ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ପୁରୁଷରୂପାଯ ପୁରୁଷୈକତତ୍ପୁରୁଷାଯ ଵୈ ନମଃ

ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ଭଗବାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ପୁରୁଷାର୍ଥପ୍ରଦାନାଯ ପତଯେ ପରମେଷ୍ଠିନେ ଈଶାନାଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯମ୍ ଈଶ୍ଵରାଯ ନମୋନମଃ

ମଣିଷ ଜୀବନର ଚାରି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ସ୍ୱାମୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶାସକ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ପୁନିପୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ବ୍ରହ୍ମଣେ ବ୍ରହ୍ମରୂପାଯ ନମଃ ସାକ୍ଷାଚ୍ଛିଵାଯ ତେ ସର୍ଵଵିଷ୍ଣୁର୍ନୃସିଂହସ୍ଯ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଵିଶ୍ଵକୃତ୍

ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଶିବ ଭଗବାନ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ନରସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଂ ହତ୍ଵା କରଜୈର୍ନିଶିତୈଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୈର୍ବହୁଭିଃ ସାର୍ଧଂ ହିତାର୍ଥଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରଭୁଃ

ନିଜ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ଏବଂ ଅନେକ ଦାନବ ରାଜାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି।

ସୈଂହୀଂ ସମାନଯନ୍ଯୋନିଂ ବାଧତେ ନିଖିଲଂ ଜଗତ୍ ଯତ୍କୃତ୍ଯମତ୍ର ଦେଵେଶ ତତ୍କୁରୁଷ୍ଵ ଭଵାନିହ

ସିଂହୀ ଯୋନି ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅସ୍ୱସ୍ଥ କରୁଛନ୍ତି; ଏଠାରେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ—ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତୁ।

ଉଗ୍ରୋ ଽସି ସର୍ଵଦୁଷ୍ଟାନାଂ ନିଯନ୍ତାସି ଶିଵୋ ଽସି ନଃ କାଲକୂଟାଦିଵପୁଷା ତ୍ରାହି ନଃ ଶରଣାଗତାନ୍

ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିୟନ୍ତା, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭଦାୟକ, କାଳକୂଟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।

ଶୁକ୍ରଂ ତୁ ଵୃତ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵେଶ କ୍ରୀଡା ଵୈ କେଵଲଂ ଵଯମ୍ ତଵୋନ୍ମେଷନିମେଷାଭ୍ଯାମ୍ ଅସ୍ମାକଂ ପ୍ରଲଯୋଦଯୌ

ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଶୁଦ୍ଧତା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଖେଳ; ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିବା ଓ ବନ୍ଦ କରିବାରେ, ଆମର ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ହୁଏ।

ଉନ୍ମୀଲଯେତ୍ ତ୍ଵଯି ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵିନାଶୋ ଽସ୍ତି ନ ତେ ଶିଵ ସଂତପ୍ତାସ୍ମୋ ଵଯଂ ଦେଵ ହରିଣାମିତତେଜସା

ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଲେ ବିନାଶ ନାହିଁ; ନାହିଁ ଖୋଲିଲେ, ହେ ଶିବ, ଆମେ ଦେବତା, ହରିଙ୍କ ଅପାର ତେଜରେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛୁ।

ସର୍ଵଲୋକହିତାଯୈନଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସଂହର୍ତୁମିଚ୍ଛସି ଵିଜ୍ଞାପିତସ୍ ତଥା ଦେଵଃ ପ୍ରହସନ୍ପ୍ରାହ ତାନ୍ ସୁରାନ୍

ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଆପଣ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଏପରି କୁହିବା ପରେ, ଦେବତା ହସି, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅଭଯଂ ଚ ଦଦୌ ତେଷାଂ ହନିଷ୍ଯାମୀତି ତଂ ପ୍ରଭୁଃ ସୋ ଽପି ଶକ୍ରଃ ସୁରୈଃ ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଯଥାଗତମ୍

ପ୍ରଭୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବି।' ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଶିର ନମାଇ, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।

ଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ତଥାନ୍ଯେ ଚ ସୁରୋତ୍ତମାଃ ଅଥୋତ୍ଥାଯ ମହାଦେଵଃ ଶାରଭଂ ରୂପମାସ୍ଥିତଃ

ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରେ ମହାଦେବ ଉଠି, ଶରଭ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।

ଯଯୌ ପ୍ରାନ୍ତେ ନୃସିଂହସ୍ଯ ଗର୍ଵିତସ୍ଯ ମୃଗାଶିନଃ ଅପହୃତ୍ଯ ତଦା ପ୍ରାଣାନ୍ ଶରଭଃ ସୁରପୂଜିତଃ

ସେ ଗର୍ବିତ ଓ ପଶୁମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ନରସିଂହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ ଶରଭ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନେଇଲେ।

ସିଂହାତ୍ତତୋ ନରୋ ଭୂତ୍ଵା ଜଗାମ ଚ ଯଥାକ୍ରମମ୍ ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଦେଵୈର୍ ଜଗାମ ସ ଯଥାକ୍ରମମ୍

ତାପରେ ସିଂହ ରୂପରୁ ମାନବ ହୋଇ, ସେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ସେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।

ଯଃ ପଠେଚ୍ଛୃଣୁଯାଦ୍ଵାପି ସଂସ୍ତଵଂ ଶାର୍ଵମୁତ୍ତମମ୍ ରୁଦ୍ରଲୋକମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ରୁଦ୍ରେଣ ସହ ମୋଦତେ

ଯେଉଁଠି ଏହି ଶିର୍ଷ ଶର୍ବ ସ୍ତୁତିକୁ ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା, ସେ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ।

କଥଂ ଦେଵୋ ମହାଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵସଂହାରକାରକଃ ଶରଭାଖ୍ଯଂ ମହାଘୋରଂ ଵିକୃତଂ ରୂପମାସ୍ଥିତଃ

କିପରି ଦେବ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ନାଶ କରୁଥିବା ମହାଦେବ, ଶରଭ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ଓ ବିକୃତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ?

କିଂ କିଂ ଧୈର୍ଯଂ କୃତଂ ତେନ ବ୍ରୂହି ସର୍ଵମ୍ ଅଶେଷତଃ ଏଵମଭ୍ଯର୍ଥିତୋ ଦେଵୈର୍ ମତିଂ ଚକ୍ରେ କୃପାଲଯଃ

ସେଠାରେ ସେ କେଉଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇଲେ? ସବୁ କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହ। ଏପରି ଦେବତାମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, କୃପାଳୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।

ଯତ୍ତେଜସ୍ତୁ ନୃସିଂହାଖ୍ଯଂ ସଂହର୍ତୁଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ ତଦର୍ଥଂ ସ୍ମୃତଵାନ୍ ରୁଦ୍ରୋ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ମହାବଲମ୍

ନରସିଂହ ନାମକ ଶକ୍ତିକୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ, ପରମେଶ୍ୱର ରୁଦ୍ର ଏହି କାମରେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ।

ଆତ୍ମନୋ ଭୈରଵଂ ରୂପଂ ମହାପ୍ରଲଯକାରକମ୍ ଆଜଗାମ ପୁରା ସଦ୍ଯୋ ଗଣାନାମଗ୍ରତୋ ହସନ୍

ସେ ନିଜେ ଭୟଙ୍କର ଭୈରବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମହାପ୍ରଳୟର କାରଣ ହୋଇ, ପୂର୍ବରୁ ଏକଥରେ ହସୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଗଣମାନେର ଆଗରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ସାଟ୍ଟହାସୈର୍ ଗଣଵରୈର୍ ଉତ୍ପତଦ୍ଭିର୍ ଇତସ୍ତତଃ ନୃସିଂହରୂପୈରତ୍ଯୁଗ୍ରୈଃ କୋଟିଭିଃ ପରିଵାରିତଃ

ମୁଖ୍ୟ ଗଣମାନେ ଉଚ୍ଚ ହସରେ ହସୁଥିଲେ, ଏଦିଗୁଡିକୁ ଲୁଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଅସଂଖ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ନରସିଂହ ରୂପମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।

ତାଵଦ୍ଭିର୍ ଅଭିତୋ ଵୀରୈର୍ ନୃତ୍ଯଦ୍ଭିଶ୍ ଚ ମୁଦାନ୍ଵିତୈଃ କ୍ରୀଡଦ୍ଭିଶ୍ ଚ ମହାଧୀରୈର୍ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈଃ କନ୍ଦୁକୈରିଵ

ଏପରି ଶୂରମାନେ, ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା, ଖେଳୁଥିବା ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ମହାଧୈର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ଲୋକମାନେ ବଲି ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଯେପରି କଣ୍ଡୁକ ଖେଳୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ।

ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵୈରନ୍ଯୈଶ୍ ଚ ଵେଷ୍ଟିତୋ ଵୀରଵନ୍ଦିତଃ କଲ୍ପାନ୍ତଜ୍ଵଲନଜ୍ଵାଲୋ ଵିଲସଲ୍ଲୋଚନତ୍ରଯଃ

