ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୁତିପ୍ରକାଶଃ ଶ୍ରୁତିମାନ୍ ଏକବନ୍ଧୁର୍ ଅନେକଧୃକ୍ ଶ୍ରୀଵଲ୍ଲଭଶିଵାରମ୍ଭଃ ଶାନ୍ତଭଦ୍ରଃ ସମଞ୍ଜସଃ

ବେଦ ପ୍ରଭାସିତ କରୁଥିବା, ବେଦ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଏକମାତ୍ର ବନ୍ଧୁ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଶିବଙ୍କ ଆରମ୍ଭ, ଶାନ୍ତ ଓ ଶୁଭ, ସଠିକ।

ଭୂଶଯୋ ଭୂତିକୃଦ୍ଭୂତିର୍ ଭୂଷଣୋ ଭୂତଵାହନଃ ଅକାଯୋ ଭକ୍ତକାଯସ୍ଥଃ କାଲଜ୍ଞାନୀ କଲାଵପୁଃ

ଭୂମିରେ ବାସ କରୁଥିବା, ଭୂତି ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା, ଭୂତି ହେଉଥିବା, ଅଳଙ୍କାର, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଯାହାକୁ ବହନ କରନ୍ତି, ଦେହ ନାହିଁ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଦେହରେ ବସିଥିବା, କାଳ ଜ୍ଞାନୀ, କଳାର ରୂପ ଥିବା।

ସତ୍ଯଵ୍ରତମହାତ୍ଯାଗୀ ନିଷ୍ଠାଶାନ୍ତିପରାଯଣଃ ପରାର୍ଥଵୃତ୍ତିର୍ ଵରଦୋ ଵିଵିକ୍ତଃ ଶ୍ରୁତିସାଗରଃ

ସତ୍ୟ ଓ ବ୍ରତର ମହାତ୍ୟାଗୀ, ନିଷ୍ଠା ଓ ଶାନ୍ତିରେ ନିବେଶିତ, ପରଙ୍କ ଉପକାରରେ ଲାଗିଥିବା, ବର ଦାତା, ଅଲଗା, ବେଦର ସାଗର।

ଅନିର୍ଵିଣ୍ଣୋ ଗୁଣଗ୍ରାହୀ କଲଙ୍କାଙ୍କଃ କଲଙ୍କହା ସ୍ଵଭାଵରୁଦ୍ରୋ ମଧ୍ଯସ୍ଥଃ ଶତ୍ରୁଘ୍ନୋ ମଧ୍ଯନାଶକଃ

ଯିଏ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ଗୁଣ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି, ଦୋଷ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଗୁଡିକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସ୍ୱଭାବରୁ ଭୟଙ୍କର, ସମଦୃଷ୍ଟି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରନ୍ତି, ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି।

ଶିଖଣ୍ଡୀ କଵଚୀ ଶୂଲୀ ଚଣ୍ଡୀ ମୁଣ୍ଡୀ ଚ କୁଣ୍ଡଲୀ ମେଖଲୀ କଵଚୀ ଖଡ୍ଗୀ ମାଯୀ ସଂସାରସାରଥିଃ

ଶିରେ ଚୂଡ଼ା ଥିବା, କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର, ମୁଣ୍ଡମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମେଖଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମାୟାର ସ୍ୱାମୀ, ସଂସାରର ରଥି।

ଅମୃତ୍ଯୁଃ ସର୍ଵଦୃକ୍ ସିଂହସ୍ ତେଜୋରାଶିର୍ ମହାମଣିଃ ଅସଂଖ୍ଯେଯୋ ଽପ୍ରମେଯାତ୍ମା ଵୀର୍ଯଵାନ୍ କାର୍ଯକୋଵିଦଃ

ଯିଏ ଅମର, ସବୁକିଛି ଦେଖନ୍ତି, ସିଂହ ପରି ସାହସୀ, ଅପାର ତେଜର ଧାରା, ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ଗଣନାରେ ଆସିନଥିବା, ଅପରିମାପ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ।

