ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଏକତ୍ରିଂଶତ୍ତମଃ କଲ୍ପଃ ପୀତଵାସା ଇତି ସ୍ମୃତଃ ବ୍ରହ୍ମା ଯତ୍ର ମହାଭାଗଃ ପୀତଵାସା ବଭୂଵ ହ

ଏକତ୍ରିଂଶତମ କଳ୍ପକୁ 'ପୀତବାସା' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏହି କଳ୍ପରେ ମହାଭାଗ ବ୍ରହ୍ମା 'ପୀତବାସା' ହେଇଥିଲେ।

ଧ୍ଯାଯତଃ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋ ମହାତେଜାଃ କୁମାରଃ ପୀତଵସ୍ତ୍ରଧୃକ୍

ପୁଅ ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନରତ ପରମେଷ୍ଠୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଯୁବକ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ପୀତଗନ୍ଧାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗଃ ପୀତମାଲ୍ଯାଂବରୋ ଯୁଵା ହେମଯଜ୍ଞୋପଵୀତଶ୍ ଚ ପୀତୋଷ୍ଣୀଷୋ ମହାଭୁଜଃ

ତାଙ୍କ ଦେହ ପୀତଗନ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ, ପୀତମାଳା ଓ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ, ସୁନା ଯଜ୍ଞୋପବୀତ, ପୀତ ମୁଣ୍ଡାସି, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ ଅଛି।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧ୍ଯାନସଂଯୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍ ମନସା ଲୋକଧାତାରଂ ପ୍ରପେଦେ ଶରଣଂ ଵିଭୁମ୍

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ବ୍ରହ୍ମା ମନରେ ସେଇ ଲୋକମହେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।

ତତୋ ଧ୍ଯାନଗତସ୍ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ମାହେଶ୍ଵରୀଂ ଵରାମ୍ ଗାଂ ଵିଶ୍ଵରୂପାଂ ଦଦୃଶେ ମହେଶ୍ଵରମୁଖାଚ୍ଚ୍ଯୁତାମ୍

ଏହାପରେ, ଧ୍ୟାନରତ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଆକାରର ଭୂମି ମାହେଶ୍ୱରୀ, ମହାଦେବଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି।

ଚତୁଷ୍ପଦାଂ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରାଂ ଚତୁର୍ହସ୍ତାଂ ଚତୁଃସ୍ତନୀମ୍ ଚତୁର୍ନେତ୍ରାଂ ଚତୁଃଶୃଙ୍ଗୀଂ ଚତୁର୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଂ ଚତୁର୍ମୁଖୀମ୍

ସେ ଚାରିଟି ପାଉଁ, ଚାରିଟି ମୁହଁ, ଚାରିଟି ହାତ, ଚାରିଟି ସ୍ତନ, ଚାରିଟି ଆଖି, ଚାରିଟି ଶିଙ୍ଗ, ଚାରିଟି ଦାନ୍ତ ଓ ଚାରିଟି ମୁଖ ଥିଲେ।

ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଦ୍ଗୁଣସଂଯୁକ୍ତାମ୍ ଈଶ୍ଵରୀଂ ସର୍ଵତୋମୁଖୀମ୍ ସ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତେଜା ମହାଦେଵୀଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍

ବତ୍ତିଶ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ସେଇ ଇଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ ମହାଦେବୀ, ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ।

ପୁନରାହ ମହାଦେଵଃ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତଃ ମତିଃ ସ୍ମୃତିର୍ବୁଦ୍ଧିରିତି ଗାଯମାନଃ ପୁନଃ ପୁନଃ

ପୁଣିଥରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ ମହାଦେବ, ବାରମ୍ବାର 'ମନ, ସ୍ମୃତି, ବୁଦ୍ଧି' ବୋଲି ଗାଇଲେ।

ଏହ୍ଯେହୀତି ମହାଦେଵି ସାତିଷ୍ଠତ୍ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଵିଭୁମ୍ ଵିଶ୍ଵମାଵୃତ୍ଯ ଯୋଗେନ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଵଶୀକୁରୁ

'ଆସ, ଆସ, ମହାଦେବୀ!'—ଏଭଳି କହି, ହାତ ଜୋଡି ଠିଆ ହେଲେ, ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଆବୃତ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।

ଅଥ ତାମାହ ଦେଵେଶୋ ରୁଦ୍ରାଣୀ ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ହିତାର୍ଥାଯ ପରମାର୍ଥା ଭଵିଷ୍ଯସି

ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ, 'ତୁମେ ରୁଦ୍ରାଣୀ ହେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେବ।'

ତଥୈନାଂ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ଧ୍ଯାଯତଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ପ୍ରଦଦୌ ଦେଵଦେଵେଶଃ ଚତୁଷ୍ପାଦାଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ

ଏଭଳି, ପୁଅ ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନରତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ଚାରିଟି ପାଉଁଥିବା ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।

ତତସ୍ତାଂ ଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ଵିଦିତ୍ଵା ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକଗୁରୋଃ ସୋ ଽଥ ପ୍ରତିପେଦେ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍

ତାପରେ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ଗୁରୁ, ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଗାଯତ୍ରୀଂ ତୁ ତତୋ ରୌଦ୍ରୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାନୁଯନ୍ତ୍ରିତଃ ଇତ୍ଯେତାଂ ଵୈଦିକୀଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ରୌଦ୍ରୀଂ ଗାଯତ୍ରୀମୀରିତାମ୍

ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେ ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ; ଏହିପରି ଏହି ବେଦମୟ ଜ୍ଞାନ, ଯାହାକୁ ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀ କୁହାଯାଏ, ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।

ଜପିତ୍ଵା ତୁ ମହାଦେଵୀଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକନମସ୍କୃତାମ୍ ପ୍ରପନ୍ନସ୍ତୁ ମହାଦେଵଂ ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା

ସମସ୍ତ ଜଗତ୍‌ରେ ପୂଜିତ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଜପ କରି, ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ମନେ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ—

ତତସ୍ତସ୍ଯ ମହାଦେଵୋ ଦିଵ୍ଯଯୋଗଂ ବହୁଶ୍ରୁତମ୍ ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଜ୍ଞାନସଂପତ୍ତିଂ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଚ ଦଦୌ ପ୍ରଭୁଃ

ତାପରେ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଯୋଗ, ବିଶାଳ ଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି, ଜ୍ଞାନର ସଫଳତା ଓ ବିରାଗ୍ୟ ଦେଲେ।

ତତୋ ଽସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵତୋ ଦିଵ୍ଯାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତାଃ କୁମାରକାଃ ପୀତମାଲ୍ଯାଂବରଧରାଃ ପୀତସ୍ରଗନୁଲେପନାଃ

ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ହଳଦିଆ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ହଳଦିଆ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ।

ପୀତାଭୋଷ୍ଣୀଷଶିରସଃ ପୀତାସ୍ଯାଃ ପୀତମୂର୍ଧଜାଃ ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତ ଉଷିତ୍ଵା ଵିମଲୌଜସଃ

ସେମାନେ ହଳଦିଆ ପଗଡି, ହଳଦିଆ ମୁହଁ ଓ ହଳଦିଆ କେଶ ଥିଲେ; ଶୁଦ୍ଧ ତେଜ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲେ।

ଯୋଗାତ୍ମାନସ୍ତପୋହ୍ଲାଦାଃ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ହିତୈଷିଣଃ ଧର୍ମଯୋଗବଲୋପେତା ମୁନୀନାଂ ଦୀର୍ଘସତ୍ତ୍ରିଣାମ୍

ସେମାନେ ଯୋଗରେ ଲୀନ, ତପସ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଥିବା, ଧର୍ମ ଓ ଯୋଗର ଶକ୍ତିରେ ଭରିପୁର, ଦୀର୍ଘ ସତ୍ର କରୁଥିବା ଋଷି ଥିଲେ।

ଉପଦିଶ୍ଯ ମହାଯୋଗଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାସ୍ତେ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ଏଵମେତେନ ଵିଧିନା ଯେ ପ୍ରପନ୍ନା ମହେଶ୍ଵରମ୍

