ଶୀତାଂଶୁଭୂଷଣଃ ପ୍ରାହ ଚୈଵଂ ମହାଦେଵଃ ପରମାତ୍ମାନମଚ୍ଯୁତମ୍

ଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ର ଭୂଷିତ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଲେ, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାକୁ, ଏପରି କହିଲେ।

ମଯି ଭକ୍ତଶ୍ ଚ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ ଚ ପୂଜ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ସୁରାସୁରୈଃ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଦେହୋ ମତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସୁରୋତ୍ତମ

ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ ହେବ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜିବେ ଓ ସମ୍ମାନ କରିବେ, ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯଦା ସତୀ ଦକ୍ଷପୁତ୍ରୀ ଵିନିନ୍ଦ୍ଯୈଵ ସୁଲୋଚନା ମାତରଂ ପିତରଂ ଦକ୍ଷଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ସୁରେଶ୍ଵରୀ

ଯେତେବେଳେ ସତୀ, ଦକ୍ଷଙ୍କର କନ୍ୟା, ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ତାଙ୍କର ମାଆ ଓ ବାପା ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବେ, ସେ ସମୟରେ ସେ ସୁରେଶ୍ୱରୀ ହେବେ।