ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ସ ମୃଗାର୍ଧଶରୀରେଣ ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ଚଞ୍ଚୁନା ଦ୍ଵିଜାଃ ଅତିତୀକ୍ଷ୍ଣମହାଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଵଜ୍ରତୁଲ୍ଯନଖାଯୁଧଃ

ସେ ମୃଗର ଅର୍ଧ ଶରୀର, ପକ୍ଷ ଓ ଚଞ୍ଚୁ ସହିତ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ବହୁତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ବଡ଼ ଦାନ୍ତ, ବଜ୍ରପରି ନଖ ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲା।

କଣ୍ଠେ କାଲୋ ମହାବାହୁଶ୍ ଚତୁଷ୍ପାଦ୍ ଵହ୍ନିସଂଭଵଃ ଯୁଗାନ୍ତୋଦ୍ଯତଜୀମୂତଭୀମଗଂଭୀରନିଃସ୍ଵନଃ

ତାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ସମୟ ରହିଛି, ବିଶାଳ ବାହୁ, ଚାରିଟି ପାଉଁ, ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯେଉଁଥିରେ ଯୁଗ ଶେଷରେ ଉଠୁଥିବା ମେଘର ଭୟଙ୍କର ଗଭୀର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏ।

ସମଂ କୁପିତଵୃତ୍ତାଗ୍ନିଵ୍ଯାଵୃତ୍ତନଯନତ୍ରଯଃ ସ୍ପଷ୍ଟଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଽଧରୋଷ୍ଠଶ୍ ଚ ହୁଙ୍କାରେଣ ଯୁତୋ ହରଃ

ତାଙ୍କ ରୂପ ଭୟଙ୍କର, ତିନୋଟି ଆଖି ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିମାନ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଯାଏ, ତଳ ଓଠ ଉଠିଆ, ହୁଁକାର ସହିତ ହର ଉଭା ଅଛନ୍ତି।

ହରିସ୍ତଦ୍ଦର୍ଶନାଦେଵ ଵିନଷ୍ଟବଲଵିକ୍ରମଃ ବିଭ୍ରଦ୍ ଔର୍ମ୍ଯଂ ସହସ୍ରାଂଶୋର୍ ଅଧଃ ଖଦ୍ଯୋତଵିଭ୍ରମମ୍

ହରଙ୍କୁ ଦେଖି ହରିଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ହାରାଇଗଲା, ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତଳେ ଜୁହାରିଆ ପୋକା ଭଳି ଝିଙ୍କି ହେଉଛି।

ଅଥ ଵିଭ୍ରମ୍ଯ ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ନାଭିପାଦେ ଽଭ୍ଯୁଦାରଯନ୍ ପାଦାଵାବଧ୍ଯ ପୁଚ୍ଛେନ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ବାହୁମଣ୍ଡଲମ୍

ତାପରେ ପକ୍ଷ ଘୁମାଇ ନାଭି ଓ ପାଦ ଧରି ଉଠେଇଲେ, ପାଦକୁ ପୁଛରେ ବାନ୍ଧିଲେ, ବାହୁକୁ ନିଜ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଘେରିଲେ।

ଭିନ୍ଦନ୍ନୁରସି ବାହୁଭ୍ଯାଂ ନିଜଗ୍ରାହ ହରୋ ହରିମ୍ ତତୋ ଜଗାମ ଗଗନଂ ଦେଵୈଃ ସହ ମହର୍ଷିଭିଃ

ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କରି, ହର ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ; ତାପରେ ଦେବତା ଓ ମହାଋଷିମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲେ।

ସହସୈଵ ଭଯାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵିହଗଶ୍ ଚ ଯଥୋରଗମ୍ ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯୋତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ସଂଗୃହ୍ଯ ନିପାତ୍ଯ ଚ ନିପାତ୍ଯ ଚ

ହଠାତ୍ ଭୟରେ ପକ୍ଷୀ ବାରମ୍ବାର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଠେଇଲେ, ଧରି ତଳକୁ ପକେଇଲେ, ପୁଣିପୁଣି ତଳକୁ ପକେଇଲେ।

ଉଡ୍ଡୀଯୋଡ୍ଡୀଯ ଭଗଵାନ୍ ପକ୍ଷାଘାତଵିମୋହିତମ୍ ହରିଂ ହରନ୍ତଂ ଵୃଷଭଂ ଵିଶ୍ଵେଶାନଂ ତମୀଶ୍ଵରମ୍

ଉଡିଉଡି ଭଗବାନ୍, ପକ୍ଷ ଆଘାତରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ହରିଙ୍କୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ୍, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାୟକ, ସେ ଇଶ୍ୱର।

ଅନୁଯାନ୍ତି ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ନମୋଵାକ୍ଯେନ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ନୀଯମାନଃ ପରଵଶୋ ଦୀନଵକ୍ତ୍ରଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅନୁସରଣ କରି, ନମସ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କରିଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଅଶକ୍ତ, ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ ଓ ହାତ ଜୋଡି ରହିଲେ।

ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶାନଂ ହରିସ୍ତଂ ଲଲିତାକ୍ଷରୈଃ ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଶର୍ଵାଯ ମହାଗ୍ରାସାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ

ହରି ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କୁମୁଦ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ: 'ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଶର୍ବଙ୍କୁ, ମହା ଭକ୍ଷକଙ୍କୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'

ନମ ଉଗ୍ରାଯ ଭୀମାଯ ନମଃ କ୍ରୋଧାଯ ମନ୍ଯଵେ ନମୋ ଭଵାଯ ଶର୍ଵାଯ ଶଙ୍କରାଯ ଶିଵାଯ ତେ

ଉଗ୍ରଙ୍କୁ, ଭୟଙ୍କରଙ୍କୁ, କ୍ରୋଧୀଙ୍କୁ, ରୋଷୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଭବଙ୍କୁ, ଶର୍ବଙ୍କୁ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ, ଶିବଙ୍କୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

କାଲକାଲାଯ କାଲାଯ ମହାକାଲାଯ ମୃତ୍ଯଵେ ଵୀରାଯ ଵୀରଭଦ୍ରାଯ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରାଯ ଶୂଲିନେ

ସମୟର ସମୟ, ସମୟ, ମହାସମୟ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୀର, ବୀରଭଦ୍ର, ବୀର ନାଶକ, ଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ମହାଦେଵାଯ ମହତେ ପଶୂନାଂ ପତଯେ ନମଃ ଏକାଯ ନୀଲକଣ୍ଠାଯ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠାଯ ପିନାକିନେ

ମହାଦେବ, ବଡ଼, ପଶୁମାନଙ୍କ ଠାକୁର, ଏକାକୀ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ, ପିନାକଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋ ଽନନ୍ତାଯ ସୂକ୍ଷ୍ମାଯ ନମସ୍ତେ ମୃତ୍ଯୁମନ୍ଯଵେ ପରାଯ ପରମେଶାଯ ପରାତ୍ପରତରାଯ ତେ

ଅନନ୍ତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁର କ୍ରୋଧ, ପରମ, ପରମେଶ୍ୱର, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ପରାତ୍ପରାଯ ଵିଶ୍ଵାଯ ନମସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ତଯେ ନମୋ ଵିଷ୍ଣୁକଲତ୍ରାଯ ଵିଷ୍ଣୁକ୍ଷେତ୍ରାଯ ଭାନଵେ

ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ବିଶ୍ୱ ରୂପୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜସ୍ବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

କୈଵର୍ତାଯ କିରାତାଯ ମହାଵ୍ଯାଧାଯ ଶାଶ୍ଵତେ ଭୈରଵାଯ ଶରଣ୍ଯାଯ ମହାଭୈରଵରୂପିଣେ

ନାଉକା ଚାଳକ, ଶିକାରୀ, ମହା ରୋଗ, ଚିରଂଜୀବୀ, ଭୈରବ, ଶରଣ, ମହାଭୈରବ ରୂପୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋ ନୃସିଂହସଂହର୍ତ୍ରେ କାମକାଲପୁରାରଯେ ମହାପାଶୌଘସଂହର୍ତ୍ରେ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାନ୍ତକାରିଣେ

ନରସିଂହ ନାଶକ, କାମ, କାଳ, ପୁରା ହନ୍ତା, ମହା ପାଶ ଭଙ୍ଗକାରୀ, ବିଷ୍ଣୁମାୟା ନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ତ୍ର୍ଯଂବକାଯ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରାଯ ଶିପିଵିଷ୍ଟାଯ ମୀଢୁଷେ ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯାଯ ଶର୍ଵାଯ ସର୍ଵଜ୍ଞାଯ ମଖାରଯେ

ତ୍ରୟମ୍ବକ, ତିନି ଅକ୍ଷର, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, କୃପାଳୁ, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ, ଶର୍ବ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞ ନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ମଖେଶାଯ ଵରେଣ୍ଯାଯ ନମସ୍ତେ ଵହ୍ନିରୂପିଣେ ମହାଘ୍ରାଣାଯ ଜିହ୍ଵାଯ ପ୍ରାଣାପାନପ୍ରଵର୍ତିନେ