ସେମାନେ ମହାଯୋଗ ଶିଖାଇ, ପରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହିପରି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି—

ଅନ୍ଯେ ଽପି ନିଯତାତ୍ମାନୋ ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ ତେ ସର୍ଵେ ପାପମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଵିମଲା ବ୍ରହ୍ମଵର୍ଚସଃ

ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିୟମିତ ମନ, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରି, ସମସ୍ତ ପାପ ଛାଡି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମତେଜ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ମହାଦେଵଂ ରୁଦ୍ରଂ ତେ ତ୍ଵପୁନର୍ଭଵାଃ

ସେମାନେ ମହାଦେବ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମକୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ।

ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ଗତେ କଲ୍ପେ ପୀତଵର୍ଣେ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଃ ପୁନରନ୍ଯଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ତୁ କଲ୍ପୋ ନାମ୍ନାସିତସ୍ତୁ ସଃ

ତାପରେ, ସେଇ କଳ୍ପ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ପୀତବର୍ଣ୍ଣ କଳ୍ପରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂଃ ପୁଣି ଏକ ନୂତନ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହାକୁ ଅସିତ ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।

ଏକାର୍ଣଵେ ତଦା ଵୃତ୍ତେ ଦିଵ୍ଯେ ଵର୍ଷସହସ୍ରକେ ସ୍ରଷ୍ଟୁକାମଃ ପ୍ରଜା ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦୁଃଖିତଃ

ସେଇ ସମୟରେ, ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଜନସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।

ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ଯ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ଵୈ ପ୍ରଭୋଃ କୃଷ୍ଣଃ ସମଭଵଦ୍ଵର୍ଣୋ ଧ୍ଯାଯତଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ

ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଯେତେବେଳେ ପୁଅ ଆଶା କରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ପରମେଷ୍ଠୀଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ରଙ୍ଗ କଳା ହେଇଗଲା।

ଅଥାପଶ୍ଯନ୍ମହାତେଜାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଂ କୁମାରକମ୍ କୃଷ୍ଣଵର୍ଣଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା

ତାପରେ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ, ଏକ କଳା ରଙ୍ଗର, ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଶିଶୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।

କୃଷ୍ଣାଂବରଧରୋଷ୍ଣୀଷଂ କୃଷ୍ଣଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍ କୃଷ୍ଣେନ ମୌଲିନା ଯୁକ୍ତଂ କୃଷ୍ଣସ୍ରଗନୁଲେପନମ୍

ସେ ଶିଶୁ କଳା ବସ୍ତ୍ର, କଳା ପଗଡି, କଳା ଉପବୀତ, କଳା ମୁଣ୍ଡା, କଳା ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ସ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତ୍ମାନମ୍ ଅଘୋରଂ ଘୋରଵିକ୍ରମମ୍ ଵଵନ୍ଦେ ଦେଵଦେଵେଶମ୍ ଅଦ୍ଭୁତଂ କୃଷ୍ଣପିଙ୍ଗଲମ୍

ସେଇ ମହାତ୍ମା, ଭୟଙ୍କର କିନ୍ତୁ ଅଭୟ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ କଳା-ପିଙ୍ଗଳ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ନମସ୍କାର କଲେ।

ପ୍ରାଣାଯାମପରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ହୃଦି କୃତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରମ୍ ମନସା ଧ୍ଯାନୁଯୁକ୍ତେନ ପ୍ରପନ୍ନସ୍ତୁ ତମୀଶ୍ଵରମ୍

ପ୍ରାଣାୟାମରେ ଲୀନ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ହୃଦୟରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ରଖି, ମନେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଇ ଭଗବାନଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ।

ଅଘୋରଂ ତୁ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମରୂପଂ ଵ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍ ତଥା ଵୈ ଧ୍ଯାଯମାନସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅଘୋରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାର ଆକୃତିରେ ଭାବିଲେ; ଏପରି ଭାବେ, ପରମେଷ୍ଠୀ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ—