ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ପ୍ରହ୍ରାଦଃ ପୂଜଯାମାସ ନମୋ ନାରାଯଣେତି ଚ ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତି ସର୍ଵଦୈତ୍ଯକୁମାରକାନ୍

ପ୍ରହ୍ଲାଦ 'ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲି ପୂଜା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଦାଇତ୍ୟପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବାକୁ ଶିଖାଇଲେ।

ଅଧ୍ଯାପଯାମାସ ଚ ତାଂ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯାଂ ସୁଶୋଭନାମ୍ ଦୁର୍ଲଙ୍ଘ୍ଯାଂ ଚାତ୍ମନୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶକ୍ରାଦିଭିର୍ ଅପି ସ୍ଵଯମ୍

ସେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଯାହାକି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ନିଜେ ଅନୁଭବ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶିଖାଇଲେ।

ପୁତ୍ରେଣ ଲଙ୍ଘିତାମାଜ୍ଞାଂ ହିରଣ୍ଯଃ ପ୍ରାହ ଦାନଵାନ୍ ଏତଂ ନାନାଵିଧୈର୍ଵଧ୍ଯଂ ଦୁଷ୍ପୁତ୍ରଂ ହନ୍ତୁମର୍ହଥ

ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଦାନବମାନୋଁକୁ କହିଲେ, 'ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ ଅନେକ ଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ଏହାକୁ ମାର।'

ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତଦା ତେନ ଦୈତ୍ଯେନ ସୁଦୁରାତ୍ମନା ନିଜଘ୍ନୁର୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଭୃତ୍ଯଂ ପ୍ରହ୍ରାଦମଵ୍ଯଯମ୍

ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଥିବା ଦାଇତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅବିନାଶୀ ଭୃତ୍ୟ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ତତ୍ର ତତ୍ପ୍ରତିକୃତଂ ତଦା ସୁରୈର୍ ଦୈତ୍ଯରାଜତନଯଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ କ୍ଷୀରଵାରିନିଧିଶାଯିନଃ ପ୍ରଭୋର୍ ନିଷ୍ଫଲଂ ତ୍ଵଥ ବଭୂଵ ତେଜସା

ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଦାଇତ୍ୟରାଜଙ୍କ ପୁଅ ଉପରେ ଯେଉଁ କିଛି କରିଥିଲେ, ଦୁଇଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଧ ସମୁଦ୍ରରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସେସବୁ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଇଗଲା।

ତଦାଥ ଗର୍ଵଭିନ୍ନସ୍ଯ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ପ୍ରଭୁଃ ତତ୍ରୈଵାଵିରଭୂଦ୍ଧନ୍ତୁଂ ନୃସିଂହାକୃତିମାସ୍ଥିତଃ

ଏହିପରି ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହେବା ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ସେଠାରେ ନରସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆସିଲେ।

ଜଘାନ ଚ ସୁତଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପିତରଂ ଦାନଵାଧମମ୍ ବିଭେଦ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ କରଜୈର୍ ନିଶିତୈଃ ଶତୈଃ

ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଦେଖି, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ମାରିଦେଲେ ଓ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶତଶଃ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ତାଙ୍କୁ ଫାଟିଦେଲେ।

ତତୋ ନିହତ୍ଯ ତଂ ଦୈତ୍ଯଂ ସବାନ୍ଧଵମଘାପହଃ ପୀଡଯାମାସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଂ ଯୁଗାନ୍ତାଗ୍ନିରିଵାପରଃ

ସେଇ ଦାଇତ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିଜନ ସହିତ ମାରିଦେଇ, ପାପ ନାଶକ ପ୍ରଭୁ ଦାଇତ୍ୟରାଜଙ୍କୁ ଯୁଗାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଦଣ୍ଡିତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ନାଦୈସ୍ତସ୍ଯ ନୃସିଂହସ୍ଯ ଘୋରୈର୍ଵିତ୍ରାସିତଂ ଜଗତ୍ ଆ ବ୍ରହ୍ମଭୁଵନାଦ୍ ଵିପ୍ରାଃ ପ୍ରଚଚାଲ ଚ ସୁଵ୍ରତାଃ

ନରସିଂହଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲା; ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରାସୁରମହୋରଗସିଦ୍ଧସାଧ୍ଯାସ୍ ତସ୍ମିନ୍ କ୍ଷଣେ ହରିଵିରିଞ୍ଚିମୁଖା ନୃସିଂହମ୍ ଧୈର୍ଯଂ ବଲଂ ଚ ସମଵାପ୍ଯ ଯଯୁର୍ଵିସୃଜ୍ଯ ଆ ଦିଙ୍ମୁଖାନ୍ତମ୍ ଅସୁରକ୍ଷଣତତ୍ପରାଶ୍ ଚ