ଵେଦ୍ଯୋ ଵେଦାର୍ଥଵିଦ୍ଗୋପ୍ତା ସର୍ଵାଚାରୋ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ ଅନୁତ୍ତମୋ ଦୁରାଧର୍ଷୋ ମଧୁରଃ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନଃ

ଯିଏ ଜାଣିବାଯୋଗ୍ୟ, ବେଦର ଅର୍ଥ ଜାଣନ୍ତି ଓ ସେହି ଅର୍ଥକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆଚରଣରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ମୁନିମାନଙ୍କର ନାଥ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅଜୟ, ମୃଦୁ ଓ ଆକର୍ଷକ ଦେହଧାରୀ।

ସୁରେଶଃ ଶରଣଂ ସର୍ଵଃ ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମ ସତାଂ ଗତିଃ କାଲଭକ୍ଷଃ କଲଙ୍କାରିଃ କଙ୍କଣୀକୃତଵାସୁକିଃ

ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି, ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସମୟକୁ ଗ୍ରସିଦେଉଥିବା, ଦୋଷ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବାସୁକି ସର୍ପକୁ କଙ୍କଣ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଥିବା।

ମହେଷ୍ଵାସୋ ମହୀଭର୍ତା ନିଷ୍କଲଙ୍କୋ ଵିଶୃଙ୍ଖଲଃ ଦ୍ଯୁମଣିସ୍ ତରଣିର୍ ଧନ୍ଯଃ ସିଦ୍ଧିଦଃ ସିଦ୍ଧିସାଧନଃ

ମହାଧନୁର୍ଧରୀ, ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ନିର୍ମଳ, ଅନିୟମିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା, ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ।

ନିଵୃତ୍ତଃ ସଂଵୃତଃ ଶିଲ୍ପୋ ଵ୍ଯୂଢୋରସ୍କୋ ମହାଭୁଜଃ ଏକଜ୍ଯୋତିର୍ ନିରାତଙ୍କୋ ନରୋ ନାରାଯଣପ୍ରିଯଃ

ନିବୃତ, ଗୁପ୍ତ, କୌଶଳୀ, ଚଉଡ଼ା ଛାତି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ଏକମାତ୍ର ଜ୍ୟୋତି, କୌଣସି ବାଧା ନାହିଁ, ମାନବ ରୂପୀ, ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ।

ନିର୍ଲେପୋ ନିଷ୍ପ୍ରପଞ୍ଚାତ୍ମା ନିର୍ଵ୍ଯଗ୍ରୋ ଵ୍ଯଗ୍ରନାଶନଃ ସ୍ତଵ୍ଯସ୍ତଵପ୍ରିଯଃ ସ୍ତୋତା ଵ୍ଯାସମୂର୍ତିରନାକୁଲଃ

ଯିଏ ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ସଂସାର ରହିତ ସ୍ୱରୂପ, ଅଚଞ୍ଚଳ, ଚଞ୍ଚଳତାର ନାଶକ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ, ସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ସ୍ତୁତିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ୟାସ ରୂପୀ, ଅବିଚଳିତ।

ନିରଵଦ୍ଯପଦୋପାଯୋ ଵିଦ୍ଯାରାଶିରଵିକ୍ରମଃ ପ୍ରଶାନ୍ତବୁଦ୍ଧିରକ୍ଷୁଦ୍ରଃ କ୍ଷୁଦ୍ରହା ନିତ୍ଯସୁନ୍ଦରଃ

ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ, ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର, ଅଦମ୍ୟ ସାହସ, ଶାନ୍ତ ମନ, କ୍ଷୁଦ୍ର ନୁହଁନ୍ତି, କ୍ଷୁଦ୍ରତାର ନାଶକ, ସଦା ସୁନ୍ଦର।

ଧୈର୍ଯାଗ୍ର୍ଯଧୁର୍ଯୋ ଧାତ୍ରୀଶଃ ଶାକଲ୍ଯଃ ଶର୍ଵରୀପତିଃ ପରମାର୍ଥଗୁରୁର୍ ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଗୁରୁର୍ ଆଶ୍ରିତଵତ୍ସଲଃ

ଧୈର୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ପୃଥିବୀର ନାଥ, ବିଭାଗର ଅଧିପତି, ରାତିର ରାଜା, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ଗୁରୁ, ଦୃଷ୍ଟି ଦାତା, ଗୁରୁ, ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି।

ରସୋ ରସଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାଵଲଂବନଃ ଏଵଂ ନାମ୍ନାଂ ସହସ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟାଵ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍

ସାର, ସାର ଜାଣିଥିବା, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଧାର; ଏପରି ହଜାର ନାମରେ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ସ୍ନାପଯାମାସ ଚ ଵିଭୁଃ ପୂଜଯାମାସ ପଙ୍କଜୈଃ ପରୀକ୍ଷାର୍ଥଂ ହରେଃ ପୂଜାକମଲେଷୁ ମହେଶ୍ଵରଃ

ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ ଓ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ପୂଜା କଲେ, ହରିଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।

ଗୋପଯାମାସ କମଲଂ ତଦୈକଂ ଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ ହୃତପୁଷ୍ପୋ ହରିସ୍ତତ୍ର କିମିଦଂ ତ୍ଵଭ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍

ଭୂବନେଶ୍ୱର ଏକଟି ପଦ୍ମ ଲୁଚାଇଦେଲେ; ଫୁଲ ହରାଇ ହରି ଭାବିଲେ, 'ଏହା କଣ?'

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଵନେତ୍ରମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାଵଲମ୍ବନମ୍ ପୂଜଯାମାସ ଭାଵେନ ନାମ୍ନା ତେନ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍

ସେ ଜାଣି, ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଉଖଳି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଧାର, ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଏହି ନାମରେ ଜଗଦ୍‌ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ତତସ୍ତତ୍ର ଵିଭୁର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଭୂତଂ ହରୋ ହରିମ୍ ତସ୍ମାଦଵତତାରାଶୁ ମଣ୍ଡଲାତ୍ପାଵକସ୍ଯ ଚ

ତାପରେ, ଏପରି ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହରା ଅଗ୍ନିର ମଣ୍ଡଳରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରଣ କଲେ।

କୋଟିଭାସ୍କରସଂକାଶଂ ଜଟାମୁକୁଟମଣ୍ଡିତମ୍ ଜ୍ଵାଲାମାଲାଵୃତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ଭଯଙ୍କରମ୍

କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଜଟା ଓ ମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ, ଅଗ୍ନିମାଳାରେ ଆବୃତ, ଦିବ୍ୟ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତ, ଭୟଙ୍କର।

ଶୂଲଟଙ୍କଗଦାଚକ୍ରକୁନ୍ତପାଶଧରଂ ହରମ୍ ଵରାଦଭଯହସ୍ତଂ ଚ ଦ୍ଵୀପିଚର୍ମୋତ୍ତରୀଯକମ୍

ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା, ମୁସଳ, ଚକ୍ର, କୁଣ୍ଟ, ପାଶ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦାନ ଓ ନିର୍ଭୟତା ଦେଉଥିବା ହସ୍ତ, ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ହରା।

ଇତ୍ଥଂଭୂତଂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଵଂ ଭସ୍ମଵିଭୂଷିତମ୍ ହୃଷ୍ଟୋ ନମଶ୍ଚକାରାଶୁ ଦେଵଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନଃ

ଏପରି ଭାବେ ଭସ୍ମ ଭୂଷିତ ଭବଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ସେନ୍ଦ୍ରା ଦେଵାସ୍ତ୍ରିଲୋଚନମ୍ ଚଚାଲ ବ୍ରହ୍ମଭୁଵନଂ ଚକମ୍ପେ ଚ ଵସୁଂଧରା

ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତିନି ଆଖିଅଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ କମ୍ପିଗଲା ଏବଂ ଧରିତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଲା।

ଦଦାହ ତେଜସ୍ତଚ୍ଛଂଭୋଃ ପ୍ରାନ୍ତଂ ଵୈ ଶତଯୋଜନମ୍ ଅଧସ୍ତାଚ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵତଶ୍ଚୈଵ ହାହେତ୍ଯକୃତ ଭୂତଲେ

ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ତେଜସ୍ୱିତା ତଳେ ଓ ଉପରେ ଏବଂ ଭୂମିରେ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲା। ପୃଥିବୀରେ 'ହାଁ ହେ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର ହେଲା।

ତଦା ପ୍ରାହ ମହାଦେଵଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ ଶଙ୍କରଃ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରଣଯାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟଂ ସ୍ଥିତମ୍

ତାପରେ ମହାଦେବ ଶଙ୍କର ହସି ହସି ବଡ ସ୍ନେହରେ ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଦଢ଼ିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି କଥା କହିଲେ।

ଜ୍ଞାତଂ ମଯେଦମଧୁନା ଦେଵକାର୍ଯଂ ଜନାର୍ଦନ ସୁଦର୍ଶନାଖ୍ଯଂ ଚକ୍ରଂ ଚ ଦଦାମି ତଵ ଶୋଭନମ୍

ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଏହି ଦେବତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁଦର୍ଶନ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚକ୍ର ଦେଉଛି।

ଯଦ୍ରୂପଂ ଭଵତା ଦୃଷ୍ଟଂ ସର୍ଵଲୋକଭଯଂକରମ୍ ହିତାଯ ତଵ ଯତ୍ନେନ ତଵ ଭାଵାଯ ସୁଵ୍ରତ

ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଯେଉଁ ରୂପ ତୁମେ ଦେଖିଛ, ସେ ତୁମର ଭଲ ପାଇଁ ଏବଂ ତୁମର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି, ହେ ସୁବ୍ରତ।

ଶାନ୍ତଂ ରଣାଜିରେ ଵିଷ୍ଣୋ ଦେଵାନାଂ ଦୁଃଖସାଧନମ୍ ଶାନ୍ତସ୍ଯ ଚାସ୍ତ୍ରଂ ଶାନ୍ତଃ ସ୍ଯାଚ୍ ଛାନ୍ତେନାସ୍ତ୍ରେଣ କିଂ ଫଲମ୍

ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶାନ୍ତି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ। ଶାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ଶାନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରର ଉପକାର କ'ଣ?

ଶାନ୍ତସ୍ଯ ସମରେ ଚାସ୍ତ୍ରଂ ଶାନ୍ତିରେଵ ତପସ୍ଵିନାମ୍ ଯୋଦ୍ଧୁଃ ଶାନ୍ତ୍ଯା ବଲଚ୍ଛେଦଃ ପରସ୍ଯ ବଲଵୃଦ୍ଧିଦଃ

ଯୁଦ୍ଧରେ ଶାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ହେଉଛି ଶାନ୍ତି। ତପସ୍ବୀମାନେ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ଶକ୍ତି। ଯୋଦ୍ଧା ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଶକ୍ତି କମାଇ ନିଜର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଥାଏ।

ଦେଵୈରଶାନ୍ତୈର୍ଯଦ୍ରୂପଂ ମଦୀଯଂ ଭାଵଯାଵ୍ଯଯମ୍ କିମାଯୁଧେନ କାର୍ଯଂ ଵୈ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଦେଵାରିସୂଦନ

ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ ଅଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମୋର ଅବିନାଶୀ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ହେ ଦେବଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ରର କ'ଣ ଦରକାର?