ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଅତସ୍ତ୍ଵମୁଗ୍ରକଲଯା ମୃତ୍ଯୋର୍ମୃତ୍ଯୁର୍ଭଵିଷ୍ଯସି ସ୍ଥିରଧନ୍ଵା କ୍ଷଯୋ ଵୀରୋ ଵୀରୋ ଵିଶ୍ଵାଧିକଃ ପ୍ରଭୁଃ

ଏହିପରି, ତୁମ ଉଗ୍ର ରୂପରେ, ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ ହେବା; ଦୃଢ଼ ଧନୁର୍ଧର, ସଂହାରକ, ଶୂରବୀର, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ।

ଉପହସ୍ତା ଜ୍ଵରଂ ଭୀମୋ ମୃଗପକ୍ଷିହିରଣ୍ମଯଃ ଶାସ୍ତାଶେଷସ୍ଯ ଜଗତୋ ନ ତ୍ଵଂ ନୈଵଚତୁର୍ମୁଖଃ

ଉଠାଇଥିବା ହାତରେ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱର, ସୁନାର ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ; ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶାସକ—ନ ତୁମେ, ନ ଚତୁର୍ମୁଖ।

ଇତ୍ଥଂ ସର୍ଵଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ସଂହରାତ୍ମାନମ୍ ଆତ୍ମନା ନୋ ଚେଦିଦାନୀଂ କ୍ରୋଧସ୍ଯ ମହାଭୈରଵରୂପିଣଃ

ଏଭଳି ସବୁ ଦେଖି, ତୁମ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଆଣ; ନହେଲେ, ବଡ଼ ଭୈରବଙ୍କ ରୋଷ ଏବେ ପଡ଼ିବ।

ଵଜ୍ରାଶନିରିଵ ସ୍ଥାଣୋସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଵଂ ମୃତ୍ଯୁଃ ପତିଷ୍ଯତି ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ନୃସିଂହଃ କ୍ରୋଧଵିହ୍ଵଲଃ

ଯେପରି ଷ୍ଠାଣୁଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଶନି ପଡ଼େ, ସେପରି ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ଉପରେ ଆସିପଡ଼ିବ—ଏଭଳି ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ କଥାରେ, ନରସିଂହ ରୋଷରେ ଭରିଯାଇ,

ନନାଦ ତନୁଵେଗେନ ତଂ ଗୃହୀତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ ଅତ୍ରାନ୍ତରେ ମହାଘୋରଂ ଵିପକ୍ଷଭଯକାରଣମ୍

ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ଗଜ୍ଜନ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ; ସେ ସମୟରେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହେବା ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ପ୍ରକଟ ହେଲା।

ଗଗନଵ୍ଯାପି ଦୁର୍ଧର୍ଷଶୈଵତେଜଃସମୁଦ୍ଭଵମ୍ ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ତଦ୍ରୂପଂ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ

ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଇ, ଅଦମ୍ୟ, ଶିବଙ୍କ ତେଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ସେଇ ରୂପ ତୁରନ୍ତ ଦେଖାଗଲା।

ନ ତଦ୍ଧିରଣ୍ମଯଂ ସୌମ୍ଯଂ ନ ସୌରଂ ନାଗ୍ନିସଂଭଵମ୍ ନ ତଡିଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରସଦୃଶମ୍ ଅନୌପମ୍ଯଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ସେ ରୂପ ସୁନା ନୁହେଁ, ନ ଶାନ୍ତ, ନ ସୂର୍ଯ୍ୟସ୍ନାତ, ନ ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ; ନ ତଡିତ୍ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି—ଏହା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ରୂପ।

ତଦା ତେଜାଂସି ସର୍ଵାଣି ତସ୍ମିନ୍ ଲୀନାନି ଶାଙ୍କରେ ତତୋ ଵ୍ଯକ୍ତୋ ମହାତେଜା ଵ୍ଯକ୍ତେ ସଂଭଵତସ୍ତତଃ

ତାପରେ ସମସ୍ତ ତେଜ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଏହି ରୂପରେ ଲୟ ହେଲା; ସେଠାରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ମହାତେଜ ଦେଖାଗଲା।

ରୁଦ୍ରସାଧାରଣଂ ଚୈଵ ଚିହ୍ନିତଂ ଵିକୃତାକୃତି ତତଃ ସଂହାରରୂପେଣ ସୁଵ୍ଯକ୍ତଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ସେ ରୂପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାଧାରଣ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଦେହ ଅସ୍ଥିର ଓ ବିକୃତ; ସଂହାର ରୂପରେ ପରମେଶ୍ୱର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଜଯଶବ୍ଦାଦିମଙ୍ଗଲୈଃ ସହସ୍ରବାହୁର୍ ଜଟିଲଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧକୃତଶେଖରଃ

ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦରେ, ସେ ହଜାର ହାତ, ଜଟା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧ ଶିରୋଭୂଷଣ ସହିତ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ସ ମୃଗାର୍ଧଶରୀରେଣ ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ଚଞ୍ଚୁନା ଦ୍ଵିଜାଃ ଅତିତୀକ୍ଷ୍ଣମହାଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଵଜ୍ରତୁଲ୍ଯନଖାଯୁଧଃ

ସେ ମୃଗର ଅର୍ଧ ଶରୀର, ପକ୍ଷ ଓ ଚଞ୍ଚୁ ସହିତ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ବହୁତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ବଡ଼ ଦାନ୍ତ, ବଜ୍ରପରି ନଖ ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲା।

କଣ୍ଠେ କାଲୋ ମହାବାହୁଶ୍ ଚତୁଷ୍ପାଦ୍ ଵହ୍ନିସଂଭଵଃ ଯୁଗାନ୍ତୋଦ୍ଯତଜୀମୂତଭୀମଗଂଭୀରନିଃସ୍ଵନଃ

ତାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ସମୟ ରହିଛି, ବିଶାଳ ବାହୁ, ଚାରିଟି ପାଉଁ, ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯେଉଁଥିରେ ଯୁଗ ଶେଷରେ ଉଠୁଥିବା ମେଘର ଭୟଙ୍କର ଗଭୀର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଯାଏ।

ସମଂ କୁପିତଵୃତ୍ତାଗ୍ନିଵ୍ଯାଵୃତ୍ତନଯନତ୍ରଯଃ ସ୍ପଷ୍ଟଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଽଧରୋଷ୍ଠଶ୍ ଚ ହୁଙ୍କାରେଣ ଯୁତୋ ହରଃ

ତାଙ୍କ ରୂପ ଭୟଙ୍କର, ତିନୋଟି ଆଖି ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିମାନ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଯାଏ, ତଳ ଓଠ ଉଠିଆ, ହୁଁକାର ସହିତ ହର ଉଭା ଅଛନ୍ତି।

ହରିସ୍ତଦ୍ଦର୍ଶନାଦେଵ ଵିନଷ୍ଟବଲଵିକ୍ରମଃ ବିଭ୍ରଦ୍ ଔର୍ମ୍ଯଂ ସହସ୍ରାଂଶୋର୍ ଅଧଃ ଖଦ୍ଯୋତଵିଭ୍ରମମ୍

ହରଙ୍କୁ ଦେଖି ହରିଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ହାରାଇଗଲା, ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତଳେ ଜୁହାରିଆ ପୋକା ଭଳି ଝିଙ୍କି ହେଉଛି।

ଅଥ ଵିଭ୍ରମ୍ଯ ପକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ନାଭିପାଦେ ଽଭ୍ଯୁଦାରଯନ୍ ପାଦାଵାବଧ୍ଯ ପୁଚ୍ଛେନ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ବାହୁମଣ୍ଡଲମ୍

ତାପରେ ପକ୍ଷ ଘୁମାଇ ନାଭି ଓ ପାଦ ଧରି ଉଠେଇଲେ, ପାଦକୁ ପୁଛରେ ବାନ୍ଧିଲେ, ବାହୁକୁ ନିଜ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଘେରିଲେ।

ଭିନ୍ଦନ୍ନୁରସି ବାହୁଭ୍ଯାଂ ନିଜଗ୍ରାହ ହରୋ ହରିମ୍ ତତୋ ଜଗାମ ଗଗନଂ ଦେଵୈଃ ସହ ମହର୍ଷିଭିଃ

ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କରି, ହର ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ; ତାପରେ ଦେବତା ଓ ମହାଋଷିମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲେ।

ସହସୈଵ ଭଯାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵିହଗଶ୍ ଚ ଯଥୋରଗମ୍ ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯୋତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ସଂଗୃହ୍ଯ ନିପାତ୍ଯ ଚ ନିପାତ୍ଯ ଚ

ହଠାତ୍ ଭୟରେ ପକ୍ଷୀ ବାରମ୍ବାର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଠେଇଲେ, ଧରି ତଳକୁ ପକେଇଲେ, ପୁଣିପୁଣି ତଳକୁ ପକେଇଲେ।

ଉଡ୍ଡୀଯୋଡ୍ଡୀଯ ଭଗଵାନ୍ ପକ୍ଷାଘାତଵିମୋହିତମ୍ ହରିଂ ହରନ୍ତଂ ଵୃଷଭଂ ଵିଶ୍ଵେଶାନଂ ତମୀଶ୍ଵରମ୍

ଉଡିଉଡି ଭଗବାନ୍, ପକ୍ଷ ଆଘାତରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ହରିଙ୍କୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ୍, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାୟକ, ସେ ଇଶ୍ୱର।