ଏହା ଦେଖି, ଦେବତା, ଦାସ୍ୟୁ, ମହାନାଗ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟମାନେ—ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହରି ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ—ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ଆର୍ଜନ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ଦାସ୍ୟୁମାନୋଁକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ତତସ୍ତୈର୍ଗତୈଃ ସୈଷ ଦେଵୋ ନୃସିଂହଃ ସହସ୍ରାକୃତିଃ ସର୍ଵପାତ୍ ସର୍ଵବାହୁଃ ସହସ୍ରେକ୍ଷଣଃ ସୋମସୂର୍ଯାଗ୍ନିନେତ୍ରସ୍ ତଦା ସଂସ୍ଥିତଃ ସର୍ଵମାଵୃତ୍ଯ ମାଯୀ

ତାଙ୍କମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେଇ ଦେବତା ନରସିଂହ, ହଜାର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପି, ହଜାର ହାତ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ଚକ୍ଷୁ ସ୍ୱରୂପ ହୋଇ, ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରି ମାୟାଧୀନ ରହିଲେ।

ତଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠା ଲୋକା ଲୋକାଚଲେ ସ୍ଥିତାଃ ସବ୍ରହ୍ମକାଃ ସସାଧ୍ଯାଶ୍ ଚ ସଯମାଃ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ

ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସାଧ୍ୟ, ଯମ, ମରୁତ୍ଗଣ ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ପରାତ୍ପରତରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ଵାତ୍ ତତ୍ତ୍ଵତମଂ ଭଵାନ୍ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ତୁ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପରମାତ୍ମା ଜଗନ୍ମଯଃ

'ଆପଣେ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଥିବା ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଥିବା ସାର, ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ପରମ ଆଲୋକ, ପରମ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା।'

ସ୍ଥୂଲଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଚ ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମମଯଃ ଶୁଭଃ ଵାଗତୀତୋ ନିରାଲଂବୋ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ନିରୁପପ୍ଲଵଃ

ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଯେଉଁଠି ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମ ରହିଛି, ଏହା ମଙ୍ଗଳମୟ, କଥା ଦ୍ୱାରା ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ, କୌଣସି ଆଧାର ନାହିଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିତ ଓ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ନାହିଁ।

ଯଜ୍ଞଭୁଗ୍ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିସ୍ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞିନାଂ ଫଲଦଃ ପ୍ରଭୁଃ ଭଵାନ୍ମତ୍ସ୍ଯାକୃତିଃ କୌର୍ମମ୍ ଆସ୍ଥାଯ ଜଗତି ସ୍ଥିତଃ

ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଭୋଗତା, ଯଜ୍ଞର ଆକୃତି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଫଳ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ। ତୁମେ ମାଛ ଓ କଚ୍ଛପ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ସଂସାରରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛ।

ଵାରାହୀଂ ଚୈଵ ତାଂ ସୈଂହୀମ୍ ଆସ୍ଥାଯେହଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ଦେଵାନାଂ ଦେଵରକ୍ଷାର୍ଥଂ ନିହତ୍ଯ ଦିତିଜେଶ୍ଵରମ୍

ତୁମେ ବରାହ ଓ ସିଂହ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଦାନବରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲ।

ଦ୍ଵିଜଶାପଚ୍ଛଲେନୈଵମ୍ ଅଵତୀର୍ଣୋ ଽସି ଲୀଲଯା ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ଯତ୍ତ୍ଵଦନ୍ଯଂ ହି ଭଵାନ୍ ସର୍ଵଂ ଚରାଚରମ୍

ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ଶାପକୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ତୁମେ ଲୀଳାରେ ଅବତରଣ କରିଛ। ତୁମେ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ତୁମେ ନିଜେ।

ଭଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭଵାନ୍ ରୁଦ୍ରୋ ଭଵାନେଵ ପିତାମହଃ ଭଵାନାଦିର୍ଭଵାନନ୍ତୋ ଭଵାନେଵ ଵଯଂ ଵିଭୋ

ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ରୁଦ୍ର, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା। ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ତୁମେ, ଏବଂ ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ହେଉଛ।

ଭଵାନେଵ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରଲାପେନ କିମୀଶ୍ଵର ମାଯଯା ବହୁଧା ସଂସ୍ଥମ୍ ଅଦ୍ଵିତୀଯମଯଂ ପ୍ରଭୋ

ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମେ ନିଜେ, ଏଠାରେ ଅଧିକ କଥାର କଣ ଆବଶ୍ୟକ, ପ୍ରଭୁ? ତୁମର ମାୟାରେ ବହୁ ରୂପରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱରୂପ।

ସ୍ତୋଷ୍ଯାମସ୍ତ୍ଵାଂ କଥଂ ଭାସି ଦେଵଦେଵ ମୃଗାଧିପ ସ୍ତୁତୋ ଽପି ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତୁତ୍ଯୈର୍ ଭାଵୈର୍ନାନାଵିଧୈଃ ପ୍ରଭୁଃ

ଦେବଦେବ, ପଶୁପତି, ଆମେ କିପରି ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବୁ? ବିଭିନ୍ନ ଷ୍ଟୁତି ଓ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସଦା ପ୍ରଭୁ ହେବାରୁ ରହିବ।

ନ ଜଗାମ ଦ୍ଵିଜାଃ ଶାନ୍ତିଂ ମାନଯନ୍ଯୋନିମାତ୍ମନଃ ଯୋ ନୃସିଂହସ୍ତଵଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପଠେଦ୍ଵାର୍ଥଂ ଵିଚାରଯେତ୍

ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହି ନୃସିଂହ ସ୍ତବ ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ତାହାର ଅର୍ଥ ଚିନ୍ତା କରିବ, ସେ ଶାନ୍ତି କିମ୍ବା ଆତ୍ମାର ନୂତନ ଜନ୍ମ ପାଇବ ନାହିଁ।

ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମହୀଯତେ ତଦନ୍ତରେ ଶିଵଂ ଦେଵାଃ ସେନ୍ଦ୍ରାଃ ସବ୍ରହ୍ମକାଃ ପ୍ରଭୁମ୍

ଯଦି ସେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଏହା ଶ୍ରବଣ କରାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ, ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।

ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସର୍ଵଂ ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ମୃଗରୂପିଣଃ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାଦଯସ୍ତୂର୍ଣଂ ସଂସ୍ତୂଯ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ସେମାନେ ଆସି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ପଶୁ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ; ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଆତ୍ମତ୍ରାଣାଯ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁଃ ପରମକାରଣମ୍ ମନ୍ଦରସ୍ଥଂ ମହାଦେଵଂ କ୍ରୀଡମାନଂ ସହୋମଯା

ନିଜେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେମାନେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ଉମା ସହିତ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିବା ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ ଠାରେ ଶରଣ ନେଲେ।

ସେଵିତଂ ଗଣଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସିଦ୍ଧୈରପ୍ସରସାଂ ଗଣୈଃ ଦେଵତାଭିଃ ସହ ବ୍ରହ୍ମା ଭୀତଭୀତଃ ସଗଦ୍ଗଦମ୍ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ଭୂମୌ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ଗଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ନମସ୍ତେ କାଲକାଲାଯ ନମସ୍ତେ ରୁଦ୍ର ମନ୍ଯଵେ ନମଃ ଶିଵାଯ ରୁଦ୍ରାଯ ଶଙ୍କରାଯ ଶିଵାଯ ତେ

କାଳର କାଳ, ରୁଦ୍ର, କ୍ରୋଧୀ, ଶିବ, ରୁଦ୍ର, ଶଙ୍କର, ମଙ୍ଗଳମୟ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଉଗ୍ରୋ ଽସି ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ନିଯନ୍ତାସି ଶିଵୋ ଽସି ନଃ ନମଃ ଶିଵାଯ ଶର୍ଵାଯ ଶଙ୍କରାଯାର୍ତ୍ତିହାରିଣେ

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର, ନିୟନ୍ତା, ଆମର ଶିବ ତୁମେ। ଶିବ, ଶର୍ବ, ଶଙ୍କର, ଦୁଃଖ ହରିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ମଯସ୍କରାଯ ଵିଶ୍ଵାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ ବ୍ରହ୍ମଣେ ନମଃ ଅନ୍ତକାଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯମ୍ ଉମାଯାଃ ପତଯେ ନମଃ

ଆନନ୍ଦ ଦାତା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମାପ୍ତିକାରୀ, ଉମାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ହିରଣ୍ଯବାହଵେ ସାକ୍ଷାଦ୍ ଧିରଣ୍ଯପତଯେ ନମଃ ଶର୍ଵାଯ ସର୍ଵରୂପାଯ ପୁରୁଷାଯ ନମୋନମଃ

ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବାହୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣର ନାୟକ, ଶର୍ବ, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ, ପୁରୁଷ, ପୁନଃପୁନି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।