ଯଜ୍ଞର ଠାକୁର, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅଗ୍ନିରୂପୀ, ମହା ଘ୍ରାଣ, ଜିଭା, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ଚଳାଇଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ତ୍ରିଗୁଣାଯ ତ୍ରିଶୂଲାଯ ଗୁଣାତୀତାଯ ଯୋଗିନେ ସଂସାରାଯ ପ୍ରଵାହାଯ ମହାଯନ୍ତ୍ରପ୍ରଵର୍ତିନେ

ତିନି ଗୁଣର ମାଲିକ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଯୋଗୀ, ସଂସାରର ଧାରା ଭାବେ ବହୁଥିବା, ବିଶ୍ୱ ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଚଳାଇଥିବା ମହାଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ନମଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନିସୂର୍ଯାଯ ମୁକ୍ତିଵୈଚିତ୍ର୍ଯହେତଵେ ଵରଦାଯାଵତାରାଯ ସର୍ଵକାରଣହେତଵେ

ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଥିବା, ମୁକ୍ତିର ବିଭିନ୍ନତାର କାରଣ, ଦୟାଳୁ ଓ ଅବତାର ନେଇଥିବା, ସମସ୍ତ କାରଣର ମୂଳକୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।

କପାଲିନେ କରାଲାଯ ପତଯେ ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତ୍ତଯେ ଅମୋଘାଯାଗ୍ନିନେତ୍ରାଯ ଲକୁଲୀଶାଯ ଶଂଭଵେ

ଖପର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ପୁଣ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କ୍ଷୟ ନ ହେଉଥିବା, ଅଗ୍ନି ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଲକୁଳିଶ ଓ ଶିବଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଭିଷକ୍ତମାଯ ମୁଣ୍ଡାଯ ଦଣ୍ଡିନେ ଯୋଗରୂପିଣେ ମେଘଵାହାଯ ଦେଵାଯ ପାର୍ଵତୀପତଯେ ନମଃ

ସର୍ବୋତ୍ତମ ଚିକିତ୍ସକ, ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଯୋଗର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମେଘ ଉପରେ ବସିଥିବା, ଦେବତା, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଅଵ୍ଯକ୍ତାଯ ଵିଶୋକାଯ ସ୍ଥିରାଯ ସ୍ଥିରଧନ୍ଵିନେ ସ୍ଥାଣଵେ କୃତ୍ତିଵାସାଯ ନମଃ ପଞ୍ଚାର୍ଥହେତଵେ

ଅପ୍ରକଟ, ଶୋକ ଶୂନ୍ୟ, ଦୃଢ଼, ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ୍ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଅଚଳ, ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପାଞ୍ଚ ଅର୍ଥର କାରଣ ହେଉଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଵରଦାଯୈକପାଦାଯ ନମଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧମୌଲିନେ ନମସ୍ତେ ଽଧ୍ଵରରାଜାଯ ଵଯସାଂ ପତଯେ ନମଃ

ବରଦାନ ଦେଇଥିବା, ଏକ ପାଦ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଯଜ୍ଞର ରାଜା, ବୟସର ମାଲିକଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଯୋଗୀଶ୍ଵରାଯ ନିତ୍ଯାଯ ସତ୍ଯାଯ ପରମେଷ୍ଠିନେ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମଃ ସର୍ଵେଶ୍ଵରାଯ ତେ

ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଚିରନ୍ତନ, ସତ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା; ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ।

ଏକଦ୍ଵିତ୍ରିଚତୁଃପଞ୍ଚକୃତ୍ଵସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ନମୋନମଃ ଦଶକୃତ୍ଵସ୍ତୁ ସାହସ୍ରକୃତ୍ଵସ୍ତେ ଚ ନମୋନମଃ

ତୁମକୁ ଏକଥର, ଦୁଇଥର, ତିନିଥର, ଚାରିଥର, ପାଞ୍ଚଥର ଓ ଦଶଥର ନମସ୍କାର ହେଉ; ହଜାରଥର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋ ଽପରିମିତଂ କୃତ୍ଵା-ନନ୍ତକୃତ୍ଵୋ ନମୋନମଃ ନମୋନମୋ ନମୋ ଭୂଯଃ ପୁନର୍ଭୂଯୋ ନମୋନମଃ

ଅସଂଖ୍ୟ ଥର, ଅନନ୍ତ ଥର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୁନି ପୁନି, ଆଉ ଆଉଥର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ନାମ୍ନାମଷ୍ଟଶତେନୈଵଂ ସ୍ତୁତ୍ଵାମୃତମଯେନ ତୁ ପୁନସ୍ତୁ ପ୍ରାର୍ଥଯାମାସ ନୃସିଂହଃ ଶରଭେଶ୍ଵରମ୍

ଏଭଳି ଅଠଶଏ ଅମୃତମୟ ନାମରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରି, ପୁନି ନରସିଂହ ଶରଭେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।