ଅନୁଯାନ୍ତି ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ନମୋଵାକ୍ଯେନ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ନୀଯମାନଃ ପରଵଶୋ ଦୀନଵକ୍ତ୍ରଃ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅନୁସରଣ କରି, ନମସ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କରିଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଅଶକ୍ତ, ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ ଓ ହାତ ଜୋଡି ରହିଲେ।

ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶାନଂ ହରିସ୍ତଂ ଲଲିତାକ୍ଷରୈଃ ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଶର୍ଵାଯ ମହାଗ୍ରାସାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ

ହରି ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କୁମୁଦ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ: 'ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଶର୍ବଙ୍କୁ, ମହା ଭକ୍ଷକଙ୍କୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।'

ନମ ଉଗ୍ରାଯ ଭୀମାଯ ନମଃ କ୍ରୋଧାଯ ମନ୍ଯଵେ ନମୋ ଭଵାଯ ଶର୍ଵାଯ ଶଙ୍କରାଯ ଶିଵାଯ ତେ

ଉଗ୍ରଙ୍କୁ, ଭୟଙ୍କରଙ୍କୁ, କ୍ରୋଧୀଙ୍କୁ, ରୋଷୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଭବଙ୍କୁ, ଶର୍ବଙ୍କୁ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ, ଶିବଙ୍କୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

କାଲକାଲାଯ କାଲାଯ ମହାକାଲାଯ ମୃତ୍ଯଵେ ଵୀରାଯ ଵୀରଭଦ୍ରାଯ କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରାଯ ଶୂଲିନେ

ସମୟର ସମୟ, ସମୟ, ମହାସମୟ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୀର, ବୀରଭଦ୍ର, ବୀର ନାଶକ, ଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ମହାଦେଵାଯ ମହତେ ପଶୂନାଂ ପତଯେ ନମଃ ଏକାଯ ନୀଲକଣ୍ଠାଯ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠାଯ ପିନାକିନେ

ମହାଦେବ, ବଡ଼, ପଶୁମାନଙ୍କ ଠାକୁର, ଏକାକୀ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ, ପିନାକଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋ ଽନନ୍ତାଯ ସୂକ୍ଷ୍ମାଯ ନମସ୍ତେ ମୃତ୍ଯୁମନ୍ଯଵେ ପରାଯ ପରମେଶାଯ ପରାତ୍ପରତରାଯ ତେ

ଅନନ୍ତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁର କ୍ରୋଧ, ପରମ, ପରମେଶ୍ୱର, ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ପରାତ୍ପରାଯ ଵିଶ୍ଵାଯ ନମସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତ୍ତଯେ ନମୋ ଵିଷ୍ଣୁକଲତ୍ରାଯ ଵିଷ୍ଣୁକ୍ଷେତ୍ରାଯ ଭାନଵେ

ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ବିଶ୍ୱ ରୂପୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜସ୍ବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

କୈଵର୍ତାଯ କିରାତାଯ ମହାଵ୍ଯାଧାଯ ଶାଶ୍ଵତେ ଭୈରଵାଯ ଶରଣ୍ଯାଯ ମହାଭୈରଵରୂପିଣେ

ନାଉକା ଚାଳକ, ଶିକାରୀ, ମହା ରୋଗ, ଚିରଂଜୀବୀ, ଭୈରବ, ଶରଣ, ମହାଭୈରବ ରୂପୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋ ନୃସିଂହସଂହର୍ତ୍ରେ କାମକାଲପୁରାରଯେ ମହାପାଶୌଘସଂହର୍ତ୍ରେ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାନ୍ତକାରିଣେ

ନରସିଂହ ନାଶକ, କାମ, କାଳ, ପୁରା ହନ୍ତା, ମହା ପାଶ ଭଙ୍ଗକାରୀ, ବିଷ୍ଣୁମାୟା ନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ତ୍ର୍ଯଂବକାଯ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷରାଯ ଶିପିଵିଷ୍ଟାଯ ମୀଢୁଷେ ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯାଯ ଶର୍ଵାଯ ସର୍ଵଜ୍ଞାଯ ମଖାରଯେ

ତ୍ରୟମ୍ବକ, ତିନି ଅକ୍ଷର, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, କୃପାଳୁ, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ, ଶର୍ବ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞ ନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ମଖେଶାଯ ଵରେଣ୍ଯାଯ ନମସ୍ତେ ଵହ୍ନିରୂପିଣେ ମହାଘ୍ରାଣାଯ ଜିହ୍ଵାଯ ପ୍ରାଣାପାନପ୍ରଵର୍ତିନେ

ଯଜ୍ଞର ଠାକୁର, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅଗ୍ନିରୂପୀ, ମହା ଘ୍ରାଣ, ଜିଭା, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ଚଳାଇଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।