ଅପୂର୍ବ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଶୂରମାନେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଯେପରି କଳ୍ପାନ୍ତର ଅଗ୍ନି, ସେପରି ଚମକୁଥିଲା।

ଆତ୍ତଶସ୍ତ୍ରୋ ଜଟାଜୂଟେ ଜ୍ଵଲଦ୍ବାଲେନ୍ଦୁମଣ୍ଡିତଃ ବାଲେନ୍ଦୁଦ୍ଵିତଯାକାରତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରାଙ୍କୁରଦ୍ଵଯଃ

ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଜଟା ମୁଡ଼ିରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଁତ ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଆଖଣ୍ଡଲଧନୁଃଖଣ୍ଡସଂନିଭଭ୍ରୂଲତାଯୁତଃ ମହାପ୍ରଚଣ୍ଡହୁଙ୍କାରବଧିରୀକୃତଦିଙ୍ମୁଖଃ

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗା ଭୌହ ଯୁକ୍ତ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତ ଅନ୍ଧା ହୋଇଯାଉଥିଲା।

ନୀଲମେଘାଞ୍ଜନାକାରଭୀଷଣଶ୍ମଶ୍ରୁରଦ୍ଭୁତଃ ଵାଦଖଣ୍ଡମ୍ ଅଖଣ୍ଡାଭ୍ଯାଂ ଭ୍ରାମଯଂସ୍ତ୍ରିଶିଖଂ ମୁହୁଃ

ନୀଳ ମେଘ କିମ୍ବା କାଜଳ ପରି ଦାଢ଼ି ଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ସେ ଅଭିନ୍ନ ଦୁଇ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳକୁ ବାରମ୍ବାର ଘୁରାଉଥିଲେ।

ଵୀରଭଦ୍ରୋ ଽପି ଭଗଵାନ୍ ଵୀରଶକ୍ତିଵିଜୃମ୍ଭିତଃ ସ୍ଵଯଂ ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ କିମତ୍ର ସ୍ମୃତିକାରଣମ୍

ବୀରଭଦ୍ର ମଧ୍ୟ, ଶୂର ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କରି, ନିଜେ ପଚାରିଲେ, 'ଏଠାରେ ଏହି ସ୍ମରଣର କାରଣ କ'ଣ?'

ଆଜ୍ଞାପଯ ଜଗତ୍ସ୍ଵାମିନ୍ ପ୍ରସାଦଃ କ୍ରିଯତାଂ ମଯି ଅକାଲେ ଭଯମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଦେଵାନାମପି ଭୈରଵ

'ହେ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀନ, ଆଦେଶ ଦିଅ, ମୋତେ ଦୟା କର। ଏହି ଅସମୟର ଭୟରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ହେ ଭୈରବ।'

ଜ୍ଵଲିତଃ ସ ନୃସିଂହାଗ୍ନିଃ ଶମଯୈନଂ ଦୁରାସଦମ୍ ସାନ୍ତ୍ଵଯନ୍ ବୋଧଯାଦୌ ତଂ ତେନ କିଂ ନୋପଶାମ୍ଯତି

ସେ ନରସିଂହ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଉଛି; ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଜନକୁ ଶାନ୍ତ କର। ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ବୁଝାଅ—ସେ କାହିଁକି ଶାନ୍ତ ହେଉନାହାନ୍ତି?

ତତୋ ମତ୍ପରମଂ ଭାଵଂ ଭୈରଵଂ ସଂପ୍ରଦର୍ଶଯ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ସୂକ୍ଷ୍ମେଣ ସଂହୃତ୍ଯ ସ୍ଥୂଲଂ ସ୍ଥୂଲେନ ତେଜସା

ତାପରେ, ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭୈରବଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କର। ସ୍ଥୂଳକୁ ସ୍ଥୂଳ ତେଜରେ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମକୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ କର।

ଵକ୍ତ୍ରମାନଯ କୃତ୍ତିଂ ଚ ଵୀରଭଦ୍ର ମମାଜ୍ଞଯା ଇତ୍ଯାଦିଷ୍ଟୋ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷଃ ପ୍ରଶାନ୍ତଵପୁରାସ୍ଥିତଃ

ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ, ବୀରଭଦ୍ର, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଚର୍ମ ଆଣ। ଏଭଳି ଆଦେଶ ପାଇ, ଗଣପତି ଶାନ୍ତ ଦେହରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।